πρωτότυπη συνάντηση δυο λεσχών με συγγραφέα

Το Σάββατο 17/03 στις 19:00

 η Λέσχη ανάγνωσης "LC Book Club" της Αθήνας

και η Λέσχη Ανάγνωσης Κω  

θα συζητήσουν για το το βιβλίο 

      

 "Για μια χούφτα βινύλια" 

της Χίλντας Παπαδημητρίου

με την συμμετοχή της συγγραφέα.

Η τριμερής συνάντηση θα γίνει με σύνδεση μέσω skype

Θα προσπαθήσουμε με τη βοήθεια της τεχνολογίας να ανταλλάξουμε την εμπειρία της από κοινού ανάγνωσης του ίδιου βιβλίου, έστω κι αν μας χωρίζει μια θάλασσα.

Η Λέσχη ανάγνωσης Κω ευχαριστεί το 2' Λύκειο Κω για την φιλοξενία και την τεχνική υποστήριξη  

Ηλεκτρονική συνέντευξη με τον Χρήστο Οικονόμου.

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου "Κάτι θα γίνει, θα δεις" είχαμε αρκετά αναπάντητα ερωτήματα και θεωρήσαμε πως μόνο ο συγγραφέας θα μπορούσε να μας τα  απαντήσει επαρκώς. Έτσι ήρθαμε σε επαφή με τον κ.Οικονόμου, ο οποίος δέχτηκε να απαντήσει ηλεκτρονικά στις ερωτήσεις μας.
κ.Οικονόμου σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!

1.      Γιατί ο τίτλος του βιβλίου αποδεικνύεται οξύμωρος, αφού τελικά το βιβλίο δεν μας αφήνει αισιόδοξο μήνυμα;

Νομίζω ότι ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι οξύμωρος, αλλά αμφίσημος, αμφίθυμος.   Τον επέλεξα επειδή ήθελα να δώσω στον αναγνώστη την ευκαιρία να αποφασίσει μόνος του ποια απ’ όλες τις πιθανές εκδοχές θα επιλέξει.   Για μένα είναι πολύ σημαντικό ν’ αφήνω χώρο στον αναγνώστη να ερμηνεύει τα όσα γράφω με τον δικό του τρόπο (δηλαδή με βάση τις εμπειρίες και τα βιώματά του, τις σκέψεις και την κριτική του ικανότητα, τις ιδέες και τα συναισθήματά  του).   Προσπαθώ κάθε φορά ν’ αφήνω ένα κενό ανάμεσα στο κείμενο και στην πρόσληψή του, γιατί πιστεύω ότι έτσι  αποφεύγω τη χειραγώγηση  του αναγνώστη και, συγχρόνως, ανοίγω έναν δίαυλο επικοινωνίας του αναγνώστη με το κείμενο.  

Κατά τη γνώμη μου, κάθε αξιανάγνωστο λογοτεχνικό κείμενο αποτελεί προϊόν αυτής της μυστικής —και πολλές φορές άρρητης— σύμπραξης του συγγραφέα με τον αναγνώστη.   Το  λογοτεχνικό κείμενο γεννιέται από τον συγγραφέα του αλλά μένει ζωντανό χάρη στους αναγνώστες του. 

Κατά τα λοιπά, δεν γράφω για να στέλνω μηνύματα —αισιόδοξα ή απαισιόδοξα.  Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία συνιστούν, κατά τη γνώμη μου, επιφανειακές προσεγγίσεις, και εγώ προσπαθώ να μη μένω στην επιφάνεια των πραγμάτων αλλά να εισχωρώ στο βάθος των πραγμάτων.

2.      Θα θέλαμε να μας σχολιάσετε το εξώφυλλο του βιβλίου : τι συμβολίζει;

Τη μόνη αξιόπιστη απάντηση στην ερώτησή σας μπορεί να σας τη δώσει η γυναίκα μου, η Ιουλία, που σκηνοθέτησε και τράβηξε τη φωτογραφία του εξωφύλλου.  Νομίζω ότι μπορεί να συμβολίζει περισσότερα από ένα πράγματα, οπότε, κατά κάποιον τρόπο, πρόκειται για μια αμφίσημη απεικόνιση, ταιριαστή με τον τίτλο του βιβλίου. 

Ο Τσέχοφ —ένας  από τους συγγραφείς που εκτιμώ απεριόριστα— είπε ότι η δουλειά του συγγραφέα δεν είναι πρωτίστως να δίνει απαντήσεις, μέσα από τα βιβλία του, αλλά να θέτει τις ερωτήσεις με τον σωστό τρόπο.  Προσπαθώ ν’ ακολουθήσω τη συμβουλή του.

3.      Ποια η σκοπιμότητα του να γράψετε ένα τόσο απαισιόδοξο βιβλίο;

Τα διηγήματα που γράφω δεν εξυπηρετούν καμία σκοπιμότητα, πέρα από τη φυσική ανάγκη που νιώθω να δημιουργώ κόσμους και να μεταδίδω τις ειδήσεις από τους κόσμους αυτούς στους αναγνώστες, δηλαδή σε άλλους κόσμους.  Ουδέποτε μ’ έχει απασχολήσει το εάν αυτά που γράφω είναι αισιόδοξα, απαισιόδοξα , ευχάριστα, στενάχωρα ή οτιδήποτε άλλο.  (Παρεμπιπτόντως, έχω γνωρίσει   ανθρώπους που έχουν διαβάσει το «Κάτι θα γίνει, θα δεις», οι οποίοι δεν θα συμφωνούσαν καθόλου με την άποψη ότι είναι «απαισιόδοξο βιβλίο»).  Το μόνο που με απασχολεί είναι να γράφω πράγματα που (θεωρώ ότι) έχουν σημασία, που δεν είναι περιττά ή αδιάφορα.  Προσπαθώ να μεταδώσω, όπως είπα, με απόλυτη πιστότητα και απόλυτη ακρίβεια τα νέα από τους κόσμους που δημιουργώ.  Δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να επιχειρήσει να εκβιάσει τα συναισθήματα του αναγνώστη ή να τον στρέψει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση ανάγνωσης του κειμένου. 

Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι τα διηγήματα που γράφω έχουν περισσότερα από ένα επίπεδα, συνεπώς ο αναγνώστης καλείται να μη μείνει στον εξωτερικό φλοιό της αφήγησης, αλλά να προχωρήσει  στο υπέδαφος και να φτάσει στον πυρήνα. 

4.      Αν γράφατε σήμερα το βιβλίο σας που βιώνουμε έντονα την οικονομική κρίση , τι θα αλλάζατε; (θα ήσασταν πιο οργισμένος π.χ.;)

Επειδή γράφω διηγήματα και όχι μανιφέστα, δεν θέλω να μπερδεύω τα συναισθήματά μου με τη δουλειά μου.  Φυσικά, για να δημοσιεύσω ένα διήγημα, πρέπει να έχω συγκινηθεί εγώ ο ίδιος από τις περιπέτειες των χαρακτήρων —αλλά μέχρις εκεί.  Επιπλέον, όταν δημοσιεύω κάτι, το έχω αφήσει ήδη πίσω μου, οπότε δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ αν και πώς θα το ξανάγραφα.  Ένα δημοσιευμένο κείμενο είναι  ένας λογαριασμός που έκλεισε.  Δεν μπορώ να τον ξανανοίξω. 

Άλλωστε, η οικονομική κρίση και οι συνέπειές της είναι μόνο ο εξωτερικός φλοιός των διηγημάτων του «Κάτι θα γίνει, θα δεις».  Πιο μέσα, πιο βαθιά, υπάρχουν άλλα πράγματα.  Το σημαντικότερο από αυτά, κατά τη γνώμη μου, είναι η αναζήτηση της πίστης και της ελπίδας μέσα από τις σχέσεις που αναπτύσσει ο άνθρωπος με τον εαυτό του, τους άλλους ανθρώπους, τον κόσμο και τον Θεό.

  

5.      Ποιες είναι οι αναγνωστικές σας προτιμήσεις ;Έχετε κάποιους αγαπημένους συγγραφείς;

Είμαι φανατικός της μικρής φόρμας.  Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Παπαδιαμάντης, ο Παπαδημητρακόπουλος, ο Κάρβερ, ο Τσέχοφ, ο Λόντον, η Φλάνερι Ο’ Κόνορ, ο Μπάμπελ.   Από μυθιστοριογράφους προτιμώ τον Τζον Στάινμπεκ και τον Κόρμακ Μακάρθι.  Από ποιητές τον Καβάφη, τον Σινόπουλο, τον Γκανά, την Ντίκινσον, τον Φροστ.  Διαβάζω συνεχώς την Αγία Γραφή.   Θεωρώ σπουδαία βιβλία το «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, το «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου» του Σωτήρη Δημητρίου, «Το ασημόχορτο ανθίζει»  του Βασίλη Γκουρογιάννη, τον «Φύλακα στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ, το «The Things They Carried» του Τιμ Ο’ Μπράιεν.

6.      Γιατί επιλέγετε οι ήρωες σας να ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα (μικροαστοί);

Δεν επιλέγω τους ήρωές μου επειδή είναι μικροαστοί  αλλά επειδή είναι άνθρωποι φτωχοί, αδύναμοι, ταπεινοί, βασανισμένοι, κυνηγημένοι.  Πολλοί από αυτούς είναι παρατημένοι, αλλά κανείς τους δεν είναι παραιτημένος. Είναι άνθρωποι που αντέχουν, που δεν το βάζουν κάτω.  Ασυναίσθητα ή όχι, ξέρουν (οι γυναίκες κυρίως)  ότι η πίστη και η ελπίδα είναι τα γρανάζια που κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.  Μ’ αυτούς τους ανθρώπους έχω ζήσει, αυτούς τους ανθρώπους ξέρω.  Είναι οι άνθρωποί μου.  Γράφοντας γι’ αυτούς τους ανθρώπους προσπαθώ να καταλάβω και να νιώσω τι σκέφτονται, τι νιώθουν, πώς αντιδρούν.  Συμπάσχω μαζί τους και προσπαθώ να μπω στη θέση τους.   Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να τους αντιμετωπίσω με κυνισμό, σαρκασμό ή ειρωνεία.  Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος που θεωρώ τη λογοτεχνία κάτι τόσο σημαντικό στη ζωή μας:  πέρα από την αναγνωστική απόλαυση, σου προσφέρει την ευκαιρία —μια μοναδική, ζωτικής σημασίας ευκαιρία— να βγεις από τον εαυτό σου και να βρεθείς, έστω για λίγο, στη θέση κάποιου άλλου.  Διαβάζοντας και γράφοντας λογοτεχνία γινόμαστε, νομίζω, περισσότερο άνθρωποι επειδή γινόμαστε, ο καθένας από εμάς, περισσότεροι άνθρωποι.

    

7.      Στη σελίδα 122 αναφέρετε  «Γι αυτό κι όλες οι επαναστάσεις είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.» Είστε οπαδός αυτής της άποψης;

Δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις.  Ωστόσο, προσπαθώ κάθε φορά ν’ ακούω όλες τις απόψεις, ακόμα και αν είναι αφοριστικές.  Εν προκειμένω, προφανώς δεν πιστεύω ότι όλες οι επαναστάσεις είναι εκ των προτέρων αποτυχημένες.  Αλλά, για μένα, το αν συμφωνείς ή διαφωνείς με μια άποψη είναι δευτερεύον θέμα.  Μεγαλύτερη σημασία έχει αν η άποψη αυτή προσφέρει τροφή στο μυαλό σου, αν σε βάζει να σκεφτείς μήπως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως νομίζεις ότι είναι.

8.      (σελ. 105…Κι αφού δεν μπορώ να πω αυτά που νιώθω φοβάμαι ότι θα πάψω να τα νιώθω.) : Γιατί θα συμβεί αυτό; Μήπως έχουμε συνηθίσει να φερόμαστε έτσι; Μήπως η συνήθεια αυτή δεν μας επιτρέπει να αντιδράσουμε;

Ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο για μένα να σχολιάζω τα όσα λένε, σκέφτονται ή κάνουν οι χαρακτήρες στα βιβλία μου.  Προσπαθώ να τους αντιμετωπίζω σαν αυτόνομες προσωπικότητες, που έχουν τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα.  Δεν τους βλέπω σαν προεκτάσεις του εαυτού μου, ούτε θέλω να τους φορτώσω με τις δικές μου σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα. 

Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι η συγκεκριμένη φράση αναδεικνύει τον φόβο του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στη σιωπή, την αγωνία του μήπως νεκρωθεί συναισθηματικά και ψυχικά αν επιλέξει να μείνει σιωπηλός σ’ έναν κόσμο όπου θεωρείται επιβεβλημένο να μιλάνε όλοι για όλα, να έχουν όλοι άποψη για όλα.  Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια ψυχαναγκαστική διαδικασία, η οποία μάλιστα έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις λόγω της επιρροής των μέσων ενημέρωσης και, πλέον, λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.  Από εκεί που επικοινωνούσαμε με βάση τις σκέψεις, τις ιδέες, τα συναισθήματα και τα βιώματά μας, έχουμε φτάσει πια στο σημείο να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και —γιατί όχι;— να ζούμε με βάση τον τρόπο που επικοινωνούμε.  Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, μια βιβλικών διαστάσεων ανατροπή στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τη θέση μας στον κόσμο.

9.      Η σειρά των διηγημάτων ήταν τυχαία;  (π.χ μετά το Αυγό κίντερ ακολουθεί η ιστορία με το πλακάτ  και μοιάζει να συνδέονται οι δυο ιστορίες- σαν η μια να είναι αποτέλεσμα της άλλης)

Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο σε αυτά που γράφω.  Θέλω να πω, προσπαθώ κάθε τι που υπάρχει μέσα σ’ ένα διήγημά μου, η παραμικρή λεπτομέρεια —ακόμα και τα σημεία στίξης —να εντάσσεται ομαλά μέσα στο σύνολο.  Αποδίδω τεράστια σημασία στην τεχνική, επειδή, κατά την άποψή μου, η τέχνη χωρίς τεχνική δεν είναι τέχνη αλλά καπρίτσιο.  Επιπλέον, η τεχνική είναι εκείνη που μου επιτρέπει να δίνω στα κείμενά μου το βάθος που θέλω να έχουν.  Τέχνη χωρίς τεχνική δεν γίνεται, όπως είπα, αλλά η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός.  Εξυπηρετεί την αρτιότερη πραγμάτωση του οράματός μου και την αποτελεσματικότερη εκπλήρωση του χρέους που αισθάνομαι ότι έχω γράφοντας λογοτεχνία.  Η λογοτεχνία είναι, για μένα,  πρωτίστως μια πράξη συνείδησης και χρέους απέναντι στην κοινότητα όπου ανήκω, στην κοινότητα που δημιουργώ, και στην αόρατη κοινότητα των αναγνωστών.  Νομίζω ότι η απουσία ή η έλλειψη αυτής της συνείδησης είναι μια από τις αδυναμίες —η μεγαλύτερη;— που χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος της σύγχρονης λογοτεχνίας.  Διαβάζεις κείμενα άψογα από τεχνική άποψη, αλλά χωρίς βάθος, χωρίς ψυχή.  Κείμενα περιττά, αδιάφορα, που τα ξεχνάς σχεδόν μόλις τελειώσεις το διάβασμα.

10.   (σελ 147 ….σήμερα για να τη βγάλεις καθαρή πρέπει η καρδιά σου να είναι πιο κουφή από τα αυτιά σου) :Εσείς γράφετε διηγήματα που απευθύνονται στο συναίσθημα. Σκοπός σας είναι η κινητοποίηση του μυαλού;

Δεν ξέρω αν υπάρχουν λογοτεχνικά κείμενα που δεν απευθύνονται κατά κύριο λόγο στο συναίσθημα.   Δεν μπορώ να φανταστώ ότι είναι δυνατόν κάποιος να γράφει λογοτεχνία χωρίς να απευθύνεται κατά κύριο λόγο στο συναίσθημα.  Τι άλλο, δηλαδή, είναι η λογοτεχνία εκτός από μια συνειδητή προσπάθεια δημιουργίας και αναμόχλευσης συναισθημάτων;  Τέλος πάντων, εμένα αυτή η λογοτεχνία με ενδιαφέρει . 

Διαβάζω (και θέλω να γράφω) βιβλία που κεντρίζουν την ευαισθησία μου και την ευαισθησία άλλων ανθρώπων.  Την ευαισθησία, όχι την ευσυγκινησία.  Και η ευαισθησία, έτσι όπως την εννοώ και την αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν είναι υπόθεση μόνο της καρδιάς αλλά και του μυαλού.  Τι νόημα έχει όμως να κινητοποιείς το μυαλό σου αν η καρδιά σου μένει ακινητοποιημένη;

"Κάτι θα γίνει, θα δεις", Χρήστος Οικονόμου

Ένα βιβλίο που ή θα το αγαπήσεις και θα σε χτυπήσει κατάστηθα ο λόγος του συγγραφέα και οι ιστορίες των ηρώων του ή θα αρνηθείς κάθε σχέση μαζί του και θα το απορρίψεις .Ιστορίες ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο , που αποδέχονται τη μοίρα τους με αξιοπρέπεια και χωρίς μοιρολατρία. Ιστορίες που μιλούν για την κοινωνική αδικία και την ανέχεια .

Τα κεντρικά πρόσωπα του συγγραφέα προέρχονται από την εργατική τάξη και είναι πρόσωπα ακυρωμένα από την ίδια τους τη ζωή. Απολυμένος πατέρας που αναζητά τροφή για το παιδί του, ηλικιωμένοι που μοιράζονται τις σκέψεις τους γύρω από τη φωτιά περιμένοντας ένα εισιτήριο για το ΙΚΑ,εργάτηςε βιοτεχία με παγάκια που απαγγέλει ισπανική ποίηση , ζευγάρια που ζουν με την αγωνία του χρέους , ένας βουβός διαδηλωτής, το εργοστάσιο της ΔΕΗ και τα συνοικιακά καφενεία που άντρες θαμώνες μοιράζονται τις ιστορίες της ζωής τους.

Το βιβλίο όμως του Οικονόμου δεν γίνεται μελό , αλλά αντίθετα παρουσιάζει με τον πιο λυρικό τρόπο τις ζωές αυτών των ανθρώπων, που τα  όνειρα τους δεν μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα, που η ζωή τους αφαίρεσε βίαια τη δυνατότητα να ονειρεύονται ( όπως λέει ο συγγραφέας  "να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια, λες κι υπάρχουνε σ’ αυτόν τον κόσμο χέρια που υπάρχουνε μόνο γι’ αυτό – για να κρατάνε τα όνειρα των φτωχών ανθρώπων και να τα σφίγγουνε ώσπου να λιώσουν σαν παγάκια".)

Εκείνο που κερδίζει αμέσως την προσοχή του αναγνώστη είναι η δυνατή , λιτή αλλά συγχρόνως προσεγμένη γλώσσα του συγγραφέα.Ο λόγος του κερδίζει τη συγκίνηση, δίχως να την εκβιάζει, και κατακτά τον αναγνώστη χωρίς επιδεικτικά λεκτικά σχήματα.Η ρεαλιστική του γραφή δεν στερείται συναισθήματος 'τουναντίον αναδεικνύει με απλότητα πλήθος συναισθημάτων.

Στη συζήτηση για το βιβλίο συμφωνήσαμε όλοι πως από τις πιο δυνατές στιγμές του βιβλίου είναι το διήγημα «Κι ένα αβγό Κίντερ για το παιδί», το οποίο μας συγκλόνισε με τη λιτότητα της παρουσίασης και το θέμα του. Παράλληλα άλλο ένα διήγημα που θεωρήσαμε πολύ δυνατό ήταν το «Πλακάτ με σκουπόξυλο», που κατάφερε να μεταδώσει την εσωτερική αγωνία και το αδιέξοδο του ήρωα, ο οποίος κάνει την προσωπική του διαδήλωση, χωρίς να καταφέρει να βρει ένα μήνυμα να γράψει στο πλακάτ του.

Βέβαια υπήρξαν και οι αντίθετες απόψεις που θεώρησαν το βιβλίο  βαρύ μιας και ήδη βιώνουμε αρκετές από τις καταστάσεις που περιγράφονται και που πιστεύουν ότι έπρεπε να ο συγγραφέας να έχει λιγότερα διηγήματα στη συλλογή του , γιατί τα θέματα επαναλαμβάνονται και είναι λίγο κουραστικό. Επίσης ενώ ο τίτλος αφήνει μια χαραμάδα φως, ένα τόνο αισιοδοξίας, τελικά τα διηγήματα ακυρώνουν αυτή την πίστη.

Γιώτα Κεφαλά

Επόμενο βιβλίο: Για μια χούφτα βινύλια της Χίλντας Παπαδημητρίου

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=162862

	Για μια χούφτα βινύλια Χίλντα Παπαδημητρίου Μεταίχμιο, 2011 383 σελ. ISBN 978-960-501-225-0

Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος πλησιάζει τα σαράντα, αλλά ζει ακόμα με τη μαμά του και απασχολείται σε δουλειές ρουτίνας στη ΓΑΔΑ. Και τώρα, για πρώτη φορά του αναθέτουν τη διαλεύκανση μιας ανθρωποκτονίας. Πρέπει να βάλει τα δυνατά του να βρει τον δολοφόνο, αφού λαχταράει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, σαν τους ήρωες των αστυνομικών βιβλίων που διαβάζει.

Εντούτοις, η δολοφονία του συλλέκτη δίσκων βινυλίου Σταμάτη Παυλίδη αποδεικνύεται πιο περίπλοκη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια παρέα ανθρώπων που όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Και ο Χάρης θα αναρωτηθεί: "Μα είναι δυνατόν να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια;"

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Η συνάντηση της Κυριακής αναβάλλεται για την επόμενη Κυριακή 19 Φεβρουαρίου πάντα στις 6,30 πάντα στην καφετέρια Θεατράκι για δυνατότητα μαζικής συμμετοχής στο συλλαλητήριο κατά του νέου μνημονίου της Β ΕΛΜΕ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ, που θα γίνει την Κυριακή 12/2, στις 6.00 μ.μ., στην πλατεία του Μουσείου

Γιατί αγαπάμε τις γυναίκες - Mircea Cărtărescu

You are what you is! - Frank Zappa

Έλαβα από το νεοσύστατο εκδοτικό οίκο Αλλότροπο αυτό το πρώτο βιβλίο στα Ελληνικά του Μιρτσέα Καρταρέσκου. Γνώριζα ήδη το όνομα του συγγραφέα, και στα ράφια της βιβλιοθήκης μου είχα σε ιταλική μετάφραση και αυτό το βιβλίο και ένα άλλο με τίτλο Νοσταλγία, για το οποίο ο Καρταρέσκου παρομοιάστηκε με τα μεγάλα ονόματα του Κάφκα και του Μπόρχες. Αλλά ακόμα δεν είχα αρχίσει να διαβάζω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Οι βιβλιοφάγοι θα καταλάβουν και σίγουρα θα αναγνωρίσουν αμέσως τα συμπτώματα: εμείς οι παλαβοί της ανάγνωσης, οι πάσχοντες από βιβλιοφαγία μαζεύουμε βιβλία ανεξάρτητα από το πότε θα τα διαβάσουμε, η κατάλληλη στιγμή του καθενός θα έρθει, το ξέρουμε. Η έκδοση στα Ελληνικά, λοιπόν, της συλλογής "Γιατί αγαπάμε τις γυναίκες" ήταν το κίνητρο για να γνωρίσω επιτέλους αυτό τον συγγραφέα.

Είναι μια συλλογή 22 μικρών κειμένων που μοιάζουν να είναι αυτοβιογραφικά και έχουν ως επίκεντρο τη γυναίκα, ή μάλλον ως "φαινομενικό" επίκεντρο έχουν τη γυναίκα. Και προσθέτω το "φαινομενικό" γιατί νομίζω ότι οι διάφορες γυναίκες του βιβλίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αφορμή του συγγραφέα για να μας μιλήσει για τον εαυτό του. Και το κάνει με ειλικρίνεια και αμεσότητα, χωρίς να διστάζει για παράδειγμα μπροστά σε θέματα που συνήθως κανείς δεν τολμά να εξομολογήσει όπως τα πιο απόκρυφα όνειρα ενός νεαρού σε πλήρη "θύελλα ορμονών", ή μια σεξουαλική αποτυχία με μια ώριμη γυναίκα.

Ο συγγραφέας μας συγκινεί με την εξιστόρηση για το μικρό Μίρτσεα που φοβήθηκε ότι στο δρόμο είχε χάσει την μάνα του: η χαρά που ένιωσε τη στιγμή που την ξαναείδε σημάδεψε τόσο βαθιά την ψυχή του που, ασυνείδητα, την συνδύασε για πάντα με την μυρωδιά της καραμέλας που η μάνα του είχε αγοράσει: αυτή η μυρωδιά για πολλά χρόνια μετά έπαιξε το ίδιο ρόλο που είχε η περίφημη ματλέν για τον Μαρσέλ Προύστ.

Συμμεριζόμαστε μαζί του τη στενοχώρια για μια κοπέλα που, παρά την διαφορά ηλικίας τον ερωτεύθηκε, ένα κορίτσι που έμοιαζε με "λούτρινο αρκουδάκι", που είχε την παράξενη συνήθεια να επαναλαμβάνει συνέχεια, ξεκάρφωτα, την έκφραση "με την ουρά στα σκέλια" που ήταν και η τελευταία φράση που ο Μίρτσεα άκουσε από κείνη πριν χάσει κάθε επαφή μαζί της. Ύστερα έμαθε ότι το "λούτρινο αρκουδάκι" έκρυβε μέσα της ένα μεγάλο και βαρύ μαργαριτάρι που την έτρωγε όπως στον "άνθρωπο με το λουλούδι στο στόμα" του Λουίτσι Πιραντέλλο. 

Γελάμε κι λίγο μαζί του και με την απογοήτευσή του όταν ένα χαζό ψυχολογικό τεστ τον κατατάσσει ως "κομφορμιστή" με ιδανικό επάγγελμα το "λογιστή".

Από αυτές και από όλες τις άλλες ιστορίες του βιβλίου, αναδύεται μπροστά μου ένας άνθρωπος με όλες τις διάφορες πτυχές που αποτελούν την προσωπικότητά του. 

Και καταλαβαίνω και συμφωνώ απολύτως μαζί του όταν μας λέει ότι "δεν είμαστε αντικείμενα, αλλά διαδικασίες".

Νομίζω ότι το τελικό συμπέρασμα που βγάζω από αυτό το βιβλίο συνοψίζεται τέλεια με τις τελευταίες προτάσεις του διηγήματος "Ποιος είμαι εγώ" όπου διαβάζουμε:

"Εγώ είμαι, τελικά, η αναζήτηση του εαυτού μου. Υπάρχω επειδή ψάχνω τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν με ψάχνω για να με βρω: το γεγονός ότι ψάχνω τον ίδιο μου τον εαυτό μου είναι σημάδι ότι ήδη με βρήκα"

Και έτσι, ναι, τώρα ξέρω τον Μιρτσέα Καρταρέσκου, τον νιώθω φίλο μου σχεδόν, και δεν εκπλήσσομαι πια για το πώς μπόρεσε μια άγνωστη ξεναγός, που ο Καρταρέσκου συνάντησε εντελώς τυχαία σε ένα μουσείο στην Ιταλία, να τον κοιτάξει μέσα στα μάτια και να τον φωνάξει με το όνομά του: σίγουρα κι εκείνη η ξεναγός θα είχε διαβάσει τα βιβλία του Μίρτσεα! J

giuseppina

  

η βασιλόπιτά μας

κι έτσι και φέτος κι εμείς 
κόψαμε τη βασιλόπιτά μας 
ως ευχή για  
καλή χρονιά 
και 
καλές αναγνώσεις 

Με το φλουρί είχαμε το υπέροχο βιβλίο

 Ταξίδι στην άκρη της νύχτας του 

του Louis-Ferdinand Céline 

Η τυχερή της χρονιάς είναι η Γιώτα!! :-)))

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Δεν είχαμε καθορίσει ένα μοναδικό βιβλίο να διαβάσουμε ταυτόχρονα: για την περίοδο των Χριστουγέννων είχαμε αφήσει στην ελεύθερη επιλογή τις αναγνωστικές μας δραστηριότητες και έτσι όλοι, αδιάφοροι για το τσουχτερό κρύο αλλά φορτωμένοι με τίτλους, ονόματα, ιστορίες, πλοκές και τόμους, την προκαθορισμένη ώρα στον προκαθορισμένο τόπο συνάντησης, βρεθήκαμε γύρω από δυο κέικ (αντί βασιλόπιτα) να μιλάμε για όλα τα βιβλία που διαβάσαμε.


Τα διαβάσαμε, λοιπόν, άλλα τα αγαπήσαμε, άλλα μας άφησαν με κάποιες απορίες, αλλά δεν μας άρεσαν καθόλου, και έτσι η συζήτηση και οι ερωτήσεις που κάναμε ο ένας στον άλλο, οι ανταλλαγές εντυπώσεων μεταξύ αυτών που ήδη γνώριζαν κάποιους από τους τίτλους, γέμισαν την δίωρη συνάντησή μας και την κάνανε και πλούσια και ζεστή και εποικοδομητική και όμορφη.


Η Νταίζη, νέο μέλος της λέσχης μας, ξεκίνησε πρώτη και μας μίλησε για τα βιβλία που διάβασε τον Άγιο της μοναξιάς της Ιωάννας Καρυστιάνη, το οποίο της άρεσε αν και αρκετά βαρύ, και το Όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα του Άρη Φακίνου, το οποίο αν και δεν το είχε τελειώσει της κίνησε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή και της άρεσε η εξέλιξη της πλοκής. 


Η Μαρία πάλι διάβασε το Φεύγω της Κώστιας Κοντολέων, το οποίο δεν της άρεσε καθόλου και δεν θα το πρότεινε.


Η Ελένη Π. διάβασε το καινούριο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη, Ηδονή στον κρόταφο, που είναι μια συλλογή κειμένων της που έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα. Είναι ένα βιβλίο για όσους αγαπούν τη Ζυράννα  και δίνει περισσότερες πληροφορίες για την ίδια, φωτίζοντας στοιχεία του εαυτού της. Η Ελένη μας το πρότεινε σε όσους αγαπούν τη γραφή της Ζατέλη.


Η Ιωσηφίνα διάβασε: Ο θάνατος της κόκκινης ηρωίδας του Κιου Ξιάολόγκ, το οποίο με αφορμή τη δολοφονία και την προσπάθεια εξιχνίασης του εγκλήματος μιας νεαρής κοπέλας μας μιλάει για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Κίνας.Το βιβλίο άρεσε στην Ιωσηφίνα και το πρότεινε σε όσους διαβάζουν αυτού του είδους τη λογοτεχνία. Παράλληλα διάβασε την Πάπισσα Ιωάννα του Εμμανουήλ Ροίδη και την Απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας, του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, που της άρεσαν πάρα πολύ και την ενθουσίασε και το θέμα τους και η διαπραγμάτευση του από τους συγγραφείς. Μίλησε επίσης για το βιβλίο Γιατί αγαπάμε τις γυναίκες του Μίρτσεα Καρταρέσκου που δεν είχε προλάβει ακόμα να τελειώσει, αλλά έβρισκε πολύ ωραίο.  


Η Γιώτα μας μίλησε για το βιβλίο του Χρήστου Τσιόλκα, Το χαστούκι, το οποίο ασχολείται με τη μορφή και το ρόλο της οικογένειας στον 21ο αιώνα. Η ιστορία παρουσιάζεται από την οπτική γωνία οκτώ πρωταγωνιστών, οι οποίοι με αφορμή το χαστούκι που θα δοθεί σε μια οικογενειακή συνάντηση, θα αναγκαστούν να σκεφτούν και να αναθεωρήσουν την ίδια τους τη ζωή, τις οικογενειακές τους σχέσεις, τις προσδοκίες, τα πιστεύω και τις επιθυμίες τους. Τα άλλα βιβλία που διάβασε ήταν Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους, του Ίαν Ράνκιν , ο Δωρητής της Λόις Λόουρι και η Συμφωνία των ονείρων, του Νίκου Θέμελη, το οποίο ήταν πολύ κατώτερο των προσδοκιών της και αν δεν υπήρχε το όνομα του συγγραφέα, θα πίστευε ότι κάποιος άλλος έχει γράψει το εν λόγω βιβλίο.


Η Μαρίνα μας μίλησε για το τελευταίο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου, Τοτρένο των νεφών, το οποίο δεν την ικανοποίησε και της φάνηκε μια συρραφή κειμένων της λογοτεχνίας της Ν.Αμερικής και ενός κεντρικού κειμένου της συγγραφέα. Επίσης διάβασε και το βιβλίο της Λένας Διβάνη «Προφανώς η Πηνελόπη ήταν ηλίθια», το οποίο είναι μια συλλογή κειμένων που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και δεν είχαν κάποια ποωτοτυπία.


Η Ελένη Κ. παρουσίασε το τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη, Περαίωση, το οποίο της άρεσε πολύ γιατί συμπλέκει την αστυνομική ιστορία με το κοινωνικό σχόλιο του συγγραφέα, και τη συλλογή διηγημάτων της Ιωάννας Καρυστιάνη «Καιρός σκεπτικός», το τελευταίο της βιβλίο, το οποίο συγκροτούν εννιά διηγήματα, μα κέντρο αναφοράς το χριστουγεννιάτικο τοπίο και ήρωες της, ανθρώπους που τους ενώνουν τα βάσανα, τα αδιέξοδα και γενικώς μια μοίρα δυσοίωνη που επιτείνεται διακριτικά από την περίφημη κρίση. 


Ο Νίκος Κ. έχει ξεκινήσει το Τάδε έφη Ζαρατούστρας, του Φρίντριχ Νίτσε, το οποίο του φαίνεται αρκετά δύσκολο και δυσνόητο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα σταματήσει την ανάγνωσή του. 


Ο Νίκος Ξ. διάβασε τον Ξένο του Αλμπέρ Καμύ, που του άρεσε πάρα πολύ και μας το σύστησε ανεπιφύλακτα. 


Τελευταία πήρε το λόγο η Ελένη Δ. η οποία μας παρουσίασε το βιβλίο του Άπτον Σινκλαίρ, Ο βασιλιάς Άνθρακας, ένα έργο εποχής που αναφέρεται στα ανθρακωρυχία της Αμερικής και τις συνθήκες διαβίωσης των εργατών με παράλληλη εξιστόρηση της ιστορίας ενός πλούσιου ιδιοκτήτη ορυχείου και την περιπέτεια που ζει υποδυόμενος ένα φτωχό εργάτη.

Στο τέλος κανονίσαμε να βρεθούμε την επόμενη Κυριακή 22 Ιανουαρίου για την κοπή της Πίτας μας!!! στις 11,30 στο ΘΕΑΤΡΑΚΙ

Tο επόμενο βιβλίο μας είναι ΚΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΘΑ ΔΕΙΣ, του Χρήστου Οικονόμου και θα το συζητήσουμε στις 12 Φεβρουαρίου

giuseppina

το επόμενο βιβλίο της λέσχης μας

η επόμενη συνάντηση για συζήτηση βιβλίου θα γίνει στις 

15 Ιανουαρίου 2012. 

(στις 6,30 στην καφετέρια FRIENDS) 

Δεν θα έχουμε ένα κοινό βιβλίο να διαβάσουμε, όλοι μας θα κάνουμε την ελεύθερη επιλογή μας και στην συνάντηση του Ιανουαρίου ο καθένας θα μιλήσει για το δικό του βιβλίο! 

Βιβλιοανταλλαγές: 10 και 11 Δεκεμβρίου 2011

επόμενο βιβλίο: Για την αγάπη της γεωμετρίας της Σώτης Τριανταφύλλου

Το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσει η Λέσχη μας είναι:

Για την αγάπη της γεωμετρίας της Σώτης Τριανταφύλλου 

Το πικρότατο χρονικό της νιότης. Κεντρική ηρωίδα η Ανατολή Μπότσαρη που μεγαλώνει όπως μπορεί σε μια μεσοαστική οικογένεια στο κέντρο της Αθήνας... Μια οικογένεια συνηθισμένη, ίσως όχι και τόσο... 1971, 1972, 1973... 1990, 1999... Τα γεγονότα: ένας εφηβικός έρωτας, μια εγκατάλειψη, μια ακόμη εγκατάλειψη, δυο αποτυχίες απανωτές, ύστερα αρρώστιες, αναρρώσεις: να γονατίζεις εφτά φορές και να σηκώνεσαι οχτώ... Ίσως και να μη σηκώνεσαι την όγδοη φορά... Ακολουθεί μια αυτοκτονία, ο συνηθισμένος εφιάλτης του εγκλεισμού: πριν απ' αυτά, ταπεινώσεις, απώλειες, συμβιβασμοί. Το πικρότατο χρονικό της νιότης.

ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ 

18 Δεκεμωβρίου 2011 

τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης του 2' Γενικού Λυκείου της Κω διάβασαν το βιβλίο και έγραψαν κάποια σχόλια που η μαθήτρια Πελαγία Μαθιαίου 

διαμόρφωσε σε βιντεάκι. Να το:

ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ!

Βραβείο Αναγνωστών 2011

Η Μάρω Δούκα και ο Γιάννης Μακριδάκης ζήτησαν να εξαιρεθούν τα βιβλία τους από την βραχεία λίστα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βραβείο Αναγνωστών 2011

Σήμερα ανακοινώνεται η «βραχεία λίστα» και
η ψηφοφορία του κοινού αρχίζει...

Για 7η χρονιά οι αναγνώστες παίρνουν τον λόγο και ψηφίζουν
το αγαπημένο τους μυθιστόρημα.

Είστε βιβλιόφιλος;
Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό για το μυθιστόρημα της χρονιάς

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), σε συνεργασία με την ΕΡΤ, ξεκινά από σήμερα τη διαδικασία ψηφοφορίας για το Βραβείο Αναγνωστών 2011, δίνοντας την ευκαιρία στο αναγνωστικό κοινό να αναδείξει το αγαπημένο ελληνικό μυθιστόρημα της χρονιάς.

Στη φετινή διαδικασία, το ΕΚΕΒΙ απέστειλε σε όλες τις Λέσχες Ανάγνωσης της Ελλάδας τον κατάλογο όλων των μυθιστορημάτων που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1/10/2010 – 30/9/2011 (δηλαδή 399 τίτλοι, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ) και οι Λέσχες ξεχώρισαν 123 πρωτότυπα ελληνικά μυθιστορήματα. 

Τα 15 βιβλία που πήραν τις περισσότερες ψήφους από τις Λέσχες Ανάγνωσης, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο πρωτοκόλλου του ΕΚΕΒΙ, απαρτίζουν τη  «βραχεία λίστα» του Βραβείου Αναγνωστών 2011.
[Η ψηφοφορία των Λεσχών ανέδειξε φέτος  16 βιβλία, λόγω ισοψηφίας στην 15η θέση. Παρέμειναν όμως 15 λόγω της επιθυμίας της συγγραφέως Μάρως Δούκα να εξαιρεθεί από την τελική ψηφοφορία κοινού το βιβλίο της «Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ»]

Οι φετινές επιλογές επιβεβαιώνουν το αναγνωστικό επίπεδο των μελών που παίρνουν μέρος στις δραστηριότητες των Λεσχών, αποτελώντας ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ποιοτικής προσέγγισης της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.

Με αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με το επώνυμο κάθε συγγραφέα:

	Ο ερωτευμένος Πολωνός της Μάρως Βαμβουνάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός (στείλτε ΒΑ 1 στο 54160)
	Πρίγκιπες και δολοφόνοι του Μιχάλη Γεννάρη, Εκδόσεις Ινδικτος (στείλτε ΒΑ 2 στο 54160)
	Ο παλαιστής και ο δερβίσης του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, Εκδόσεις Πατάκη (στείλτε ΒΑ 3 στο 54160)
	Πριν απ' το ηλιοβασίλεμα του Μάνου Ελευθερίου, Εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 5 στο 54160)
	Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού, Εκδόσεις Πατάκη (στείλτε ΒΑ 6 στο 54160)
	Η συμφωνία των ονείρων του Νίκου Θέμελη, Εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 7 στο 54160)
	Τα σακιά της Ιωάννας Καρυστιάνη, Εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 8 στο 54160)
	Ο γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη, Εκδόσεις Αγρα (στείλτε ΒΑ 9 στο 54160)
	Ληξιπρόθεσμα δάνεια του Πέτρου Μάρκαρη, Εκδόσεις Γαβριηλίδης (στείλτε ΒΑ 11 στο 54160)
	Πώς να κρυφτείς της Αμάντας Μιχαλοπούλου, Εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 12 στο 54160)
	Η ενοχή της αθωότητας της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, Εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 13 στο 54160)
	Για μια χούφτα βινύλια της Χίλντας Παπαδημητρίου, Εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 14 στο 54160)
	Κι όμως ανθίζει... της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη, Εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 15 στο 54160)
	Η έρημος έρχεται του Μιχάλη Φακίνου, Εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 16 στο 54160)

Διαδικασία ψηφοφορίας

Πότε ψηφίζετε: 9 Νοεμβρίου – 5 Δεκεμβρίου 2011 Πώς ψηφίζετε: Στείλτε με sms (χρέωση απλού μηνύματος) τον κωδικό που αντιστοιχεί στο βιβλίο της επιλογής σας, στο 54160 Ο ερωτευμένος Πολωνός της Μάρως Βαμβουνάκη (ΒΑ 1) Πρίγκιπες και δολοφόνοι του Μιχάλη Γεννάρη (ΒΑ 2) Ο παλαιστής και ο δερβίσης του Θεόδωρου Γρηγοριάδη (ΒΑ 3) Πριν απ' το ηλιοβασίλεμα του Μάνου Ελευθερίου (ΒΑ 5) Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού (ΒΑ 6) Η συμφωνία των ονείρων του Νίκου Θέμελη (ΒΑ 7) Τα σακιά της Ιωάννας Καρυστιάνη (ΒΑ 8) Ο γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη (ΒΑ 9) Η άλωση της Κωσταντίας του Γιάννη Μακριδάκη (ΒΑ 10) Ληξιπρόθεσμα δάνεια του Πέτρου Μάρκαρη (ΒΑ 11) Πώς να κρυφτείς της Αμάντας Μιχαλοπούλου (ΒΑ 12) Η ενοχή της αθωότητας της Ιωάννας Μπουραζοπούλου (ΒΑ 13) Για μια χούφτα βινύλια της Χίλντας Παπαδημητρίου (ΒΑ 14) Κι όμως ανθίζει... της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη (ΒΑ 15) Η έρημος έρχεται του Μιχάλη Φακίνου (ΒΑ 16) Κάθε αναγνώστης έχει δικαίωμα για μία μόνο ψήφο. Η ψήφος σας καταχωρείται αυτόματα.

Το τελικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας προκύπτει κατά το ήμισυ (50%) από την ψήφο των αναγνωστών ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης (από τις οποίες προέκυψε η βραχεία λίστα).

Ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 7 Δεκεμβρίου

---

Υπενθυμίζουμε ότι το αναγνωστικό κοινό τίμησε με την ψήφο του:

• 2010 - «Όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου
• 2009 - «Ιμαρέτ» του Γιάννη Καλπούζου
• 2008 - «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά
• 2007 - «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου
• 2006 - «Αμίλητα βαθιά νερά»της Ρέα Γαλανάκη
• 2005 - «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου

εκτοξεύοντάς τα για πολλούς μήνες στις λίστες των ευπώλητων.

Το τελικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας προκύπτει κατά το ήμισυ (50%) από την ψήφο των αναγνωστών ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης (από τις οποίες προέκυψε η βραχεία λίστα).

Ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 7 Δεκεμβρίου

---

Υπενθυμίζουμε ότι το αναγνωστικό κοινό τίμησε με την ψήφο του:

• 2010 - «Όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου
• 2009 - «Ιμαρέτ» του Γιάννη Καλπούζου
• 2008 - «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά
• 2007 - «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου
• 2006 - «Αμίλητα βαθιά νερά»της Ρέα Γαλανάκη
• 2005 - «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου

εκτοξεύοντάς τα για πολλούς μήνες στις λίστες των ευπώλητων.

Στη σκιά της πεταλούδας του Ισίδωρου Ζουργού

Στις 16 -10-2011 συναντηθήκαμε τα μέλη της λέσχης ανάγνωσης της Κω και ανταλλάξαμε απόψεις για το βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού «Στη σκιά της πεταλούδας». ‘Έγινε μια  ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Οι περισσότεροι δηλώσαμε γοητευμένοι από την ανάγνωση του μεγάλου αυτού Ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος. ..

Μας συνεπήρε η συναρπαστική πλοκή και η εκπληκτική ζωντάνια του αφηγηματικού λόγου. Μας γοήτευσε το ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Χαρήκαμε την άψογη, ολοζώντανη και σχεδόν ποιητική γλώσσα. Σταθήκαμε στις πρωτότυπες παρομοιώσεις. Εντοπίσαμε σκόρπιες λέξεις, προσεκτικά επιλεγμένες για να δώσουν το κλίμα της εποχής. Νοιώσαμε την μεγάλη αγωνία του Μάρκου και της Ελένης, που εγκλωβίζονται στο ασανσέρ ενός δημόσιου κτιρίου ένα τριήμερο με καύσωνα, παραμονές του 15Αύγουστου.

Διατρέξαμε μαζί τους μια καυτή ιστορική περίοδο 100 χρόνων.

Παρακολουθήσαμε με  αγωνία το ξεδίπλωμα της ιστορίας των δύο οικογενειών σε διάστημα τριών γενεών. Βρεθήκαμε στα τέλη του 19^ου αιώνα στην Ανατολική Ρωμυλία και την Ανδριανούπολη παρακολουθώντας την ιστορία της οικογένειας του Μάρκου, αλλά και στο Βελβεντό και στα γύρω χωριά των φυλετικών ανταγωνισμών που επικρατούσαν στη Μακεδονία, παρακολουθώντας την ιστορία της οικογένειας της Ελένης.

Είδαμε να αποτυπώνεται στις τύχες τόσο της προσφυγικής όσο και της ντόπιας οικογένειας η βαθιά εσωτερική αίσθηση των πιο ευαίσθητων εθνικών θεμάτων: ασαφή γεωγραφικά και γλωσσικά όρια, απουσία εθνικής συνείδησης, συμβίωση με άλλες εθνότητες, εμφύλιες διαμάχες, αριστερή ιδεολογία και ακλόνητος συντηρητισμός.

Ζήσαμε τους πολέμους του εικοστού αιώνα, την προσφυγιά, τους εμφύλιους σπαραγμούς, τις πολιτικές ανακατατάξεις, τα ιδεολογικά οράματα της αλλαγής του κόσμου, τις δικτατορίες, τη  μεταπολίτευση και τη δημοκρατία της σύγχρονης καταναλωτικής εποχής.

Ζωντάνεψε μπρος στα μάτια μας η τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής.

Παρακολουθήσαμε τις δύο οικογένειες να δίνουν τον αγώνα της καθημερινότητας και της επιβίωσης, τον αγώνα της ζωής και του θανάτου, του έρωτα και του πόνου, ζώντας στη δικιά τους σκιά της πεταλούδας.

Ιωάννα Μαργαρίτη

επόμενο βιβλίο: Χίλια Χρόνια που Ζω Εδώ - Μαριολίνα Βενέτσια

το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσει η Λέσχη μας είναι 

ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΖΩ ΕΔΩ της Mariolina Venezia εκδόσεις Καστανιώτη. Η συνάντηση για την συζήτηση θα γίνει στις 13 Νοεμβρίου στην καφετέρια FRIENDS στις 6,30 μμ. 

Tο βιβλίο απέσπασε το Βραβείο Καμπιέλο καλύτερου μυθιστορήματος 2007.

Πρόκειται για την ιστορία πέντε γυναικών αλλά και πέντε διαφορετικών γενιών σε ένα χωριό της Νότιας Ιταλίας.

Η ιστορία ξεκινά το 1861 με την Ενωση της Ιταλίας και ολοκληρώνεται το 1989 με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Πόλεμοι, προσφυγιά, πείνα, σκάνδαλα, αγώνες, ερωτικά πάθη χαρακτηρίζουν την οικογένεια Φαλκόνε, από τον άρχοντα του χωριού Φραντσέσκο και την ταπεινή σύντροφό του Κοντσέτα, ως την τελευταία απόγονο, την Τζόια, η οποία το σκάει από το σπίτι της για να ανακαλύψει το αληθινό νόημα της ζωής.

Βιογραφικά στοιχεία

Μαριολίνα Βενέτσια

Η Μαριολίνα Βενέτσια γεννήθηκε στη Ματέρα το 1961 και ζει στη Ρώμη. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στη Γαλλία. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και εργάζεται ως σεναριογράφος για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το 1998 εκδόθηκε η πρώτη συλλογή διηγημάτων της με τον τίτλο Altri miracoli. Το Χίλια χρόνια που ζω εδώ είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο το 2007 τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο Καμπιέλο. Το 2009 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της Come piante tra i sassi.
σελ. 272
Θεώρηση μετάφρασης: Δήμητρα Δότση
Μετάφραση: Δήμητρα Κατσιμάνη
Εκδότης: Καστανιώτης
Στο εξώφυλλο φωτογραφία του Carlo Dalla Mura.

‎1 Οκτωβρίου 2011, στην πλατεία Ελευθερίας από τις 10 π.μ. εώς τις 1,30 μ.μ.

ΒΙΒΛΙΟΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ: ελεύθερη ανταλλαγή μεταχειρισμένων βιβλίων.

Θα χαρούμε να έρθουμε σε επαφή με όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην ομάδα μας