Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Το ιστορικό μυθιστόρημα ταξιδεύει στην Κω

Ένα ξεχωριστό διήμερο για το φιλαναγνωστικό κοινό της Κω με πρωτοβουλία της Λέσχης Ανάγνωσης Κω παρουσιάστηκε στον εξωτερικό χώρο του Λαογραφικού Μουσείου Κω (Χάνι) στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου 2015. Το θέμα της διημερίδας ήταν «Ημέρες Βιβλίου 2015 - Ιστορία και Λογοτεχνία».

Την πρώτη ημέρα, Παρασκευή 25/9/2015 δόθηκε στο κοινό η δυνατότητα συνάντησης και συνομιλίας με τους συγγραφείς: Θ. Βαλτινό και Σ. Νικολαϊδου. Την εκδήλωση άνοιξε εκ μέρους της Λέσχης Ανάγνωσης η κ. Κατερίνα Κρανάκη και ακολούθησαν σύντομοι χαιρετισμοί από την Αντιπρόεδρο του ΔΟΠΑΒΣ Ε. Χατζηχριστοφή και τους προσκεκλημένους συγγραφείς. Σε ρόλο συντονιστή ο κ. Ζαχαρίας Γιαννακάς, μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης.Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κώου και Νισύρου κ. Ναθαναήλ. 




Οι συγγραφείς μίλησαν αρχικά για τη σημασία του ιστορικού μυθιστορήματος και στη συνέχεια απάντησαν στις ερωτήσεις του κοινού. Και ο κ.Βαλτινός και η κ.Νικολαϊδου μίλησαν για τη σχέση του συγγραφέα με το ιστορικό γεγονός καθώς και την απόσταση που οφείλει να τηρεί ο συγγραφέας από τα ιστορικά γεγονότα. Σκοπός του ιστορικού μυθιστορήματος -σύμφωνα και με τους δυο- δεν είναι η διδαχή ούτε η κατήχηση του αναγνώστη αλλά η αντικειμενική παρουσίαση μιας εποχής. Ο συγγραφέας είναι αποδέκτης της εποχής που ζει, των γεγονότων και της κυρίαρχης ή όχι ιδεολογίας αλλά σκοπός του δεν είναι ο προσηλυτισμός του αναγνώστη. Οι ερωτήσεις του κοινού σχετίζονταν και με το θέμα της εκδήλωσης αλλά αφορούσαν και το σύνολο του συγγραφικού έργου των καλεσμένων μας. Η βραδιά έκλεισε με την προβολή της ταινίας Circus Columbia.


Το πρωί του Σαββάτου λειτούργησε Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής με την Σ. Νικολαϊδου το οποίο παρακολούθησαν μαθητές αλλά και ενήλικες. Σε όλους τους συμμετέχοντες δόθηκε βεβαίωση παρακολούθησης.




Το Σάββατο το απόγευμα η συζήτηση συνεχίστηκε με τον κ.Ζουργό και την κ. Πριοβόλου. Και οι δυο μάς μίλησαν για τη δική τους οπτική σχετικά με το ιστορικό μυθιστόρημα και απαντώντας στις ερωτήσεις του κοινού αναφέρθηκαν στις καταβολές τους αλλά και στο γιατί γράφουν. Στο κλείσιμο της βραδιάς οι συγγραφείς υπέγραψαν τα βιβλία του κοινού και ακολούθησε η προβολή της ταινίας Η κλέφτρα των βιβλίων.


Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Αντί στεφάνου ή Αντί Στεφάνου;

Αντί στεφάνου ή Αντί Στεφάνου; Ο Γιάννης Μακριδάκης παίζει με τη γλώσσα και παραδίδει μια ευσύνοπτη νουβέλα κλείνοντας το μάτι στον αναγνώστη.

 «Δεν ευδοκίμησε τελικά ως νεκροθάφτης στη θέση του Ευταξία ο Στέφανος ο Λαδικός. Μοναχά μιά κηδεία πρόλαβε να διεκπεραιώσει και αυτή ήταν της μητέρας του. Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα, Λαδικού, το γένος Κουμά, η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπο των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με την γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της.»

Αυτές είναι οι τρείς πρώτες προτάσεις του βιβλίου και σε εισάγουν αμέσως χωρίς περιττές φλυαρίες στο θέμα του. Ο Στέφανος, ο αποσυνάγωγος της μικρής κοινωνίας του χωριού-του οποιοδήποτε μικρού χωριού- γίνεται νεκροθάφτης του χωριού με τη μεσολάβηση του θείου εξ Αμερικής. Ωστόσο είναι γραφτό του να μη στεριώσει στη θέση αυτή και η μόνη κηδεία που θα διεκπεραιώσει είναι αυτή της μητέρας του. Από κει και πέρα η ιστορία εκτυλίσσεται με κωμικοτραγικό τρόπο που αποδίδει ανάγλυφα τη συντηρητική κοινωνία και το πώς αντιμετωπίζει τον ιδιαίτερο άνθρωπο, τον άνθρωπο που διαφέρει από τους άλλους που αποτελεί το μαύρο πρόβατο του μικρού κοινωνικού κύκλου της κοινότητας.

Η συζήτηση που ακολούθησε την ανάγνωση του νέου του βιβλίου υπήρξε ιδιαιτέρως θυελλώδης αφού οι απόψεις μας διχάστηκαν από την αρχή. Η Κατερίνα, η Τασία, η Αρετή και η Μαρία βρήκαν μέτριο το βιβλίο και άνευ ουσιαστικού θέματος σε αντίθεση με την Ιωσηφίνα και την υποφαινόμενη. Η Κατερίνα- η οποία έχει διαβάσει όλα τα έργα του συγγραφέα - αρχικά μας μίλησε για τις αρετές του βιβλίου (ευφυής τίτλος, γλωσσική αρτιότητα, διάθεση σαρκασμού και αυτοσαρκασμού) αλλά όπως είπε η ίδια βρήκε ότι το βιβλίο δεν είχε κανένα θέμα και ότι ο συγγραφέας δημιούργησε εκ του μη όντος ένα βιβλίο προκειμένου να διαπιστώσει αν μπορεί να γράψει. Συγκεκριμένα μοιάζει να σημείωσε τα πρόσωπα του βιβλίου και να μοίρασε τους ρόλους του, να ξεχώρισε από την αρχή ποια θέση θα είχε ο καθένας στο βιβλίου , ένα βιβλίο κατά παραγγελία. Με την άποψη της Κατερίνας συντάχτηκε και η Τασία η οποία βρήκε σχοινοτενή το λόγο του βιβλίου και μέτριο το περιεχόμενο του. Η Αρετή – η οποία μας είπε ότι δεν έχει διαβάσει κανένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα- συμφώνησε και αυτή ότι το θέμα του βιβλίου ήταν ανύπαρκτο και ότι το μόνο που ήθελε να δηλωθεί ήταν οι ιδέες του συγγραφέα και ότι δεν πρωτοτύπησε στην παρουσίαση του «τρελού» του χωριού. Το ίδιο κα η Μαρία που πέραν της γλώσσας δε βρήκε κάποια ιδιαίτερη αρετή στο βιβλίο. Ο συγγραφέας θέλησε να παρουσιάσει τις δικές του οικολογικές, βιολογικές απόψεις και την δική του φιλοσοφία στο βιβλίο. Πράγμα το οποίο κάνει τα τελευταία χρόνια και μέσα από το ιστολόγιο του.

Στο αντίθετο στρατόπεδο, η Ιωσηφίνα και γω υποστηρίξαμε την επιτυχή επιλογή της γλώσσας (μοιάζει να περιπαίζει την απολιθωμένη συντηρητική κοινωνία του χωριού, μια καθαρεύουσα κατ επιλογή) η οποία ρέει και δε σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο από το χέρι σου. Μπορεί για κάποιους να είναι δυσνόητη ή ακόμα ακόμα και κακή επιλογή από το συγγραφέα αλλά αποδεικνύει το γλωσσικό αισθητήριο του Μακριδάκη (ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω δεν έχει κάνει φιλολογικές σπουδές). Ο λόγος είναι μεστός και καίριος και δεν διαθέτει φιοριτούρες. Η σαρκαστική και κωμική διάσταση του θέματος αποδίδεται με γλαφυρότητα ακριβώς εξαιτίας της γλώσσας. Η Ιωσηφίνα εστίασε ιδιαίτερα στην ρεαλιστική απεικόνιση της μικρής κοινωνίας με το κουτσομπολιό, τη στενότητα των αντιλήψεων αλλά και την αδυναμία της να αποδεχτεί το Στέφανο ως φορέα νέων(;) αντιλήψεων. Μια κοινωνία που μπορεί να είναι στενά προσκολλημένη στο παρελθόν αλλά αφήνεται στην επίδραση του καταναλωτισμού και του φαίνεσθαι (θαυμασμός για το μεγαλοπρεπές ταφικό μνημείο του αδελφού εξ Αμερικής λες και αποδείκνυε τη μέγιστη αγάπη για την αδελφή και τους γονείς).

 Η προσωπική μου άποψη ταυτίζεται με αυτή της Ιωσηφίνας. Το θέμα του βιβλίου είναι απολύτως υπαρκτό και δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς αντιμετωπίζει η κάθε είδους μικρή κοινωνία το διαφορετικό αλλά και το κατά πόσο είναι έτοιμη να δεχτεί ό,τι διαφέρει χωρίς να ενοχλεί η να διαταράσσει τις νόρμες της. Οι παλαιότερες γενιές , πιο εξοικειωμένες με το θάνατο , ο οποίος ήταν μέσα στην καθημερινότητα τους, δεν τον είχαν ανάγει σε ύψιστη κοινωνική εκδήλωση. Ο θάνατος ήταν φυσική κατάληξη της ζωής και έτσι αντιμετωπιζόταν. Η σημερινή κοινωνία αντιμετωπίζει τα θάνατο με φόβο και απέχει και των γηρατειών λανσάροντας σκευάσματα νεότητας και τρόπος επιμήκυνσης των νιάτων. Επόμενο είναι ο θάνατος να μην αποτελεί φυσική συνέχεια της ζωής αλλά συμφορά.Οι μαρμάρινοι τάφοι και η επίδειξη κοσμικότητας ακόμα και στο θάνατο είναι απότοκα της καταναλωτικής κοινωνίας. Επιπλέον η βιοκαλλιέργεια και η προσπάθεια για επάνοδο στο φυσικό τρόπο καλλιέργειας της γης δεν είναι μόνο προσωπική σημαία του Γιάννη. Ο Γιάννης ο Μακριδάκης απεικονίζει σαφώς τη δική του βιοθεωρία στο βιβλίο του η οποία τυγχάνει όμως να είναι θεωρία ζωής και πολλών άλλων ανθρώπων.

 Και επειδή λίαν προσφάτως διάβασα μια κριτική της Σοφίας της Λαμπίκη για το βιβλίο του Γιάννη αντιγράφω τα λόγια της σχετικά με το θέμα της αφόδευσης –το οποίο έχει συνταράξει(!) πολύ κόσμο. «…Τελικά ο ήρωας Στέφανος επί ποίου τάφου αφοδεύει; Αφοδεύει επί του τάφου της μητρός του, ήδη νεκρής σωματικά ,ή αφοδεύει πάνω στους τάφους, καθαρούς, πενταγυάλιστους, απαστράπτοντες της μίζερης ζωής των ζωντανών της κοινωνίας μας που είναι ήδη νεκροί στην καρδιά και το μυαλό αλλά κανείς δεν τους το’ πε ακόμα; Νομίζω πως ως άλλος Μπορίς Βιάν, ο Γιάννης Μακριδάκης δεν φωνάζει «Θα φτύσω στους τάφους σας» αλλά «Θα αφοδεύσω στους τάφους σας»

 Γιώτα Κεφαλά

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Η χαμένη κεφαλή του Νταμασένου Μοντέιρου, Αντόνιο Ταμπούκι


 Ο Μανόλο, τσιγγάνος  του Πόρτο, ανακαλύπτει ένα ακέφαλο πτώμα στο απομακρυσμένο προάστιο που ζει. Ο Φιρμίνου είναι ένας νεαρός δημοσιογράφος που δουλεύει για μία λαϊκή εφημερίδα που σκοπό έχει την προβολή κουτσομπολίστικών υποθέσεων. Ο διευθυντής της εφημερίδας του αναθέτει το ρεπορτάζ για  το φονικό που συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Κάπως έτσι, ο Φιρμίνου ξεκινάει για το Οπόρτο από το οποίο δεν έχει τις καλύτερες αναμνήσεις . Παρά τις αρχικές του επιφυλάξεις, η πανσιόν που πρόκειται να μείνει είναι αρκετά συμπαθητική και η ιδιοκτήτρια, η ντόνα Ρόζα, δείχνει πρόθυμη να βοηθήσει το νεαρό δημοσιογράφο. Είναι εκείνη που θα μεσολαβήσει προκειμένου ο Μανόλο να δώσει την πρώτη συνέντευξη για το ακέφαλο πτώμα. Καθώς η ιστορία γίνεται ολοένα και πιο γνωστή ο Φιρμίνου θα αρχίσει να δέχεται ανώνυμα τηλεφωνήματα με λεπτομέρειες σχετικές με το έγκλημα. Τα ανώνυμα τηλεφωνήματα θα αποκτήσουν υπόσταση όταν ο ανώνυμος πληροφοριοδότης  δεχτεί να μιλήσει στο δημοσιογράφο και να του αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία για την υπόθεση. Η συνάντησή του με τον δικηγόρο, γνωστού με το παρατσούκλι Λότον, θα αλλάξει τον τρόπο δράσης του και θα επηρεάσει την εξέλιξη της ιστορίας.
Το βιβλίο αυτό του Αντόνιο Ταμπούκι απασχόλησε τη σημερινή συνάντηση της λέσχης μας. Κοινή διαπίστωση όλων των μελών ήταν ότι το βιβλίο ήταν εξαιρετικό, διαβαζόταν μονορούφι και ήταν πολύ επίκαιρο παρά το γεγονός ότι γράφτηκε πολλά χρόνια πριν.
 Στην Κατερίνα άρεσαν οι ρεαλιστικές περιγραφές των επιμέρους σκηνών –π.χ. η σκηνή συνάντησης του Φιρμίνο στο πάρκο με τον φίλο του Νταμεσένου και η περιγραφή του τοπίου και των ανθρώπων  ( ο ηλικιωμένος κύριος που γυμνάζεται , η κυρία που κάνει τη βόλτα της και πιάνει τη συζήτηση μαζί του) . Επιπλέον ο συγγραφέας δίνει πολλές πληροφορίες για πρόσωπα και ονόματα (Ζουαντό, Ληναίος) μέσα από τις συζητήσεις του Φιρμίνο με τον Λότον και οι πληροφορίες αυτές δεν δίνονται με διδακτικό τόνο. Ενδιαφέρον το συγγραφικό εύρημα της παράθεσης των συνεντεύξεων που πήρε ο Φιρμίνου και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα του που δίνουν ζωντάνια και αμεσότητα στο κείμενο. Η άποψη της Κατερίνας ήταν ότι ο δικηγόρος αποτελεί μια περσόνα του συγγραφέα , είναι το πρόσωπο που υιοθετεί ο συγγραφέας για να εκφράσει όλες τις δικές του απόψεις.
Η Αρετή αναφέρθηκε στην εξαιρετική μετάφραση και σε αυτό συμφωνήσαμε όλα τα μέλη. Η υπόθεση του βιβλίου είναι ρεαλιστική και το κείμενο είναι ζωντανό-μοιάζει να γράφτηκε σήμερα. Η αναφορά στο ρόλο της κουτσομπολίστικης εφημερίδας – θέματα όπως οι δολοφονίες είναι προϊόντα προς πώληση στο ευρύ κοινό, γι αυτό και παρουσιάζονται με κάθε λεπτομέρεια όσο ανατριχιαστική κι αν είναι αυτή (φωτογραφίες του ακέφαλου πτώματος)- καθώς και στη διαφθορά των αστυνομικών (συγκάλυψη της υπόθεσης με κάθε δυνατό τρόπο, προσπάθεια για την αθώωση των εμπλεκόμενων) αποτελούν βασικά θέματα που θίγει ο συγγραφέας.
Η Ιωσηφίνα αναφέρθηκε στο ότι τα πρόσωπα που συναντάμε στο βιβλίο είναι πρόσωπα της καθημερινότητας (δημοσιογράφος, η ντόνα Ρόζα, ο δημοσιογράφος, οι αστυνομικοί) καθώς και στο ότι η αστυνομική υπόθεση αποτέλεσε μια αφορμή για τον Ταμπούκι να αναφερθεί στα θέματα που ήθελε( βασανιστήρια, πολιτικές ιδέες, αναφορά στο δικαστικό σύστημα).

Η Αποστολία πρόσθεσε ότι το βιβλίο είχε και χιούμορ,  ενώ η ροή του λόγου κέρδιζε τον αναγνώστη και δεν του επέτρεπε να το αφήσει από τα χέρια του. Εντύπωση της έκανε η πατρική φιγούρα του δικηγόρου και η επίδραση που άσκησε στο νεαρό δημοσιογράφο. Παρατηρήσαμε όλοι την αλλαγή του Φιρμίνου- από τον τρόπο γραφής του έως και τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις καταστάσεις. Ο Φιρμίνου ωριμάζει μετά το συμβάν και ο καταλύτης γι αυτή την αλλαγή είναι ο Λόουτον. Οι συζητήσεις των δύο περιέχουν πολλές ιδέες προς συζήτηση και επιπλέον θέτουν το θεωρητικό υπόβαθρο του βιβλίου.
Και η Μαρία συμφώνησε ότι το βιβλίο διαβαζόταν με  ευκολία και η εναλλαγή του διαλόγου με την αφήγηση ήταν από τα πλεονεκτήματα της συγγραφικής γραφής.
Καταλήξαμε λοιπόν στο ότι το παρόν βιβλίο μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις και συμφωνήσαμε ότι μάλλον πρέπει να διαβάσουμε και κάποιο ακόμα του Αντόνιο Ταμπούκι!
Γιώτα Κεφαλά



Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

«Μάρτυς μου ο Θεός», Μάκης Τσίτας

Σάββατο απόγευμα και η συνάντηση μας αυτή τη φορά ήταν για το βιβλίο του Μάκη Τσίτα,  Μάρτυς μου ο Θεός. Η συζήτηση μας ήταν έντονη αφού σε κάποιους άρεσε πάρα πολύ και σε άλλους όχι.

Η Κατερίνα- και μαζί της συμφωνήσαμε η γράφουσα,  η Ιωσηφίνα, η Στέλλα και η Τασία - βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο και ενώ αρχικά απέρριπτε τον ήρωα και τις απόψεις του σε δεύτερο επίπεδο έβρισκε τον εαυτό της να έχει κάνει τις ίδιες σκέψεις. Ενώ ο ήρωας ξεκινούσε από λανθασμένους συνειρμούς κατέληγε σε αληθινές διαπιστώσεις ή και το αντίθετο.
Το παράδοξο του βιβλίου είναι ότι ενώ ο ήρωας είναι μισογύνης , φασίστας και υποχόνδριος καταλήγει να μας είναι συμπαθής και να νιώθουμε οίκτο για τη δυστυχία του. Βέβαια τα αίτια της δυστυχίας του είναι πολλά και δικαιολογούν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή και τις επιλογές του: καταπίεση, σχολικός εκφοβισμός, κατάθλιψη, η αρρώστια της μικρότερης αδερφής, η απόπειρα βιασμού του ήρωα , οι εμπαιγμοί που είχε δεχτεί, η απαξίωση του πατέρα του, η εκμετάλλευση από τις γυναίκες της ζωής του κ.α. Όπως δηλώνει ο ίδιος στο βιβλίο : «Η παιδική μου ηλικία –μια φυλακή». Το τέλος του βιβλίου έρχεται να δικαιώσει όλη του τη ζωή αφού δέχεται τον τίτλο του άξιου – κάτι που επιδίωκε διακαώς .
Τα αφεντικά του έχοντας αντιληφθεί το πάθος που είχε για τη δουλειά του τον είχαν υποχείριο τους και έτσι η επαγγελματική του εξέλιξη ήταν αδύνατη. Η προσωπική του ατολμία και η έλλειψη διπλωματίας τον κρατούν στάσιμο και όχι μόνο-τον οδηγούν στο να χάνει την εργασία του και να απομένει με αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την ανεργία του, την οποία χρεώνει στην ύπαρξη «των αλλοδαπών που κλέβουν τις δουλειές».
Η χρήση του πολυτονικού συστήματος ταιριάζει με τον ήρωα , τη φιλοσοφία του και την όλη κοσμοθεωρία του.
Ωστόσο υπήρξαν και οι υπόλοιποι φίλοι που δεν έκριναν θετικά το βιβλίο . Η Αρετή, η Μαρία και ο Νίκος βρήκαν κουραστική τη θεματολογία του και θεώρησαν ότι ο ήρωας γινόταν αντιπαθής με τη στάση που κρατούσε. Από τη μια η θρησκοληψία και η εμμονή του με τις ξένες γυναίκες –ενώ απέρριπτε τους αλλοδαπούς γενικά-, η αβουλία του, αφού στη ζωή του δεν έπαιρνε καμιά πρωτοβουλία, αλλά γκρίνιαζε που δεν άλλαζε τίποτα , η αποφυγή της προσωπικής ευθύνης .Ο ίδιος δεν προσπαθούσε να αλλάξει τη ζωή του αλλά έμενε κολλημένος στα ίδια , στην εργασία του δε διεκδικούσε , στην προσωπική του ζωή αποδεχόταν παθητικά όσα γίνονταν και δεν επαναστατούσε έμπρακτα-απλά έμενε στην καταγραφή των βασάνων του. Η γραφή ήταν κουραστική  αφού υπήρχαν  συχνές  επαναλήψεις-δείγμα της ψυχασθένειας του ήρωα. Ωστόσο το βιβλίο διαβαζόταν εύκολα αν και θεωρήθηκε υπερεκτιμημένο από την ομάδα αυτή των φίλων μας!

Γιώτα 

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

6 χρόνια Λέσχη Ανάγνωσης Κω!

Στις 18 Οκτωβρίου 2008 δημιουργήθηκε η Λέσχη Ανάγνωσης Κω. Φέτος κλείνει τα 6 χρόνια λειτουργίας της και συνεχίζει! Ή τούρτα που κόψαμε για να το γιορτάσουμε ήταν μια εκπληκτική, χειροποίητη δημιουργία της φίλης και συναδέλφου εκπαιδευτικού Ελένης Παπαδογιάννη, που μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτεί και να ανοίξει ένα ζαχαροπλαστείο! Ελένη σε ευχαριστούμε πάρα πολύ!!!!

Τα βιβλία, οι σημειώσεις είναι όλα εκεί. Οι αναγνώστες ετοιμάζουν τα... κουτάλια τους! Η σκάλα, το μόνο μη βρώσιμο στοιχείο αυτού του κομψοτεχνήματος.

Και βέβαια... η είσοδος! Περάστε, παρακαλώ! Η Λέσχη Ανάγνωσης Κω έχει απ' όλα: συζητήσεις, εκδηλώσεις, Δανειστική Βιβλιοθήκη και πολλή, μα πάρα πολλή όρεξη για βιβλία!


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ξεκινάμε!


Η Λέσχη Ανάγνωσης Κω επιστρέφει από το καλοκαίρι, τη θάλασσα και τις διακοπές με νέα αναγνώσματα, νέες δράσεις και πολλές και πάντα ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σας περιμένουμε!


Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Εν αναμονή της συνάντησής μας την προσεχή Κυριακή 30 Μαρτίου...


... διαβάζουμε την (και για την) "Αθανασία" του Μίλαν Κούντερα 


"Γιατί για μένα η πραγματική ζωή είναι αυτό: να ζεις στις σκέψεις των άλλων. Χωρίς αυτό, και που ζω είμαι πεθαμένη."

Διαβάζοντας την Αθανασία του Μίλαν Κούντερα, είχα την εντύπωση ότι ο συγγραφέας είναι απέναντί μου και μου μιλάει, ότι μου αφηγείται προφορικά το βιβλίο του. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σχεδόν μου συστήνεται: Είμαι ο Μίλαν Κούντερα και, καθώς πάω να συναντήσω έναν φίλο μου, το εξής περιστατικό με μια γυναίκα στην πισίνα μου δίνει την αφορμή να φανταστώ μια ηρωίδα και στη συνέχεια πλάθω μια ιστορία γύρω της.

(Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτηση εδώ.

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Η Δανειστική Βιβλιοθήκη της Λέσχης Ανάγνωσης Κω

Πιστεύουμε ότι τα βιβλία πρέπει ν' αλλάζουν χέρια, να διαβάζονται, να συζητιούνται.

Έτσι, συγκεντρώσαμε μερικά από τα βιβλία μας και τα διαθέτουμε για δανεισμό.

Η Δανειστική Βιβλιοθήκη
 της Λέσχης Ανάγνωσης Κω 
ανοίγει τα φτερά της!


Πού θα μας βρείτε;

Στο Zero Cafe-Bar
στην πόλη της Κω

 Μεγάλου Αλεξάνδρου 
και Ηροδότου 1 γωνία
 

Πότε;
Κάθε Δευτέρα απόγευμα, 6.00-8.00 μ.μ.
και κάθε Τετάρτη πρωί, 10.30-12.30 π.μ.


Τι μπορείτε να βρείτε στη συλλογή της Βιβλιοθήκης μας;
Λογοτεχνικά βιβλία σύγχρονα και κλασικά
λογοτεχνικά περιοδικά
λογοτεχνικά ένθετα εφημερίδων
ξενόγλωσση λογοτεχνία

Τι πρέπει να κάνετε; (Όροι δανεισμού)
Ελάτε απλώς να δανειστείτε το βιβλίο της επιλογής σας. Η μόνη σας δέσμευση είναι να μας αφήσετε ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας.



Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Τρίτη αναγνωστική διαδρομή: Βιβλία με θέμα τους τα βιβλία...

... θα είναι η τρίτη αναγνωστική διαδρομή της Λέσχης μας. Η αγάπη για τα βιβλία και την ανάγνωση, οι βιβλιοθήκες, οι συλλέκτες βιβλίων, η ζωή στα βιβλιοπωλεία. Αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε το πάθος μας εν ολίγοις, είναι κατά κάποιον τρόπο μια διαδρομή αυτοαναφορική για τη Λέσχη.

Πώς να μη δελεάσει τον πιστό αναγνώστη ένα βιβλίο που ανοίγοντάς το και διαβάζοντας τις πρώτες πρώτες σελίδες του νιώθει σαν να βλέπει τον εαυτό του μέσα σε καθρέφτη;

Διώξε από πάνω σου κάθε άλλη σκέψη. Ασε τον κόσμο που σε περιβάλλει να διαλυθεί στην ασάφεια. Την πόρτα είναι καλύτερα να την κλείσεις. Από την άλλη μεριά είναι αναμμένη η τηλεόραση. Πες το αμέσως στους άλλους: “Οχι, δεν θέλω να δω τηλεόραση!” Υψωσε τη φωνή σου, ειδάλλως δεν θα σε ακούσουν: “Διαβάζω! Δεν θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς!” (...) Πάρε την πιο αναπαυτική στάση: καθισμένος, πλαγιασμένος, κουλουριασμένος, ξαπλωμένος. Ξαπλωμένος ανάσκελα, στο ένα πλευρό, μπρούμυτα. Σε πολυθρόνα, σε ντιβάνι, σε κουνιστή καρέκλα, σε σεζ λονγκ, σε πουφ. Σε αιώρα, αν βέβαια διαθέτεις αιώρα. Πάνω στο κρεβάτι ή και κάτω από τα σεντόνια. Μπορείς, ακόμα, να βολευτείς με το κεφάλι κάτω, σε στάση γιόγκα. Με το βιβλίο αντεστραμμένο, εννοείται.
Είναι ο Ίταλο Καλβίνο που στο Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης περιγράφει δεξιοτεχνικά την προετοιμασία για το ταξίδι της ανάγνωσης.


Ο ίδιος ο συγγραφέας το παρουσίασε στο Μπουένος Άιρες με τα εξής λόγια:
Είναι ένα μυθιστόρημα με θέμα την ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν διαβάζουμε μυθιστορήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο Αναγνώστης που αρχίζει δέκα φορές να διαβάζει ένα βιβλίο και που λόγω κάποιων γεγονότων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, δεν κατορθώνει να τελειώσει ποτέ. Χρειάστηκε επομένως να γράψω την αρχή δέκα μυθιστορημάτων γραμμένων υποτίθεται από δέκα συγγραφείς, που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικοί από μένα και διαφορετικοί μεταξύ τους...
Θα είναι σίγουρα μία από τις στάσεις της διαδρομής μας, λοιπόν, το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά όχι η πρώτη. Διακοπές γαρ και εκτός όλων των άλλων που μας περιμένουν (βλ. ξεκούραση, οικογενειακές στιγμές, έξοδοι κλπ.) έχουμε και την προσωπική μας μικρή ή μεγαλύτερη λίστα βιβλίων "προς ανάγνωση" γι' αυτές τις μέρες, λίστα που φτιάχναμε νοερά με κρυφή χαρά και ανυπομονησία εδώ και καιρό, ανάμεσα στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας.
Έτσι η πρώτη στάση μας στη διαδρομή των βιβλίων για βιβλία, αυτό που θα συζητήσουμε στην πρώτη συνάντησή μας για το 2014, θα είναι Το Χάρτινο Σπίτι, του Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες. Αν κρυφοκοιτάξουμε στην πρώτη σελίδα του, ο συγγραφέας μάς υποδέχεται με την εξής διαπίστωση:
Τα βιβλία αλλάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων.
Για να μας φέρει στη συνέχεια το παράδειγμα της Μπλούμα Λέννον, καθηγήτριας λογοτεχνίας του Κέιμπριτζ που
βρίσκει άδοξο τέλος από χτύπημα διερχόμενου αυτοκινήτου την ώρα που διασχίζει μια διασταύρωση του Σόχο, βυθισμένη στην ανάγνωση ενός ποιήματος της Έμιλυ Ντίκινσον.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο διάδοχός της στην έδρα και πρώην εραστής της παραλαμβάνει ένα δέμα για κείνην από την Ουρουγουάη, που περιέχει ένα αντίτυπο της "Γραμμής σκιάς" του Τζόζεφ Κόνραντ, με μια παράξενη αφιέρωση και ίχνη τσιμέντου στο εξώφυλλο.

Η έρευνα για την προέλευση του βιβλίου μετατρέπεται σε μια εις βάθος εξερεύνηση του κόσμου της ανάγνωσης. Στα τέσσερα ταξίδια του πρωταγωνιστή και αφηγητή αυτής της παράξενης ιστορίας ανάμεσα στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο, το μυστηριώδες αντίτυπο του αποκαλύπτει σιγά σιγά μια κρυμμένη αλήθεια, τρομακτική και ουσιαστική...


Περνώντας από την ιεροτελεστία της ανάγνωσης και τη βιβλιοφιλία, θα παρακολουθήσουμε στη συνέχεια, τις δυσκολίες, τους κινδύνους αλλά και την ικανοποίηση που απορρέουν από την προσπάθεια να στηθεί ένα βιβλιοπωλείο διαφορετικό από τα άλλα. Ένα βιβλιοπωλείο που φιλοδοξεί να γυρίσει την πλάτη του στα ευπώλητα και να φιλοξενήσει μόνο σπουδαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για το βιβλίο Στο Καλό Μυθιστόρημα της Laurence Cosse. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:
Ένας ένθερμος θαυμαστής του Σταντάλ, μια πολύ όμορφη ξανθιά και ένας φιλήσυχος Βρετόνος πέφτουν θύματα βίας.

Τι ενώνει αυτούς τους τόσο διαφορετικούς ανθρώπους; Η συμμετοχή τους στη μυστική εταιρεία "Επιτροπή του καλού μυθιστορήματος".

Κάθε παθιασμένος αναγνώστης μυθιστορημάτων ονειρεύεται το ιδανικό βιβλιοπωλείο. Όχι ένα απλώς καλό και ενημερωμένο βιβλιοπωλείο, όπου μπορεί να βρει κανείς καλά μυθιστορήματα, αλλά ένα βιβλιοπωλείο αφιερωμένο στο μυθιστόρημα, όπου θα υπάρχουν μόνο αριστουργήματα.

Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ο βιβλιοπώλης Ιβάν και η ηγερία του Φραντσέσκα ανοίγουν αυτό το ιδανικό βιβλιοπωλείο. Η επιλογή των τίτλων ανήκει στα μέλη τής άκρως μυστικής εταιρείας "Επιτροπή του καλού μυθιστορήματος". Αλλά αυτή η επιλογή δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη... Και η βιωσιμότητα της επιχείρησης διόλου εξασφαλισμένη.


Οι βιβλιοπώλες μας είχαν υπολογίσει όλα τα προβλήματα και είχαν σκεφτεί όλες τις δυσκολίες που θα συναντούσαν, εκτός από μία: την απίστευτη επιτυχία που θα γνώριζε το ιδανικό βιβλιοπωλείο... Είχαν επίσης υποτιμήσει τον φθόνο όσων αποκλείονταν από την επιλογή...
Έτσι, επιλέγονται ο Peter Carey, ο Jean Echenoz, ο Pierre Michon. Αλλά όχι ο Michel Houellebecq! Το σκάνδαλο ξεσπά.




Καθόλου απίθανο, μετά τις τρεις αυτές επιλογές μας να αποφασίσουμε να συνεχίσουμε το ταξίδι στα βιβλία που μιλούν για βιβλία. Προς το παρόν, για τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη, ας αρκεστούμε σε μερικές ακόμα σχετικές με το θέμα προτάσεις:

Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Δημήτριος Μόστρας, ένας παθιασμένος Έλληνας βιβλιόφιλος, είχε δημιουργήσει στην Ιταλία μια πολύτιμη βιβλιοθήκη γεμάτη κώδικες, χειρόγραφα και σπάνια βιβλία. Έναν ανεκτίμητο θησαυρό που χάθηκε στο χρόνο και παρέμεινε ένα αξεδιάλυτο μυστήριο. Πολλά χρόνια αργότερα, ένας ανάπηρος συλλέκτης κι ένας Ελληνοϊταλός έμπορος βιβλίων πιστεύουν ότι έχουν βρει το κλειδί για τους χαμένους τόμους. Όμως, το κακό κινείται γύρω τους με τους δικούς του ρυθμούς, τους δικούς του κανόνες και τους δικούς του ανθρώπους. Μια σειρά από ομιχλώδη ερωτήματα παρασύρει από την αρχή τους ήρωες σ' ένα αδιάκοπο κυνηγητό: Τι κρύβεται πίσω από το αίνιγμα της χαμένης βιβλιοθήκης; Ποιος είναι ο άνθρωπος σκιά; Τι συνδέει τα μοναδικά χειρόγραφα με τις ανεξήγητες εξαφανίσεις αποφυλακισμένων δολοφόνων; Ποια μοίρα ενώνει και χωρίζει την πανέμορφη Ντανιέλα και την αινιγματική Μονίκ; Οι απαντήσεις και οι λύσεις καραδοκούν στους δρόμους της βροχερής Ρώμης και στα κανάλια της Βενετίας, σ' ένα βιβλιοφιλικό θρίλερ ποτισμένο από άρωμα παλαιού βιβλίου.


Δύο εκπληκτικές νουβέλες του Στέφαν Τσβάιχ με κεντρικό άξονα τη βιβλιοφιλία, τη συλλογή και τη μνήμη, κατά την εποχή του πολέμου στη Βιέννη και του υπερπληθωρισμού στη Γερμανία του 1920.


(από τον "Παλαιοβιβλιοπώλη Μέντελ")
Ο Μέντελ, ένας Εβραίος από τη Γαλικία, είναι ένας πωλητής παλαιών βιβλίων που χρησιμοποιεί για γραφείο του το βιεννέζικο καφενείο Γκλούκ για περισσότερο από είκοσι χρόνια. Είναι ένας "αόρατος κατάλογος", ένας "τιτάνας του μνημονικού», με απαράμιλλες γνώσεις για τις τιμές, τις εκδόσεις και την κίνηση των βιβλίων. Όμως αυτό το έμβλημα της βιβλιοφιλίας έκανε ένα τρομερό λάθος προς τις αρχές της χώρας του. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου έγραψε σε έναν Γάλλο -εχθρό- βιβλιοπώλη, ζητώντας να μάθει για συνδρομές σε περιοδικά, πράγμα που τον οδήγησε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο "Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ", που πρωτοεκδόθηκε το 1929, είναι μια ιστορία σχετικά με τη βιβλιοφιλία και τους μορφωμένους ανθρώπους και για το πως η τέχνη και η κουλτούρα τους αχρηστεύονται όταν έρχονται αντιμέτωπες με την άγρια πραγματικότητα του εικοστού αιώνα.
"Η αόρατη συλλογή", που πρωτοεκδόθηκε το 1927, αφηγείται μια ιστορία με έναν έμπορο σπάνιων βιβλίων και χαρακτικών στη Γερμανία, κατά την περίοδο του υπερπληθωρισμού της δεκαετίας του 1920, όταν οι τιμές των αγαθών αυξάνονταν καθημερινά και τα χαρτονομίσματα ουσιαστικά δεν άξιζαν ούτε καν το χαρτί στο οποίο τυπώνονταν. Ο αντικέρ αποφασίζει να αναζητήσει κάποιους παλιούς πελάτες του, για να δει αν σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς είναι διατεθειμένοι να του πουλήσουν ό,τι είχαν αγοράσει παλιότερα από αυτόν. Αυτό που ανακαλύπτει με έναν ηλικιωμένο τυφλό άνδρα, τον αφήνει κατάπληκτο και προσφέρει στον Τσβάιχ την ευκαιρία να δημιουργήσει μια εξαίσια αφήγηση που αντανακλά το απόφθεγμα του Γκαίτε ότι "οι συλλέκτες είναι άνθρωποι ευτυχισμένοι". Η νουβέλα μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, το 1953, από τον σκηνοθέτη Hanns Farenburg.
Μπορεί ένα βιβλίο να γίνει αντικείμενο αστυνομικής έρευνας σαν να επρόκειτο για ένα έγκλημα, με ίχνη στις σελίδες του, στις γκραβούρες του και στα διακριτικά της εκτύπωσής του; Ο Λούκας Κόρσο, ένας μισθοφόρος της βιβλιοθήκης κυνηγός βιβλίων για λογαριασμό άλλων, πρέπει να βρει απάντηση σ' αυτό το ερώτημα όταν αναλαμβάνει μια διπλή αποστολή από τους πελάτες του: να διαπιστώσει τη γνησιότητα ενός χειρόγραφου κεφαλαίου των "Τριων Σωματοφυλάκων" και να λύσει το αίνιγμα ενός παράξενου βιβλίου, που κάηκε το 1667 μαζί με τον άνθρωπο που το τύπωσε. Η έρευνα παρασέρνει τον Κόρσο σε μια επικίνδυνη αναζήτηση, που θα τον φέρει στα αρχεία της Ιερής Εξέτασης, στα απαγορευμένα βιβλία, σε σκονισμένα ράφια βιβλιοπωλείων με παλιούς τόμους και στις εκλεκτές βιβλιοθήκες φημισμένων συλλεκτών. Με το ιδιαίτερο αφηγηματικό ταλέντο του ο Ρεβέρτε, που έχει χαρακτηριστεί ως ο μετρ του έξυπνου σασπένς, χτίζει πέτρα πέτρα το "Η Λέσχη 'Δουμάς'" με μια συναρπαστική πλοκή, όπου δίνουν ραντεβού τα συστατικά του κλασικού μυθιστορήματος, οι ιστορίες μυστηρίου και οι τεχνικές της περιπετειώδους επιφυλλίδας. Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρομάν Πολάνσκι το 1999, με τίτλο "Η ένατη Πύλη" και πρωταγωνιστές τους Johny Depp και Lena Olin.

Στον φανταστικό κόσμο που με μοναδική δεξιοτεχνία πλάθει ο Τζάσπερ Φορντ, η λογοτεχνία βρίσκεται στο κέντρο, όχι στο περιθώριο. Στον κόσμο αυτό, οι διαμάχες που χωρίζουν τους ανθρώπους δεν είναι κοινωνικές ή πολιτικές, αλλά λογοτεχνικές. Ποιος είναι ο πραγματικός συγγραφέας των έργων του Σαίξπηρ; Όντως ο Γουίλλιαμ, ή άραγε ο Φράνσις Μπέικον; Μήπως, πάλι, ήταν ο Κρίστοφερ Μάρλοου;


Νά γιατί, όταν ο Αχέρων Άδης, ο δαιμονικός κακός του βιβλίου, απάγει την Τζέην Έυρ από το πρωτότυπο χειρόγραφο της Σάρλοτ Μπροντέ, με αποτέλεσμα όλα τα αντίτυπα που κυκλοφορούν να γεμίσουν από λευκές σελίδες, προκαλείται σάλος. Ο σατανικός κακοποιός αφήνει να εννοηθεί ότι κι άλλοι ήρωες έχουν σειρά. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Ο Όλιβερ Τουίστ; Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων; Ή μήπως ο ίδιος ο Άμλετ;

Μόνο μια γυναίκα μπορεί να σώσει τον κόσμο από τη "λογοτεχνική" καταστροφή. Η ατρόμητη, πολυμήχανη και βιβλιοφάγος ντετέκτιβ Επόμενη Πέμπτη. Ειδικότητά της, η προστασία των πρωτότυπων χειρογράφων των κλασικών έργων, η αποκάλυψη λογοκλοπών, η εξιχνίαση λογοτεχνικών εγκλημάτων.

Η ηρωίδα μας, που τον αγώνα της παρακολουθούν όλοι με κομμένη την ανάσα, εισβάλλει με τη σειρά της στο χειρόγραφο, και με κίνδυνο της ζωής της προσπαθεί να σώσει την Τζέην Έυρ. Θα τα καταφέρει;

Με την "Υπόθεση Τζέην Έυρ" ο Τζάσπερ Φορντ εγκαινιάζει τη σειρά περιπετειών της "Επόμενης Πέμπτης", στήνοντας ένα ιδιοφυές διακειμενικό παιχνίδι και προσφέροντάς μας ένα απολαυστικό, ευφρόσυνο μυθιστόρημα που αποτελεί ύμνο στη λογοτεχνία.

Η "Υπόθεση Τζέην Έυρ", και τα βιβλία με την ίδια ηρωίδα που ακολούθησαν, σημείωσαν τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο, με φανατικούς αναγνώστες που μέσα από το Διαδίκτυο συζητούν και σχολιάζουν όχι μόνο τις περιπέτειες της γοητευτικής ηρωίδας αλλά και τα ίδια τα κλασικά κείμενα στα οποία ο Φορντ αποτίει φόρο τιμής.

Από τη Λέσχη Ανάγνωσης Κω, καλές γιορτές και καλές βιβλιοδιαδρομές!

Αποστολία

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Η συνάντηση με τον Αύγουστο Κορτώ

Σε μια συνάντηση της Λέσχης το φθινόπωρο, Οκτώβρης ήτανε θαρρώ τα μέλη της με μια φωνή συμφώνησαν να φέρουνε τον Αύγουστο Κορτώ - Στην Κω. Και μάνι-μάνι τις ετοιμασίες πιάσανε, ξεκινώντας με το Κατερινιώ Το τελευταίο μαθές βιβλίο του, το βιογραφικό για τη ζωή της μαμάς του Που αν και πολλά πέρασε κι άντεξε πολλά μ' αγάπη απλόχερη μεγάλωσε τον μικρό Κορτώ.
Πολλά τα θέματα, πολλές οι συγκινήσεις στο βιβλίο αυτό μεγάλη συζήτηση πάλι άναψε, ανάμεσα στα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Κω (και πώς δεν πιάστηκαν στα χέρια, απορώ) για το εξώφυλλο που ήταν γλυκό, τη γλώσσα την εντυπωσιακή, αλλά και τα θέματα που θίγει τα χίλια εκατό. Είναι σκέτη βιογραφία ή και λίγο μυθοπλαστικό; Και πώς το Κορτόπουλο είναι τόσο τολμηρό και τα προσωπικά του βγάζει στη φορά με θάρρος θαυμαστό; “Είναι γιατί το ήθελα, φαίνεται καιρό αλλά και άλλους να βοηθήσω προσπαθώ” μας έλυσε την απορία ο Αύγουστος τούτον το Δεκέμβρη στην Κω.
Πέρασαν οι μέρες, όλα κανονίστηκαν για τον ερχομό -το Ζero ανέλαβε φιλοξενία αλλά και καφέ λαχταριστό- ήρθε το Σάββατο το πολυ-ποθητό και όλοι φίλοι και γνωστοί καθίσανε γύρω από τον Κορτώ. Απάντησε σε όσα τον ρωτήσαμε χωρίς κανέναν δισταγμό κι άφησε όλους άφωνους με τον τρόπο του τον ξεχωριστό. Για τη μαμά Κατερίνα, το σόι το παλαβό για τα δικά του πάθη και το Κουτάβι του το μοναδικό.
Κι όταν η ώρα πέρασε και οι φίλοι άρχισαν να φεύγουν με χαμόγελο φανερό σ' όλων τα βιβλία έγραψε αφιέρωση με το μαρκαδοράκι του το μαύρο που είχε φέρει ειδικά για το σκοπό αυτό.


Η ιδέα να καλέσουμε τον Αύγουστο Κορτώ “έπεσε” σε μια συνάντηση της Λέσχης μας τον Οκτώβρη του 2013. Είχαν προηγηθεί αφενός η ανάγνωση του Αυτοκτονώντας Ασύστολα, την άνοιξη του ίδιου χρόνου, αφετέρου η πρόταση του Zero Cafe-Bar να αναλάβει την εκδήλωση αλλά και να τη φιλοξενήσει στο χώρο του. Η ιδέα έγινε ομόφωνα δεκτή και αρχίσαμε αμέσως τις ετοιμασίες.
Όπως κάθε φορά, όταν καλούμε κάποιον συγγραφέα προσπαθούμε να διαβάσουμε όσο περισσότερα βιβλία του μπορούμε στο διάστημα που μεσολαβεί ως τον ερχομό του, ώστε να αποκτήσουμε μια όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένη άποψη για το έργο του, να μιλήσουμε για τις εντυπώσεις μας και να συγκεντρώσουμε τις ερωτήσεις που θα του απευθύνουμε. Αυτή τη φορά είχαμε μπροστά μας δύο περίπου μήνες και χωρίσαμε την προετοιμασία μας σε δύο φάσεις: στην πρώτη, θα διαβάζαμε όλοι Το Βιβλίο της Κατερίνας, το πιο πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο του. Στη δεύτερη θα διάβαζε ο καθένας ένα-δύο ακόμα έργα του Κορτώ και θα συζητούσαμε τα κυριότερα σημεία τους.

Στην πρώτη μας συνάντηση διαπιστώσαμε ότι σε όλους άρεσε Το Βιβλίο της Κατερίνας. Αρχίζοντας από το εξώφυλλο (έχουμε μια ιστορία και μια ιδιαίτερη προτίμηση ως Λέσχη στη συζήτηση εξωφύλλων) μας άρεσε πολύ η επιλογή της παιδικής φωτογραφίας της μητέρας του, η μόνη όπως ο ίδιος έχει πει, όπου γελάει. Μιλήσαμε ακόμη για τη διεισδυτικότητα της ματιάς του στα γεγονότα αλλά και για τα πολλά σημαντικά θέματα που θίγει το βιβλίο, μεταξύ αυτών για τη σχέση μάνας και παιδιού-συγγραφέα, την ψυχική νόσο, την ομοφυλοφιλία, την εβραϊκή ταυτότητα. Συμφωνήσαμε σχεδόν όλοι πως το ιδιαίτερο ύφος του Αύγουστου Κορτώ και η δεξιοτεχνική χρήση που κάνει της γλώσσας, συμμετέχουν κατά πολύ στη θετική εντύπωση που αφήνει το βιβλίο. Συζητώντας κατά τη δεύτερη συνάντηση -και φάση αντίστοιχα της προετοιμασίας μας- και για τα άλλα του έργα, παρατηρήσαμε ότι η σχέση με τη μητέρα αλλά και η ομοφυλοφιλία είναι θέματα που παρεισφρέουν και διαποτίζουν όλα σχεδόν τα βιβλία του, αναφέροντας ενδεικτικά το Δεκαέξι, τις Νεράιδες του Μαν, το Αυτοκτονώντας Ασύστολα.

Οι κουβέντες μας αποτέλεσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, μαγιά για τη συζήτηση που έγινε όταν μας επισκέφτηκε, το προηγούμενο Σάββατο, χωρίς να αποκλείονται και άλλες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις που του έγιναν από το ακροατήριο. Όπως, ας πούμε, για την εμπειρία του ως μεταφραστής και αν μπαίνει στον πειρασμό -όντας ο ίδιος συγγραφέας- να “βελτιώσει” το προς μετάφραση κείμενο· ή -ερώτηση σχεδόν “υπαρξιακής” σημασίας για τους συγγραφείς- γιατί γράφει. Γράφει, μας είπε, γιατί του αρέσει, πάντα του άρεσε και είναι για κείνον βίωμα. Δεν πιέζεται για να το κάνει, αντίθετα τον ευχαριστεί ιδιαίτερα. Σε αντίθεση με τη διαδικασία της μετάφρασης, που αν και επίσης την απολαμβάνει, την κάνει κυρίως για βιοποριστικούς λόγους.

Εξαιρετικά πρόθυμος να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και να αφήσει τη συζήτηση να εξελιχθεί αβίαστα, μας είπε πως προτιμά να κάνει μια μικρή εισαγωγή και να δώσει γρήγορα το λόγο στους παρευρισκόμενους. Καθώς κάποια από τα μέλη της Λέσχης μας όταν διάβαζαν το βιβλίο δεν έτυχε να γνωρίζουν ότι πρόκειται για βιωμένες καταστάσεις και όχι μυθοπλασία, τον ρωτήσαμε αν στη διήγηση συμπεριέλαβε και μυθοπλαστικά στοιχεία. Μας διαβεβαίωσε πως όχι, πρόκειται για καθαρή βιογραφία. Το οποίο δικαιολογεί ίσως και την άλλη απορία που είχαμε, γιατί και με ποιο προσωπικό κόστος αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τόσο σοβαρά προσωπικά και οικογενειακά θέματα. Η απάντησή του είχε δύο σκέλη: Είχε μάλλον την ανάγκη να μιλήσει για την ιστορία αυτή, αφού το θέμα της σχέσης με τη μητέρα του ερχόταν και ξαναρχόταν “μεταμφιεσμένο” στα μυθιστορήματά του. Κυρίως όμως ότι πρόκειται για συνειδητή εκ μέρους του απόφαση, ελπίζοντας έτσι να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ζήσει ή ζουν παρόμοιες με αυτόν εμπειρίες να νιώσουν λιγότερο μόνοι.

Ο αυτοβιογραφικός χαρακτήρας του Βιβλίου της Κατερίνας προσανατόλισε το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης σε προσωπικά του θέματα και εμπειρίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η σοβαρότητα των καταστάσεων που περιέγραφε, προκαλούσε κάποιες στιγμές σιωπής, αλλά δεν ήταν λίγες και εκείνες που το χιούμορ του, έξυπνο και στις σωστές δόσεις, ελάφρυνε την ατμόσφαιρα και χαλάρωνε το ακροατήριό του. Η δε αισιοδοξία του στον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή διαπότισε την ατμόσφαιρα και ξεπροβόδισε όλους όσους είμασταν εκεί με χαμόγελα στα χείλη.

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Ο 'Αυγουστος Κορτώ στην Κω

H Λέσχη Ανάγνωσης Κω, 
το "Zero" coffee-bar, 
το βιβλιοπωλείο ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΟ 
και οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ 
σας προσκαλούν το 
Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013 
17:30μμ στον χώρο του cafe,
 σε μια συνάντηση με τον 

Αύγουστο Κορτώ 

με αφορμή το νέο βιβλίο του: 

"Το βιβλίο της Κατερίνας"