Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

"Κάτι θα γίνει, θα δεις", Χρήστος Οικονόμου



Ένα βιβλίο που ή θα το αγαπήσεις και θα σε χτυπήσει κατάστηθα ο λόγος του συγγραφέα και οι ιστορίες των ηρώων του ή θα αρνηθείς κάθε σχέση μαζί του και θα το απορρίψεις .Ιστορίες ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο , που αποδέχονται τη μοίρα τους με αξιοπρέπεια και χωρίς μοιρολατρία. Ιστορίες που μιλούν για την κοινωνική αδικία και την ανέχεια .

Τα κεντρικά πρόσωπα του συγγραφέα προέρχονται από την εργατική τάξη και είναι πρόσωπα ακυρωμένα από την ίδια τους τη ζωή. Απολυμένος πατέρας που αναζητά τροφή για το παιδί του, ηλικιωμένοι που μοιράζονται τις σκέψεις τους γύρω από τη φωτιά περιμένοντας ένα εισιτήριο για το ΙΚΑ,εργάτηςε βιοτεχία με παγάκια που απαγγέλει ισπανική ποίηση , ζευγάρια που ζουν με την αγωνία του χρέους , ένας βουβός διαδηλωτής, το εργοστάσιο της ΔΕΗ και τα συνοικιακά καφενεία που άντρες θαμώνες μοιράζονται τις ιστορίες της ζωής τους.


Το βιβλίο όμως του Οικονόμου δεν γίνεται μελό , αλλά αντίθετα παρουσιάζει με τον πιο λυρικό τρόπο τις ζωές αυτών των ανθρώπων, που τα  όνειρα τους δεν μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα, που η ζωή τους αφαίρεσε βίαια τη δυνατότητα να ονειρεύονται ( όπως λέει ο συγγραφέας  "να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια, λες κι υπάρχουνε σ’ αυτόν τον κόσμο χέρια που υπάρχουνε μόνο γι’ αυτό – για να κρατάνε τα όνειρα των φτωχών ανθρώπων και να τα σφίγγουνε ώσπου να λιώσουν σαν παγάκια".)
Εκείνο που κερδίζει αμέσως την προσοχή του αναγνώστη είναι η δυνατή , λιτή αλλά συγχρόνως προσεγμένη γλώσσα του συγγραφέα.Ο λόγος του κερδίζει τη συγκίνηση, δίχως να την εκβιάζει, και κατακτά τον αναγνώστη χωρίς επιδεικτικά λεκτικά σχήματα.Η ρεαλιστική του γραφή δεν στερείται συναισθήματος 'τουναντίον αναδεικνύει με απλότητα πλήθος συναισθημάτων.

Στη συζήτηση για το βιβλίο συμφωνήσαμε όλοι πως από τις πιο δυνατές στιγμές του βιβλίου είναι το διήγημα «Κι ένα αβγό Κίντερ για το παιδί», το οποίο μας συγκλόνισε με τη λιτότητα της παρουσίασης και το θέμα του. Παράλληλα άλλο ένα διήγημα που θεωρήσαμε πολύ δυνατό ήταν το «Πλακάτ με σκουπόξυλο», που κατάφερε να μεταδώσει την εσωτερική αγωνία και το αδιέξοδο του ήρωα, ο οποίος κάνει την προσωπική του διαδήλωση, χωρίς να καταφέρει να βρει ένα μήνυμα να γράψει στο πλακάτ του.

Βέβαια υπήρξαν και οι αντίθετες απόψεις που θεώρησαν το βιβλίο  βαρύ μιας και ήδη βιώνουμε αρκετές από τις καταστάσεις που περιγράφονται και που πιστεύουν ότι έπρεπε να ο συγγραφέας να έχει λιγότερα διηγήματα στη συλλογή του , γιατί τα θέματα επαναλαμβάνονται και είναι λίγο κουραστικό. Επίσης ενώ ο τίτλος αφήνει μια χαραμάδα φως, ένα τόνο αισιοδοξίας, τελικά τα διηγήματα ακυρώνουν αυτή την πίστη.
Γιώτα Κεφαλά

Δεν υπάρχουν σχόλια: