Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2009

Η 21η Μαρτίου σηματοδοτεί την έναρξη της Άνοιξης (Εαρινή Ισημερία) και για το λόγο αυτό έχει οριστεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.Στο πλαίσιο του εορτασμού το Μουσείο Μπενάκη, ακολουθώντας μια γόνιμη πρόταση της Αγγελικής Κώττη, αποφάσισε να αφιερώσει την εφετινή εκδήλωση στον Ποιητή της Ρωμιοσύνης, δεδομένου ότι το 2009 έχει ανακηρυχθεί επίσημα και «Έτος Γιάννη Ρίτσου». Αλλά, επιπλέον, αποφάσισε να «εμπιστευτεί» την εκδήλωση σε ανθρώπους που ελπίζουμε όλοι και θα θέλαμε να είναι οι πραγματικοί αναγνώστες της ποίησης: στα παιδιά. Η πρόσκληση που απηύθυνε το Μουσείο Μπενάκη σε δύο σχολεία που διαθέτουν blog, στο 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο Λύκειο Πειραιά, και έχουν επιδείξει ένα ενδιαφέρον για το έργο του Γιάννη Ρίτσου, συνάντησε θετικότατη ανταπόκριση: μαθητές και των δύο σχολείων δούλεψαν με κέφι και αφιέρωσαν πολύ χρόνο για να καταλάβουν τον ποιητή, να αισθανθούν τον πολίτη και κατανοήσουν το έργο του Γιάννη Ρίτσου και να στήσουν μία παράσταση με τίλτο «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως».

Για περισσότερες πληροφορίες http://www.benaki.gr/index.asp?lang=gr&id=203000001&sid=751

Γιώτα

Επίσκεψη του Δημήτρη Μίγγα στη Λέσχη

«Η ζωή του συγγραφέα είναι ένα σπίτι που το κατεδαφίζεις και με τα υλικά της κατεδάφισης φτιάχνεις ένα βιβλίο».

Με αυτά τα λόγια περιέγραψε στα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Κω ο συγγραφέας Δημήτρης Μίγγας τη διαδικασία της συγγραφής, όπως την έχει βιώσει ο ίδιος.Μας επισκέφθηκε, μετά από πρόσκλησή μας, στο χώρο συναντήσεων της Λέσχης την Πέμπτη 12 Μαρτίου, το απόγευμα και είχαμε τη χαρά να τον γνωρίσουμε από κοντά, να του θέσουμε ερωτήσεις και προβληματισμούς μας και να ανταλλάξουμε απόψεις και σκέψεις, συνοδεία εύγευστου κρασιού και εκλεκτών εδεσμάτων που είχαμε ετοιμάσει.
Από τις πρώτες ερωτήσεις που δέχτηκε ήταν γιατί κάποια θέματα τείνουν να επαναλαμβάνονται στα βιβλία του, στην οποία μας απάντησε ότι πρόκειται για ζητήματα που τον σημάδεψαν, τον προβλημάτισαν ή τον άγγιξαν και για τόπους που σημαίνουν κάτι για εκείνον. Η συνομιλία νεκρών με ζωντανούς, λόγου χάρη, κυριαρχεί στα βιβλία του Των κεκοιμημένων και Σπάνια χιονίζει στα νησιά, ενώ τη συναντάμε και στο τέλος στην Τηλέμαχου Οδύσσεια. Άλλα κοινά μοτίβα στα έργα του είναι η θάλασσα, τα ταξίδια σε μακρινά μέρη, το ποδόσφαιρο, και η συχνή εμφάνιση χαρακτήρων όπως ο δάσκαλος, ο συγγραφέας του χωριού ή του νησιού, οι φιλαρμονικές κ.λπ.
Συνήθως, ένα πραγματικό περιστατικό γίνεται η αφορμή μόνο για να ξεκινήσει μια ιστορία, το μασούρι γύρω από το οποίο εκείνος θα τυλίξει στη συνέχεια την κλωστή του βιβλίου. Ενδεικτικά ανέφερε ότι η ιδέα για την Τηλέμαχου Οδύσσεια γεννήθηκε όταν πριν χρόνια είδε κάποιον συγχωριανό του να τρέχει σε μια πλαγιά μαζεύοντας τα στραγάλια που του είχαν πέσει. Αυτή την εικόνα την κουβαλούσε στο μυαλό του αρκετό καιρό ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να την κάνει διήγημα και να τη δημοσιεύσει. Ο ήρωάς του ωστόσο, ο Τηλέμαχος, συνέχιζε να τον «καταδιώκει» και έτσι έγραψε και άλλες, πάρα πολλές ιστορίες γύρω από τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, οι καλύτερες από τις οποίες αποτέλεσαν τελικά το βιβλίο που έχουμε πια εμείς στα χέρια μας.

Πολύ συχνά οι χαρακτήρες των έργων του συγκεντρώνουν χαρακτηριστικά ή υιοθετούν συμπεριφορές ανθρώπων που είναι υπαρκτοί στη ζωή του. Κάποιες φορές μάλιστα ο συγγραφέας ξεκινά «δανείζοντας» το αληθινό όνομα ενός οικείου του προσώπου σε κάποιον χαρακτήρα και το αντικαθιστά με ένα φανταστικό αρκετά αργότερα, όταν πια ο εν λόγω χαρακτήρας έχει αποκτήσει δική του πνοή και προσωπικότητα.
Παρεμβαίνουν οι προσδοκίες των αναγνωστών στην εξέλιξη της πλοκής των έργων του Δημήτρη Μίγγα; «Ο συγγραφέας χάθηκε», μας απάντησε, «όταν αρχίζει να λοξοκοιτάει τον αναγνώστη ή τον κριτικό». Ο ίδιος θέλει επιρροές του να είναι μόνο τα βιώματα και τα διαβάσματά του, ιδιαίτερα οι αγαπημένοι του συγγραφείς και ποιητές όπως οι N. Καζαντζάκης, M. Αναγνωστάκης, Γ. Σεφέρης, T. S. Elliot, Edgar Allan Poe και πάνω απ’ όλους ο Jorge Luis Borges για τον μαγικό ρεαλισμό του. Παραδέχτηκε πως διαβάζει πια όχι ως ξένοιαστος αναγνώστης αλλά ως υποψιασμένος συγγραφέας, ψάχνοντας δηλαδή στα έργα άλλων αρετές που και εκείνος θα υιοθετήσει ή λάθη που θα προσπαθήσει ν’ αποφύγει.
Θεωρεί την ποίηση ανώτερη μορφή λογοτεχνικού λόγου γιατί απαιτεί τη συμπύκνωση νοημάτων και ιδεών σε μικρές φόρμες. Ο ίδιος έχει δοκιμαστεί στο συγκεκριμένο είδος από την αρχή κιόλας της συγγραφικής του καριέρας, αφού με την ποίηση πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα (Αγκαλιάζεις τον άνθρωπο αν αγγίξεις τη θάλασσα, εκδόσεις Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 1995). Σε ποιο είδος όμως πιστεύει ο ίδιος ότι τα καταφέρνει καλύτερα; Νιώθει άνετος με όλα τα είδη, απαντά, αν και οι κριτικές λένε ότι το διήγημα τού πηγαίνει περισσότερο.

Στην ερώτηση αν θα επιθυμούσε να δει μεταφερμένο στον κινηματογράφο το Τηλέμαχου Οδύσσεια ή κάποιο άλλο από τα έργα του που ομολογουμένως προσφέρονται από άποψη πλοκής, αντέτεινε ότι φυσικά η μεγαλύτερη χαρά κάθε συγγραφέα είναι να γίνεται γνωστός για τα βιβλία του και να τα ζητούν για μετάφραση και εκδοτικοί οίκοι άλλων χωρών. Αν όμως μια ταινία μπορεί να γίνει η κερκόπορτα απ’ όπου πρέπει να περάσει ένα έργο του για να γίνει ευρύτερα γνωστό τότε δεν λέει όχι. Προσφάτως, μάλιστα, υπέγραψε συμφωνία με το Ινστιτούτο Καταλανικού Κινηματογράφου (ICC) για τηλεοπτική μεταφορά σε μίνι σειρά του βιβλίου του Στα ψέματα παίζαμε.
Όσο για τις συγγραφικές του συνήθειες, μας είπε ότι γι’ αυτόν η διαδικασία της συγγραφής έχει πολλά στάδια, με πρώτο την καταγραφή της ιστορίας του στο χαρτί. Από εκεί στον υπολογιστή όπου και θα το επεξεργαστεί περαιτέρω, αφήνοντας ελεύθερους τους χαρακτήρες των έργων του ν’ αποφασίσουν για τη συνέχεια της πλοκής και το τέλος της ιστορίας.
Ο Δημήτρης Μίγγας γράφει μόνο όταν έχει κάτι ουσιαστικό να πει ή όταν κάτι τον βασανίζει και όχι καταναγκαστικά ή κατόπιν πίεσης από άλλους παράγοντες. «Για μένα προτεραιότητα έχει η ζωή», μας είπε. «Άλλωστε, από πού ν' αντλήσει κανείς την πρώτη ύλη για τα βιβλία του, αν όχι από την ίδια τη ζωή; Έχει συμβεί να με πάρουν τηλέφωνο να πάμε για ούζα βράδυ και ενώ είχα απλώσει τα χαρτιά μου για να δουλέψω, τα παράτησα όπως ήταν και προτίμησα, φυσικά, να βγω. Όταν περνάω καλά, όταν ερωτεύομαι, θέλω να το ζήσω, δεν σκέφτομαι ότι εκείνη τη στιγμή θα έπρεπε να γράφω…»

Αποστολία

21 Μαρτίου , Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Το πρόβλημα με τις αντωνυμίες

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ
λέμε εσείς κι εννοούμε εγώ
λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ.

Στην ουσία μόνο με το εγώ
μπορούμε να εννοήσουμε
κάποιον άλλο.

Τίτος Πατρίκιος

Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

(http://www10lykeiopeiraia.blogspot.com/)

Συνέντευξη του Ντέιβιντ Κόνολι


Οι Ελληνες ποιητές βρήκαν το ιρλανδικό τους DNA

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ο ιρλανδικής καταγωγής διακεκριμένος μεταφρασεολόγος-μεταφραστής Ντέιβιντ Κόνολι αποτελεί μια συγκινητική περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Ανθρωπος σεμνός -επιμένει να δηλώνει «ακόμα μαθητευόμενος»- αποφάσισε πριν από 30 χρόνια να γίνει Ελληνας πολίτης και να αφοσιωθεί στη μετάφραση της ελληνικής γλώσσας, εστιάζοντας στη δυσκολότερη εκδοχή της: την ποίηση. Ελάχιστη ηθική ανταμοιβή στον εγκυρότερο μεταφραστή της ελληνικής λογοτεχνίας στα αγγλικά, το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης του 2008 για το «Ωραίος σαν Ελληνας / The Beauty of a Greek» του Εγγονόπουλου (εκδόσεις «Υψιλον»). Πρόσφατα έγινε τακτικός καθηγητής Θεωρίας και Μεθοδολογίας της Μετάφρασης στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Αριστοτελείου.
- Πώς ξεκινά το μεγάλο πάθος σας για την ελληνική γλώσσα;
«Η γλώσσα είναι κάτι που ανέκαθεν μ'απασχολεί πολύ. Σιγά σιγά, καθώς από έφηβος ερχόμουν στην Ελλάδα για διακοπές, φούντωσε το ενδιαφέρον μου για τη χώρα».
- Αυτό δεν προεξοφλούσε όμως τη βαθιά «βουτιά» σας στην ελληνική γλώσσα;
«Η ελληνική γλώσσα έχει μια μαγεία. Με συνάρπαζε ακόμη κι όταν δεν την ήξερα».
- Η πρώτη σας μεταφραστική απόπειρα ποια ήταν;
«Οσο ήμουν ακόμα φοιτητής στην Αγγλία και σπούδαζα αρχαία ελληνικά προσπάθησα, με όλο το θράσος, να μεταφράσω το "Η δυστυχία τού να είσαι Ελληνας" του Νίκου Δήμου. Ομως, η πρώτη επαγγελματική μου ενασχόληση ήταν μια ανθολογία ποιημάτων του Νικηφόρου Βρεττάκου».
- Δεν ήταν αλαζονικό να θέλετε από την αρχή να μεταφράσετε ποίηση;
«Ηταν. Αλλά η ποίηση με... ενεργοποίησε. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό μυθιστόρημα είναι αντάξιο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Δεν ήταν πάντα έτσι. Κυρίως στον 20ό αιώνα η ποίηση υπερέχει της ελληνικής πεζογραφίας».
- Οι δυσκολίες, οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής γλώσσας στη μετάφρασή της ποιες είναι;
«Είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Η απάντηση είναι τα μαθήματα που κάνω στο πανεπιστήμιο. Γιατί, δυστυχώς, για πάρα πολλά χρόνια η μετάφραση θεωρούνταν κάτι εύκολο, από την άποψη ότι όποιος ξέρει μια ξένη γλώσσα κι έχει ένα λεξικό μπορεί να μεταφράσει -υπάρχουν όμως άνθρωποι εντελώς δίγλωσσοι που δεν είναι καλοί μεταφραστές. Και γι' αυτό το λόγο πάντοτε οι μεταφραστές δεν είχαν κύρος, ούτε αμείβονταν καλά. Οταν μάλιστα μιλάμε για τη λογοτεχνική μετάφραση, πέρα από την άριστη γνώση των γλωσσών, πρέπει να ξέρεις πολύ καλά και τους δύο πολιτισμούς, καθώς ένα λογοτεχνικό κείμενο δεν είναι συνήθως δηλωτικό. Είναι υποδηλωτικό και πολλές από τις συνδηλώσεις βγαίνουν από τις πολιτισμικές αναφορές. Αν δεν έχεις βαθιά γνώση του πολιτισμού δεν μπορείς να πιάσεις τα λεπτότερα νοήματα ενός λογοτεχνικού κειμένου. Νομίζω λοιπόν ότι το ιρλανδικό DNA μου με έσωσε».
- Γιατί το λέτε αυτό;
«Ο κέλτικος λαός έχει πολλές συγγένειες με τον ελληνικό, κυρίως στην ψυχοσύνθεση -αυτό βγαίνει και στη λογοτεχνία. Ο ιρλανδικός λαός γλεντάει και πίνει, τραγουδά και τους καημούς και τις χαρές. Η τρέλα είναι τρόπος ζωής. Οπως, δηλαδή, και στους Ελληνες».
- Το δυσκολότερο έργο που μεταφράσατε, ο δυσκολότερος δημιουργός ποιος είναι;
«Εχω μεταφράσει περίπου 35 έργα Ελλήνων ποιητών και πεζογράφων κι ένα πράγμα μπορώ με βεβαιότητα να πω: δεν υπάρχει εύκολη μετάφραση. Ακόμη και τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Μάρκαρη, που έχουν μια στρωτή γλώσσα, δεν είναι απλά. Πάντοτε, όμως, η ποίηση ενέχει περισσότερες δυσκολίες. Και από τους ποιητές που έχω μεταφράσει μάλλον ο Ελύτης είναι ο δυσκολότερος. Γιατί είναι γλωσσοπλάστης. Είναι ποιητής της γλώσσας κι όχι της αφηγηματικότητας. Οπως και η Δημουλά. Οι πιο δύσκολα μεταφραζόμενοι ποιητές».
- Συνεργαστήκατε με τον Ελύτη στενά για τη μετάφραση του έργου του. Είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις;
«Μου έλεγε "να μεταφράζεις ελεύθερα, φτάνει να ηχεί σωστά". Με όλους τους ποιητές που έχω μεταφράσει συνεργάστηκα στενά. Απορώ με τους μεταφραστές που ζουν στο εξωτερικό και μεταφράζουν ποιητές με τους οποίους δεν επικοινωνούν ποτέ. Εχω συνεργαστεί και με τον Βρετάκο, τη Δημουλά, τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη... Ο μόνος με τον οποίο δεν συνεργάστηκα, γιατί είχε πεθάνει, είναι ο Εγγονόπουλος. Και το βιβλίο αυτό πήρε το Κρατικό Βραβείο. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει κάτι».
- Από τους πεζογράφους;«Πολύ δύσκολη ήταν η γλώσσα στο "Βιβλίο καλούμενο ερωτικό" του Γιώργη Γιατρομανωλάκη. Συνδύαζε ένα ιδίωμα του 17ου αιώνα με μια δόση κρητικής διαλέκτου. Δύσκολο εγχείρημα ήταν και η μετάφραση του Παπαδιαμάντη, λόγω των διαφορετικών επιπέδων της γλώσσας -διάλεκτος της Σκιάθου, απλή δημοτική, εκκλησιαστική γλώσσα και καθαρεύουσα. Επρεπε σε μια αγγλική γλώσσα, που δεν έχει αντίστοιχα ιδιώματα ή φάσεις, να βρω αντιστοιχίες. Πολύ οδυνηρή εργασία».
- Πόσο μάλλον που ο κόπος αυτός δεν θα αμειφθεί ποτέ.
«Δεν μπορείς να ζήσεις απ' τη μετάφραση της ποίησης. Και φέρνω ένα παράδειγμα: την "Οξώπετρα" του Ελύτη τη μετέφραζα με τη βοήθεια του ποιητή περισσότερο από 3 χρόνια. Πώς να αμειφθείς; Η μετάφραση της ποίησης είναι έργο αγάπης. Ενός μυθιστορήματος είναι περισσότερο επαγγελματική δουλειά και αμείβεται καλύτερα. Οπότε μπορείς να ζεις μεταφράζοντας μυθιστορήματα. Εγώ που μεταφράζω περισσότερο ποίηση, δεν θα μπορούσα να ζήσω. Γι' αυτό και δέκα χρόνια δούλευα στο Βρετανικό Συμβούλιο στην Αθήνα. Μετά άρχισε η πανεπιστημιακή καριέρα μου, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο για έξι χρόνια, στο Καποδιστριακό και τα τελευταία έξι χρόνια στο Αριστοτέλειο».

Κανείς δεν βγαίνει στους δρόμους για τη χαμένη μας πνευματικότητα
Πώς βλέπετε την Ελλάδα και τους Ελληνες σήμερα;
«Επειτα από τριάντα χρόνια, προφανώς δεν βλέπω τους Ελληνες με τα παρθένα αλλά ούτε και τα αθώα μάτια ενός ξένου. Η μοίρα μου έχει προ πολλού ταυτιστεί με τη χώρα και τους κατοίκους της· που θα πει ότι σε καθημερινή βάση στενοχωριέμαι, απελπίζομαι και αγανακτώ, όπως κάθε ευαίσθητος, σκεπτόμενος και ταλαιπωρημένος πολίτης, με την ανθρώπινη και κοινωνική κατάντια που παρατηρώ: τον ατομικισμό, την αδιαφορία, την ιδιοτέλεια. Ζούμε σε μια εποχή ζοφερή, μια εποχή παρακμής και κινδυνεύουμε να ξαναπεράσουμε σε έναν καινούργιο μεσαίωνα. Βλέπουμε ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους για τη χαμένη τους ευμάρεια ή έστω τη χαμένη προοπτική ευμάρειας, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται για τη χαμένη του πνευματικότητα, την πρωτοφανή ηθική και πνευματική κρίση που περνάμε».

(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/03/2009, http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=86375828,94126868)

Γιώτα

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ "ΤΟ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΥΨΟΣ"

(http://lykeio6o.blogspot.com/2009/03/blog-post_10.html)

Διαβάσαμε από τις εκδόσεις Κίχλη το καλαίσθητο βιβλιαράκι του Αργύρη Χιόνη " ΤΟ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΥΨΟΣ" και άλλες αφύσικες ιστορίες", δεκατρείς μικρές ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στο θυμοσοφικό, το γλυκόπικρο, το παιγνιώδες. Παραμύθια ή σαν παραμύθια, με το απαραίτητο επιμύθιο στο τέλος, σμιλεμένα με προσοχή και μεράκι.
Ο ίδιος ο συγγραφέας, είχε σημειώσει για τη συγγραφή τους, στο lifo.gr" (…)αποφάσισα ότι χρειαζόμουν μιαν αναψυχή. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στον παλιμπαιδισμό της ηλικίας (κοντεύω να κλείσω τα εξήντα έξι), αλλά, ξαφνικά, ένιωσα τη βαθύτατη ανάγκη για παραμυθία, για παρηγοριά. Εκεί επάνω ξανάρθανε στη σκέψη μου οι στίχοι του Σεφέρη (Τελευταίος σταθμός, στ. 83-86, από τη συλλογή Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’):" Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολέςείναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκηδεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανήγιατί είναι αμίλητη και προχωράει" Αυτοί οι στίχοι ήταν το έναυσμα για τη γραφή του Οριζόντιου ύψους, όπου η αμίλητη φρίκη αντιμετωπίζεται με τα μόνα αποτελεσματικά όπλα που διαθέτει ο άνθρωπος: το όνειρο και το χιούμορ. Για τη συνέχεια, ωστόσο, χρειαζόμουν έναν μπούσουλα, κι αυτόν μου τον έδωσε ένας γέροντας στην ακροποταμιά, εδώ, λίγο πιο πέρα από το σπίτι μου, που τον άκουσα ένα απόβραδο να μουρμουρίζει, σαν προσευχή (Ένας γέροντας στην ακροποταμιά, στ. 16, ό.π.):Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
Εκείνου του δόθηκε· ελπίζω να δόθηκε και σε μένα. ".Αντί κάποιας κριτικήςμπαίνουμε στον κόπο να αντιγράψουμε ένα, ώστε να το απολαύσετε, όσοι τουλάχιστον μπορείτε να διαβάζετε λογοτεχνία από την οθόνη του υπολογιστή σας.


"Το οριζόντιο ύψος"
Στη Janine Kaminski

Μια φορά κι έναν καιρό, πλάι σ' ένα πανύψηλο, υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη, ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι' αυτό και τεντωνότανε αδιάκοπα στις άκρες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα. Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή, γιατί, κάθε φορά που έκανε αυτήν τη γυμναστική, για μέρες μετά, την πόναγε ανυπόφορα η μέση της.
Το κυπαρίσσι, που παρακολουθούσε αφ' υψηλού τον αγώνα της αγριάδας, σειόταν και λυγιόταν καμαρωτό και της έλεγε υπεροπτικά, με προφορά σχεδόν εγγλέζικη, της Οξφόρδης:" Δεν γνωρίζετε τι χάνετε, αγαπητή μου αγριάδα, εκεί στην επιφάνεια του εδάφους όπου βρίσκεσθε. Δίχως να θέλω διόλου να υπερηφανευθώ, σας πληροφορώ ότι από την κορυφή μου έχω απεριόριστη θέα του κόσμου και θα ήταν ακόμη πιο απεριόριστη, θα έβλεπα ως τη Γουατεμάλα, αν κάποια αναιδή βουνά, γύρω τριγύρω, δεν την περιόριζαν. Ωστόσο ευελπιστώ ή, μάλλον, έχω τη βεβαιότητα ότι η βροχή θα λιώσει, σιγά σιγά,αυτά τα αναιδή βουνά και τότε θα δω και τη Γουατεμάλα. Το σχέδιο αυτό είναι βεβαίως μακροπρόθεσμο, αλλά μπορώ να περιμένω, αφού, ως γνωστόν, ζω επτακόσια χρόνια."
Η αγριάδα, αν και δεν ήξερε ούτε πού βρίσκεται αυτή η Γουατεμάλα ούτε αν τα βουνά λιώνουν απ' τη βροχή ούτε, ακόμη, αν είναι πολλά τα επτακόσια χρόνια, ακούγοντας αυτά τ' ανήκουστα λόγια, ένιωθε την καρδιά της να μαραζώνει και, τις νύχτες που κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Ψήλωνε, λέει, ψήλωνε τόσο, που ξεπερνούσε κατά πολύ στο μπόι το κυπαρίσσι, ξεπερνούσε ακόμη και τα πιο ψηλά βουνά κι έβλεπε από κει πάνω όχι μόνο τη Γουατεμάλα αλλά και το Ακαλακούμπα, χώρα ακόμα πιο μακρινή, ακόμη πιο ωραία, όπου οι άνθρωποι χόρευαν ένα γρήγορο χορό που τονε λέγαν ρούμπα.
Βέβαια, όταν ξύπναγε, το πρώτο πράγμα που έβλεπε μπροστά της ήταν ένα σαλιγκάρι τόσο αργοκίνητο, που έμενε στο οπτικό πεδίο της όλη τη μέρα, προκαλώντας της κατάθλιψη και κάνοντάς την να μη βλέπει την ώρα πότε θα ξανανυχτώσει, για να κοιμηθεί και να ονειρευτεί το μακρυνό Ακαλακούμπα και τον γρήγορο χορό που τόνε λένε ρούμπα.Έτσι ζούσαν κυπαρίσσι κι αγριάδα, πλάι πλάι, αλλά το καθένα στον κόσμο του, ώσπου μια μέρα φθινοπωρινή ( χρόνια πολλά, πάρα πολλά πριν από τα επτακόσια), που ο ουρανός είχ' ένα χρώμα μολυβί, μια λάμψη ξαφνική, ονόματι αστροπελέκι, χτύπησε κατακέφαλα το κυπαρίσσι και το έκαψε. Η βροχή που ακολούθησε, μπόρα τρικούβερτη, αντί να λιώσει τα βουνά που του 'κρυβαν τη Γουατεμάλα, τη στάχτη του έλιωσε και γκρίζα λάσπη την υπερηφάνεια του έκανε.
Η αγριάδα, άναυδη στην αρχή, όταν συνήλθε κάπως, μακάρισε το ελάχιστό της μπόι και θρήνησε το κυπαρίσσι που - πώς να το κάνουμε;- αν και φλύαρο και υπερφίαλο, της είχε χαρίσει το όνειρο των μεγάλων αποστάσεων, του απέραντου κόσμου.Μετά απ' αυτό το θλιβερό γεγονός, σταμάτησε την έτσι κι αλλιώς ανώφελη γυμναστική της και μόνο αραιά και πού έβλεπε στον ύπνο της το εξωτικό Ακαλακούμπα. Κανένας όμως δε χόρευε εκεί τη ρούμπα.Ήτανε, βέβαια, ακόμη νεαρά και εστερείτο πείρας, τόσο εστερείτο πείρας, που καν δεν γνώριζε τις φυσικές της ιδιότητες.
Έτσι, ένα ανοιξιάτικο πρωί, παραξενεύτηκε πολύ, νιώθοντας να τη φαγουρίζουνε οι ρίζες της, κι ακόμα πιο πολύ παραξενεύτηκε σαν είδε, δυο μέρες τρεις αργότερα, λίγο πιο κει, μέσα απ' το χώμα να προβάλλει ένα μικρό, χλωροπράσινο βλαστάρι αγριάδας." Μπα, καινούργια απόχτησα γειτόνισσα!" ήταν η πρώτη σκέψη της, αλλά όταν είπε
" καλωσόρισες, γειτόνισσα", άκουσε, την ίδια ακριβώς στιγμή, να λέει και το βλαστάρι τα ίδια λόγια, να την καλωσορίζει, δηλαδή με τη φωνή της. Το ίδιο έγινε, ακριβώς, άλλες δυο μέρες τρεις αργότερα, όταν καινούργιο εμφανίστηκε, πιο πέρα, βλασταράκι.Μπορεί, λοιπόν, να ήταν άπειρη, αλλά κουτή δεν ήταν. Έτσι, κατάλαβε ότι στον εαυτό της μίλαγε, αφού τα νέα αυτά βλαστάρια από τις ρίζες της ξεπήδαγαν και σαρξ εκ της σαρκός της ήσαν.Λόγια πολλά για να μη λέμε και χρόνο να μην κλέβουμε απ' την αιωνιότητα, μέσα σε χρόνια ελάχιστα, πολύ πιο λίγα από επτακόσια, η αγριάδα είχε, ρίζα τη ρίζα, καταβολάδα την καταβολάδα, βλαστάρι το βλαστάρι, όλο τον κάμπο καταχτήσει κι όλα τα βουνά ως την κορφή τους και πιο πέρα. Για πιο πέρα δεν μπορώ να πω· τα μάτια μου μονάχα ως τις βουνοκορφές την ακολούθησαν· πιο πέρα δεν άντεξαν. Έμαθα ωστόσο, από έγκυρες πηγές, πως έφτασε στο Ακαλακούμπα και πως στο δροσερό και καταπράσινο χαλί της χορεύουν τώρα γυμνοπόδαροι εραστές τη ρούμπα.Επιμύθιο Ι: Όσο πιο κοντά στη γη βρίσκεσαι, τόσο πιο μακριά από τ'αστροπελέκια είσαι.Επιμύθιο ΙΙ: Δια του οριζοντίου ύψους, η απόστασις, έως το Ακαλούμπα, καλύπτεται εις χρόνον κατά πολύ συντομότερον των επτακοσίων ετών.

Σας άρεσε; Μήπως να γράφατε το δικό σας επιμύθιο;
Βιογραφικό Σημείωμα
του Αργύρη Χιόνη
O Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα. Επί είκοσι έτη (1967-1977 και 1982-1992), έζησε σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Κατά τη δεκαετία 1982-1992, εργάστηκε, ως μεταφραστής, στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1992, παραιτήθηκε από τη θέση αυτή και, έκτοτε, ζει στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου ασχολείται με την ποίηση και τη γεωργία.Από το 1966 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πολλές ποιητικές συλλογές, πεζά, μεταφράσεις.

Γιώτα

Οι συγγραφείς βραβεύουν Δημ. Ραυτόπουλο

Ολγα Σελλα


ΒΡΑΒΕΥΣΗ Η περυσινή βραβευμένη, η καθηγήτρια Σόνια Ιλίνσκαγια, παρέδωσε το ετήσιο βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» της Εταιρείας Συγγραφέων στον κριτικό και θεωρητικό της λογοτεχνίας Δημήτρη Ραυτόπουλο. Η εκδήλωση έγινε την Τρίτη το βράδυ στον πολυχώρο Public της Πλατείας Συντάγματος, εγκαινιάζοντας έτσι τη συνεργασία της Εταιρείας Συγγραφέων με το Public.
Ενα συμβολικό έπαθλο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Θόδωρο, είναι το ετήσιο βραβείο που απονέμει η Εταιρεία κάθε χρόνο σε ανθρώπους που έχουν αφήσει έντονα τα σημάδια τους στην πορεία της νεοελληνικής γραμματείας και λογοτεχνίας. Για πρώτη φορά, σε ανάλογη εκδήλωση, μήνυμα έστειλε ο υπουργός Πολιτισμού, Αντώνης Σαμαράς. «Ο κ. Ραυτόπουλος έχει ήδη καταξιωθεί στη συνείδηση της πνευματικής Ελλάδας από την “Επιθεώρηση Τέχνης” προδικτατορικά και τον “Ηριδανό” μεταδικτατορικά, από τις επιφυλλίδες του, από το μεταφραστικό του έργο, από τα δοκίμιά του και τα βιβλία του. Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά το τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ, μόλις τον περασμένο Οκτώβριο, όταν του απένειμε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα “σε καιρούς αισθητικής και κριτικής ανυποληψίας υψώνει ανάστημα ήθους”».
Στην αρχή της εκδήλωσης, ο γενικός γραμματέας της Εταιρείας, Γιώργος Ξενάριος, ανέφερε ότι είναι το πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας που δεν πήρε ούτε μια δραχμή επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού. Ετσι, στράφηκαν προς τον ιδιωτικό τομέα για την αναζήτηση χορηγιών και στο Public θα φιλοξενηθούν πολλές εκδηλώσεις της Ε.Σ., με επόμενη αυτή της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, στις 21 Μαρτίου. Ο Δ. Ραυτόπουλος από τη μεριά του χάρηκε το βραβείο του, με φίλους, ομοτέχνους κι ένα ποτήρι κρασί.

(Πηγή : Καθημερινή)


Γιώτα

΄"Τηλεμάχου Οδύσσεια" , Δημήτρης Μίγγας

Ο Δημήτρης Μίγγας στο βιβλίο του «Τηλέμαχου Οδύσσεια» διαγράφει απαλά και με τρυφερή απόσταση μερικά επεισόδια που έχουν ως πρωταγωνιστή τον Τηλέμαχο Χαρίτο, τον παλαβό ενός νησιού που με το κουσούρι του δίνει την ευκαιρία στους άλλους ν’ ασχολούνται μ’ αυτόν και να ξεχνούν τα δικά τους στραβά κι ανάποδα.

Οι αναγνώστες της λέσχης παρακολουθήσαμε με ζωηρό και αμείωτο ενδιαφέρον τον Τηλέμαχο να μπαίνει στη φιλαρμονική του νησιού, να πηγαίνει στο στρατό, να παντρεύεται, να αναζητά το χαμένο πατέρα του σαν τον ομηρικό Τηλέμαχο και στο τέλος να πεθαίνει έχοντας ζήσει τη δική του Οδύσσεια.

Ο συγγραφέας μας «παγίδευσε» γλυκά στις σελίδες του βιβλίου χάρη στην αφηγηματική του αμεσότητα και την καθαρή γραφή του. Δημιούργησε με αδρές πινελιές την αξέχαστη μορφή του Τηλέμαχου Χαρίτου ή Τρωχάλια και μας έκανε να τον συμπονέσουμε και να τον αγαπήσουμε.

Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου, διαποτισμένες με την αγάπη και τη στοργή του συγγραφέα γέννησαν μέσα μας συγκίνηση και μας έφεραν αντιμέτωπους με το ερώτημα: “τελικά ο δείκτης ευφυΐας και η κουζουλάδα πρέπει να θεωρούνται πράγματα παγιωμένα και αμετάβλητα;”

Ελένη Π.

ΛΕΣΧΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

ΜΟΔΑ ΟΙ ΛΕΣΧΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ο κύκλος των χαμένων αναγνωστών
Του Μανώλη Πιμπλή
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 10 Μαρτίου 2009 (Πηγή : tanea.gr)

Η δημοφιλέστερη λέσχη ανάγνωσης (από τις εκατοντάδες που αποκτά η Ελλάδα) έχει μέλη φανατικούς αναγνώστες που τους ενώνει «η γοητεία του κακού» και της αστυνομικής πλοκής Τι ήταν επιτέλους ο Ρόμπερτ βαν Γκούλικ; «Σημαντικός συγγραφέας»- οπωσδήποτε-, ένας «εκπληκτικός δάσκαλος»- μάλλον-, ίσως όμως και ο δημιουργός ενός «ξενέρωτου ήρωα», του περίφημου δικαστή Τι, ο οποίος έλυνε δύσκολες υποθέσεις στην κινεζική αυτοκρατορία των Τανγκ κατά τον 7ο αιώνα. Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία, όχι μικρότερη όμως από τα «κεράκια» που έσβησε μία από τις μαχητικότερες λέσχες ανάγνωσης της Αθήνας. Περίπου 20 άνθρωποι μαζεύονται την πρώτη Πέμπτη κάθε μήνα, περίπου στις 7 το βράδυ, σε αίθουσα που έχουν παραχωρήσει οι Εκδόσεις Μεταίχμιο γι΄ αυτόν τον σκοπό, και αναλύουν, επιχειρηματολογούν, και αντιπαρατίθενται με αφορμή την ανάγνωση δύο βιβλίων κάθε φορά. Ούτε την προηγούμενη Πέμπτη έκαναν παραχώρηση, και συζήτησαν για το «Μυστήριο του λαβυρίνθου» του Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ παρά το γεγονός ότι παράλληλα γιόρταζαν τα δύο χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας της λέσχης με τούρτα και σαμπάνια. Είκοσι έξι συναντήσεις έχουν πραγματοποιηθεί, πενήντα δύο βιβλία τριάντα διαφορετικών συγγραφέων έχουν διαβαστεί και συζητηθεί. Καθόλου άσχημα για αυτούς τους φανατικούς αναγνώστες της αστυνομικής λογοτεχνίας- η συγκεκριμένη λέσχη ασχολείται αποκλειστικά με το αστυνομικό βιβλίο- οι οποίοι δεν έχασαν την ευκαιρία να καλέσουν και να γνωρίσουν από κοντά μερικούς από τους Έλληνες συγγραφείς που έχουν διαβάσει. Ο Ανδρέας Αποστολίδης, ο Σέργιος Γκάκας, ο Φώντας Λάδης, ο Δημήτρης Μαμαλούκας και ο Πέτρος Μάρκαρης, ήρθαν όλοι με προθυμία και μίλησαν για τα βιβλία τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν γράφοντάς τα και απάντησαν στις δύσκολες ερωτήσεις των κάτι παραπάνω από υποψιασμένων μελών της λέσχης. Συνταξιούχοι τραπεζικοί-όπως ο Αντώνης Γκόλτσος, «ψυχή» της λέσχηςμια δασκάλα, μια φοιτήτρια, ένας επί πολλά χρόνια διοικητικός υπάλληλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι μόνοο Αντώνης Τριφύλλης-, ιδιωτικοί υπάλληλοι (αλλά και 3-4 γυναίκες που δεν εργάζονται) σε μια λέσχη στην οποία υπερτερεί αριθμητικά το γυναικείο φύλο: όταν τους λέμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει η εντύπωση ότι αστυνομικό διαβάζουν μόνο άντρες, οι γυναίκες ξεσηκώνονται. Υπάρχουν επίσης όλες οι ηλικίες: η Αφροδίτη, διαβασμένη και με άποψη, έχει δυο μικρά παιδιά. Α, υπάρχει και ένας ανώτερος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας- εν ενεργεία και ειδικός στα εγκλήματα κατά της ζωής. «Υπάρχει ενθουσιασμός, έχουμε το πάθος του νεοφώτιστου» λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος, άλλοτε στέλεχος της ΕΤΒΑ και σήμερα συνταξιούχος. «Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι μια άσκηση για να προχωρήσεις πέρα από το βιβλίο και να συζητήσεις πράγματα που αγγίζουν την πραγματική ζωή. Ο αστυνομικός που έρχεται στη λέσχη μάς εξήγησε πώς δικαιολογείται, ιστορικά, το γεγονός ότι οι Βρετανοί αστυνομικοί δεν οπλοφορούν- ήταν ταγμένοι να υπερασπίζουν την περιουσία των πολιτών- σε σχέση με τις μεσογειακές χώρες όπου η Αστυνομία κλήθηκε να παίξει κι άλλους ρόλους. Στη λέσχη αυτή με κέρδισε η συζήτηση, η ζύμωση, η ανταλλαγή αντικρουόμενων απόψεων με ανθρώπους που έχουν κουλτούρα» εξηγεί. «Μας ιντριγκάρει η διαφωνία», συμπληρώνει ο Αντώνης Γκόλτσος, ο οποίος πιο πριν διηύθυνε με μαεστρία τη συζήτηση, «και έχουμε τη δυνατότητα να εμβαθύνουμε σε θέματα που θέτουν οι συγγραφείς. Με αφορμή λ.χ. τον Βαν Γκούλικ μιλήσαμε για το ότι τα βασανιστήρια ήταν θεσμοθετημένα στην Κίνα αλλά και για το πώς ο δικαστής- που έπαιζε όλους τους ρόλους πλην του δημίου- μπορούσε να υποστεί και ο ίδιος την τιμωρία που είχε επιβάλει άδικα». «Το κακό έχει γοητεία», παρεμβαίνει η Τίτα, θέλοντας να κάνει σαφέστερο το γιατί ενδιαφέρονται οι γυναίκες για την αστυνομική λογοτεχνία. «Από την εποχή του Ομήρου η λογοτεχνία είναι σύγκρουση δυνάμεων και η σύγκρουση έχει γοητεία. Εδώ, τη μοναχική ηδονή του διαβάσματος τη μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους». Δεν λείπουν όμως και οι... παράπλευρες απολαύσεις: «Περνάμε καλά. Πίνουμε και τα κρασάκια μας» λέει η Αναστασία, ενώ ο καθένας παίζει και ρόλο του «βαρόμετρου» στον τομέα όπου είναι ειδικότερος- λ.χ. η Κωνσταντίνα η οποία δεν χάνει ταινία, είναι ο σύμβουλος όσων πηγαίνουν λιγότερο συχνά σινεμά.
Η Ελλάδα, αντίθετα με τις αγγλοσαξονικές χώρες, διαθέτει μικρή παράδοση στις λέσχες ανάγνωσης. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια ιδρύονται συνεχώς καινούργιες Αυξάνονται οι λέσχες Στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες λέσχες ανάγνωσης Μόνο στην ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (www. ekebi.gr) καταγράφονται 170 Στην Αττική λειτουργούν πάνω από εξήντα Από τις πιο δραστήριες περιοχές είναι ο Νομός Μαγνησίας με 12 λέσχες Στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης οργανώνεται πανελλήνια συνάντηση λεσχών ανάγνωσης Συντονισμός μέσω e-mail Σιμενόν, Καμιλέρι, Ρέντελ, Ιζό, Χάισμιθ, Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Ράνκιν, Π.Ντ. Τζέιμς, Χάμετ, Ντόνα Λεόν είναι μερικοί από τους συγγραφείς που έχουν διαβάσει και συζητήσει. Για την επόμενη φορά αποφάσισαν διά βοής να μιλήσουν για το «Κάσκο» του Σέργιου Γκάκα και ένα βιβλίο του Πέτρου Μαρτινίδη. Επειδή δεν αποφασίστηκε ποιο, ο τίτλος θα σταλεί μέσω e-mail από τον συντονιστή. Με τον ίδιο τρόπο θα λάβουν όλα τα μέλη, το προηγούμενο της συνάντησης βράδυ, τις μακροσκελείς, υποδειγματικές σημειώσεις του Αντώνη Γκόλτσου για τα βιβλία που θα συζητηθούν. Κάθε φορά συμβαίνει αυτό και το να διαβάζουν όλοι αυτές τις σημειώσεις είναι «μια από τις ωραιότερες απολαύσεις της λέσχης». Ποιος είπε ότι το Ίντερνετ είναι ασύμβατο με τη ζωντανή επαφή;

«Φωνές» για τη διάσωση του σπιτιού του Λουντέμη στον Εξαπλάτανο Πέλλας

«Σώστε το σπίτι του Μένελαου Λουντέμη» είναι το θέμα ομάδας, που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook.

Η ομάδα δημιουργήθηκε πριν από περίπου δύο εβδομάδες, μετά τη συνέντευξη της κόρης του Μενέλαου Λουντέμη, Μυρτώς, σχετικά με την εγκατάλειψη του σπιτιού -στον Εξαπλάτανο Πέλλας, όπου ο πατέρας της πέρασε τα παιδικά του χρόνια και ήδη μετρά περισσότερους από επτακόσιους «φίλους».
Ευαισθητοποιημένοι πολίτες, βουλευτές, δημοσιογράφοι, και προσωπικότητες από τους χώρους του θεάματος και της επιστήμης αποφάσισαν να ενώσουν τις φωνές τους, με στόχο να «κινήσουν» ένα θέμα, που εδώ και εικοσιτέσσερα χρόνια περιφέρεται από υπηρεσία σε υπηρεσία, από αρμόδιο σε άλλον αρμόδιο φορέα.
«Σίγουρα δεν μπορούμε με ένα κλικ να σώσουμε το σπίτι. Μπορούμε όμως με τη στήριξη της ομάδας και εφόσον μαζέψουμε και άλλα μέλη να φτάσει η διαμαρτυρία μας στα ΜΜΕ», αναφέρει στο μήνυμα του ο Γιάννης, δημιουργός της ομάδας στο Facebook.
«Νομίζω πως και φόνος να ήταν το αδίκημα θα είχε παραγραφεί, η ομάδα έγινε για να δούμε τι κάνουμε τώρα που το σπίτι θα πέσει...», λέει ο Θάνος. «Αν μπορούσαν να κάνουν και την Ακρόπολη πολυκατοικία θα το είχαν κάνει», γράφει η Κατερίνα.
«Σε προσωπικό επίπεδο, η πρωτοβουλία με συγκινεί βαθύτατα» σχολιάζει η Μυρτώ Λουντέμη-Ηλιοπούλου, αν και δηλώνει απαισιόδοξη ότι οι διαδικασίες για την αναπαλαίωση του σπιτιού από την Πολιτεία θα προχωρήσουν τελικά.
«Ο πατέρας μου δεν ήθελε προσωπολατρία και αν ζούσε θα ήταν «έξω φρενών» με όσους σπαταλάνε την περιούσια του και το μόνο που κάνουν είναι να ταλαιπωρούν τους συγγενείς του, οι οποίοι είναι «όμηροι» της κατάστασης που δημιούργησε το κράτος», λέει, προσθέτοντας ότι τα χρόνια που έχουν περάσει είναι πολλά και πρέπει να τεθεί ένα χρονικό όριο.
«Αν θέλουν να τιμήσουν τον Λουντέμη, αν είναι να κάνουν κάτι, ας το κάνουν τώρα, αλλά αν δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα, ας αφήσουν τουλάχιστον την περιουσία του κόσμου ήσυχη, ας δώσουν στους φτωχούς συγγενείς (σ.σ. τους ανιψιούς του Λουντέμη) το οικόπεδό τους», εξηγεί, ενθυμούμενη ότι «η φτωχή μου γιαγιά δούλευε όλη της τη ζωή στα χωράφια για να αφήσει αυτό το σπίτι στα παιδιά της».
Απευθυνόμενη στα μέλη της ομάδας του Facebook και σε όλους εκείνους, που θυμούνται και θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη του πατέρα της, η Μυρτώ λέει: «Να τον αγαπάτε και να μη στεναχωριέστε, γιατί ο Λουντέμης δεν βρίσκεται στα ντουβάρια, θα βρίσκεται πάντα στα βιβλία του».
Επερώτηση, σχετικά με το θέμα της αναπαλαίωσης του σπιτιού του Λουντέμη στον Εξαπλάτανο, κατέθεσαν προ ημερών στη Βουλή, προς τους υπουργούς Πολιτισμού, Οικονομίας και Οικονομικών και Μακεδονίας Θράκης, οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Ζιώγας και Σοφία Καλαντίδου, ενώ ανάλογη ερώτηση είχε καταθέσει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Φώτης Κουβέλης.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

(από το blog http://dytikosanemos.blogspot.com/)

Μουσικό Βαγόνι Orient Express

Μουσικό Βαγόνι Orient Express 
(ΣΕΖΟΝ 2008-2009)

Κυριακάτικα μεσημέρια στο Orient Express
Πρώτη επιβάτις η Ζυράννα Ζατέλη 
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, ώρα 12 μ.μ.

 Ζυράννα Ζατέλη γεννήθηκε 

το 1951 στον Σοχό Θεσσαλονίκης. Σπούδασε θέατρο στην Αθήνα, μα δεν ασχολείται παρά με το γράψιμο. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία της: Περσινή αρραβωνιαστικιά (διηγήματα 1994), που έχει μεταφραστεί στα γαλλικά και τα ιταλικά, Στην ερημιά με χάρι (διηγήματα 1995), Και με το φως του λύκου επανέρχονται (μυθιστόρημα, 1993), που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Mυθιστορήματος και μεταφράστηκε στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά, σερβικά, λιθουανικά. Τέλος, το 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους – Ο θάνατος ήρθε τελευταίος, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος.

Mέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2009 θα κυκλοφορήσει το δεύτερο μέρος της τριλογίας ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΟΝΟΜΑ ΡΑΜΑΝΘΙΣ ΕΡΕΒΟΥΣ – ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ  ΦΟΡΕΣ που ανασυγκροτεί το προσωπικό, μαγικό σύμπαν της Ζυράννας Ζατέλη, όπου οι ήρωες γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν κάθε φορά ως ακροατές μιας γριφώδους μελωδίας ή ως αποκρυπτογράφοι μιας αινιγματικής παρτιτούρας, που γράφτηκε για να διαιωνίσει την αναγκαιότητα του αφανούς και του άρρητου.

Δέυτερος επιβάτης ο Κωνσταντίνος Τζούμας

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, ώρα 12 μ.μ.

Ο Κωνσταντίνος Τζούμας γεννήθηκε το 1944 στον Πειραιά και μεγάλωσε στο  Πασαλιμάνι και στην Αθήνα με επιδόσεις στη βιβλιοφαγία, στους 

κλασικούς μυθιστοριογράφους, στον κλασικό αθλητισμό, στο πινγκ-

πονγκ, στο μπιλιάρδο και στο ροκ εντ ρολ. Απέφυγε τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων και προτίμησε τη δράση των δρόμων, των καφέ και των ταξιδιών. Διάλεξε την ηθοποιΐα 

από αντίδραση στην αντίληψη που θεωρούσε τους ηθοποιούς ελαφρών ηθών. Διδάχτηκε θέατρο στη 

Δραματική Σχολή Αθηνών και έκανε χορό με τη Ζουζού Νικολούδη, τον Άλβιν Νικολάις, τον Μερς Κάνινγκχαμ και τον Άλβιν Έιλυ. Στη Νέα 

Υόρκη  έμαθε να επιβιώνει χωρίς να το κάνει θέμα. Εγκατέλειψε το χορό 

γιατί «βαριά η καλογερική».

Έπαιξε στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Κάνει καθημερινά ραδιόφωνο και καμιά φορά σκέφτεται να τελειώνει μ’ όλ’ αυτά, γιατί θυμάται που από μικρός του άρεσε το διάβασμα και το γράψιμο……

Τρίτη επιβάτις η Σώτη 

Τριανταφύλλου

Κυριακή 8 Μαρτίου, ώρα 12 μ.μ.

Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε φαρμακευτική, γαλλική φιλολογία, αμερικανική ιστορία και ιστορία των πόλεων, στην Αθήνα, στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Έχει εργαστεί ως μεταφράστρια, ως δημοσιογράφος και ως καθηγήτρια αμερικανικής ιστορίας σε λύκειο του Νότιου Μπρονξ.

Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο Λίγο από το αίμα σου, είναι ένα μυθιστόρημα για ένα ποίημα που κουτσαίνει και για μια σειρά ηθικές παραβάσεις σε μια πληγή της γης, την Τεκτονική Τάφρο της Κένυας. Όλα συμβαίνουν σε μια πληγή του χρόνου: ο ιλιγγιώδης έρωτας της Λύντια πάνω σ’ ένα ξέσκεπο αυτοκίνητο που διασχίζει το Λονδίνο μέσα στη νύχτα? ένας άλλος έρωτας, αργός? κι ένας τρίτος, μετέωρος. Τα γεγονότα της ζωής? η φιλία? η θρησκεία? ο φθόνος? το παιχνίδι της μνήμης? η μοίρα? ένα έγκλημα (ποιος σκότωσε το λόρδο Έρολ;)? κι ένας μπάτλερ που διαβάζει Μαρξ. Σ’ αυτό το βιβλίο όλα είναι αληθινά, τίποτα όμως δεν είναι βέβαιο.

 

Τέταρτος επιβάτης ο Πέτρος Μάρκαρης

 

Κυριακή 22 Μαρτίου, ώρα 12 μ.μ.

 

Ο Πέτρος Μάρκαρης, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και μεταφραστής,

 γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1937. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες. Από το 1976 εργάζεται ως ελεύθερος συγγραφέας. Συνεργάστηκε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στα σενάρια των ταινιών «Μέρες του ’36», «Ο Μεγαλέξανδρος», «Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού», «Το Βλέμμα του Οδυσσέα», «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα», «Η Σκόνη του Χρόνου». Έχει γράψει επίσης τα σενάρια της τηλεοπτικής σειράς «Ανατομία ενός Εγκλήματος», που παιζόταν επί τρία χρόνια στην Ελλάδα.

Έχει μεταφράσει στα ελληνικά έργα των Φρανκ Βέντεκιντ, Άρτουρ Σνίτσλερ, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πέτερ Βάις, Φραντς Ξαβέρ Κραιτς και Τόμας Μπέρνχαρντ. Η τελευταία μεταφραστική δουλειά του ήταν η μετάφρασου του «Φάουστ» του Γκαίτε.

http://www.totrenostorouf.gr/index3.html

                                                                                         

 

 

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ «HOTEL ZOO»

HOTEL-ZOO 2009 – ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΖΩΑ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΕΩΣ 30.06.2009
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ATHENS VOICE
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ WWF ΕΛΛΑΣ.

Η ζωολογική λογοτεχνία είναι παλαιότατη, αχανής και ποικίλη. Σε ευσεβιστική, λαϊκή ή έντεχνη αφήγηση, ρεαλιστική ή αλληγορική εκδοχή, ο ζωομορφισμός στην τέχνη της αφήγησης έχει αφήσει έντονα χνάρια: Όμηρος, Παλαιά Διαθήκη, Αίσωπος, Λα Φοντέν, Λόντον, Μπλέικ, Πόου, Βερν, Μέλβιλ, Κάφκα, Χεμινγουέυ, Όργουελ, Μπόρχες, Ιονέσκο, Κορτάσαρ, Πελέβιν, αλλά και Ροΐδης, Μητσάκης, Λασκαράτος, Καρκαβίτσας, Κόντογλου, Πεντζίκης, Τσίρκας κ.ά.

Φυσικά, μια ιστορία με ζώα δεν εξαντλείται στην τρέχουσα αστική ζωοφιλία, ειδικά στις μέρες μας, με την εξαφάνιση σπάνιων ειδών της πανίδας, τα πειραματόζωα ή τα μεταλλαγμένα ζώα. Φωτεινή ή ζοφερή χροιά, δραματικός ή ειρωνικός τόνος, φαντασιωτικό ή ρεαλιστικό πλαίσιο είναι απλώς αφορμές ώστε να καθρεφτιστούμε και να μιλήσουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Αυτό είναι το νέο πλαίσιο γραφής του Hotel 2009, μια ιστορία όπου θα πρωταγωνιστούν ζώα.

Για τέταρτη συνεχή χρονιά, διαδοχικά, μετά τα Hotel-Βιζυηνός, Hotel-Μετανάστευση και Hotel-Internet, το Hotel-Zoo. Σ’ αυτό το νέο λογοτεχνικό παιχνίδι συμμετέχουν οι πεζογράφοι Άντζελα Δημητρακάκη, Ισίδωρος Ζουργός, Δημήτρης Σωτάκης, Κώστας Γκαζής (ο νικητής του Hotel-Internet), ενώ το όλο εγχείρημα θα φωτίσει από θεωρητική σκοπιά η κριτικός λογοτεχνίας Λίνα Πανταλέων.

Η εκδότρια Άννα Πατάκη και ο Μισέλ Φάις, κατά τα ειωθότα, θα συμβάλουν στη διαμόρφωση των έξι καλύτερων ζωολογικών ιστοριών.

Δεκτές γίνονται συμμετοχές που θα έχουν ημερομηνία αποστολής έως και την 30ή Ιουνίου 2009 (σφραγίδα ταχυδρομείου).

Στα τέλη Σεπτεμβρίου θα ανακοινωθεί ο βραχύς κατάλογος των 12 διακριθέντων και στις αρχές Νοεμβρίου, σε ειδική εκδήλωση, θα παρουσιαστεί ο συλλογικός τόμος των 6+4 διηγημάτων, όπου θα μάθουμε και το όνομα του βραβευόμενου διηγηματογράφου.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όσοι δεν έχουν εκδώσει πεζογραφικό βιβλίο. Τα διηγήματα πρέπει να είναι σε έντυπη μορφή, δακτυλογραφημένα με μονό διάστιχο και να συνοδεύονται από CD (και όχι δισκέτα) με το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να στείλουν κείμενα των 5.000-7.000 λέξεων, καθώς και ένα ευσύνοπτο βιογραφικό τους με στοιχεία επικοινωνίας, ταχυδρομικά στις Εκδόσεις Πατάκη στη διεύθυνση Παναγή Τσαλδάρη 38, 104 37 Αθήνα, με την ένδειξη «Για το διαγωνισμό διηγήματος», υπόψη του κ. Γιώργου Πάντσιου (τηλ. 210.52.05.651, 210.36.50.051).


Συμμετοχές έως 30.06.2009
Χορηγός επικοινωνίας: Athens Voice
Υπό την αιγίδα της WWF Ελλάς
Εκδόσεις Πατάκη

πηγή: www.patakis.gr 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ
Φινάλε για τον συγγραφέα των ταινιών


Σε ηλικία 81 ετών πέθανε το Σάββατο το απόγευμα στη Ρόδο ο συγγραφέας Νίκος Κάσδαγλης. Γεννημένος στην Κω, εκτός από το συγγραφικό του έργο, ο Νίκος Κάσδαγλης ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας- ήταν μάλιστα μεταξύ των 18 Ελλήνων λογοτεχνών που το 1969 υπέγραψαν τη γνωστή διακήρυξη με την οποία καταδίκαζαν το απριλιανό καθεστώς για τον στραγγαλισμό των πνευματικών ελευθεριών. Λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης, οι συνταγματάρχες τον απέλυσαν από την Αγροτική Τράπεζα όπου εργαζόταν από το 1948 για να επανέλθει με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974. Στα ελληνικά γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με το διήγημα «Ο μηχανικός», το οποίο μάλιστα αργότερα γυρίστηκε και ταινία στη Σοβιετική Ένωση από τον Γιώργο Σεβαστίκογλου. Επίσης ταινίες έχουν γυριστεί τα διηγήματά του «Κεκαρμένοι» (με τίτλο «Κουρεμένα κεφάλια») και «Χώμα και νερό», ενώ έλαβε το Β΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για το μυθιστόρημα «Τα δόντια της μυλόπετρας». Ο Νίκος Κάσδαγλης έχει γράψει συνολικά 18 έργα, ενώ μετέφρασε το βιβλίο τού Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η θάλασσα» και το βιβλίο τού Jean Starakis «Στις φυλακές των Συνταγματαρχαίων». Μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «ΤΑ ΝΕΑ» και «Καθημερινή», καθώς επίσης και με τα περιοδικά «Ταχυδρόμος», «Εποχές», «Διαγώνιος» κ.ά. Το τελευταίο βιβλίο του εκδόθηκε το 2005 και είχε τον τίτλο «Επιβολή. Τα κείμενα της βίας». Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και το 1981 συμμετείχε στην ίδρυση της Εταιρείας Συγγραφέων.

(πηγή: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)

Το επόμενο βιβλίο μας

[...] Έφερε μπροστά του την εικόνα των μεταλλικών κιβωτίων. Οι ένοικοι των ούτε αγωνιούν ούτε ασφυκτιούν. Οι πλεκτάνες, ο δόλος, ο φθόνος και οι μυστικές υπηρεσίες δεν τους αγγίζουν. Είδε τις καταπακτές που διαπερνούν τα απανωτά οστεο-φυλάκια και φτάνουν μέχρι τον ρογχώδη και πα-φλάζοντα ποταμό στον οποίο ταξιδεύουν οι ψυχές και καταδύονται "μέχρις Άδου ταμείον". Εκεί, στον έβδομο ουρανό. Υπογείως. Η κατάδυση του σταμάτησε και αισθάνθηκε το σώμα του όρθιο, μπροστά σε μια μεγάλη και βαριά ξύλινη πόρτα... Ένα καυστικό αφήγημα, στο οποίο αποτυπώνονται πτυχές της σύγχρονης νεοελληνικής κοινωνίας μέσα από το ιδιάζον σκηνικό ενός οστεοφυλακίου καθώς και του διαχειριστή του.

Σύντομη βιογραφία του συγγραφέα
Ο Μάριος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε στην Αθήνα (Φιλοσοφική Σχολή) και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Arkansas, ΗΠΑ. Ποιήματά του πρωτοδημοσιεύτηκαν στη Μαθητική Εστία του Παγκυπρίου Γυμνασίου, στο λογοτεχνικό περιοδικό Λόγος και Τέχνη, καθώς επίσης στην Ανθολογία Νέοι Κύπριοι Ποιητές, Ρ.Ι.Κ., 1969. Το 1970 παρουσιάστηκε σε ειδικές εκπομπές του Ρ.Ι.Κ. από τον Κώστα Σερέζη και τον Άνθο Ροδίνη. Το 1970 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή "Αντίκρυ στην Ανατολή". Το 1986 εκδόθηκαν "Τα ανεξίτηλα" από τις εκδόσεις Δόμος και το 2001 η συλλογή "Αναστάσιμα" (εκδ. Εκπαιδευτήρια Δούκα). Από το 1975 ζει μόνιμα στην Αθήνα και εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος. H ποιητική του συλλογή "Σαν άλλοθι οι λέξεις" (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης Κύπρου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 2009 - 100 χρόνια από τη γέννησή του

πηγή: 

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=489

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 2009 - 100 χρόνια από τη γέννησή του

Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, το Υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε το 2009 «Έτος Ρίτσου» και ανέθεσε στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) τον επιτελικό σχεδιασμό καθώς και το συντονισμό των επετειακών δράσεων και εκδηλώσεων για τον εορτασμό του. Για το σκοπό  αυτό το ΕΚΕΒΙ συγκρότησε οργανωτική επιτροπή με πρόεδρο την κ. Χρύσα Προκοπάκη, φιλόλογο-συγγραφέα και μέλη τους κ.κ. Κατρίν Βελισσάρη, Δ/ντρια ΕΚΕΒΙ, Γιώργη Γιατρομανωλάκη, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών-συγγραφέα, Ηλία Κεφάλα,ποιητή, Αγγελική Κώττη, δημοσιογράφο-συγγραφέα, Νινέττα Μακρυνικόλα,βιβλιογράφο, Πέτρο Μάρκαρη, συγγραφέα-Πρόεδρο ΕΚΕΒΙ και Μίλτο Πεχλιβάνο,καθηγητή ΑΠΘ-Freie Universität Βερολίνου. Με τη συνδρομή της επιτροπής ήδη έχει καταρτιστεί το βασικό πρόγραμμα (εκδοτικό, υποδομών και εκδηλώσεων) το οποίο συνεχώς εμπλουτίζεται. Για την υλοποίηση του προγράμματος το ΕΚΕΒΙ θα συνεργαστεί και με άλλους πολιτιστικούς φορείς και οργανισμούς.

ΛΕΥΚΩΜΑ 
Έκδοση από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου λευκώματος με χρονολόγιο της ζωής του Γιάννη Ρίτσου, εργοβιογραφία, βιβλιογραφία με μελέτες, άρθρα, ανθολόγιο, φωτογραφικό υλικό, κ.ά. Η ειδική αυτή έκδοση θα διατίθεται σε σχολεία, βιβλιοθήκες και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό και θα συνοδεύεται από cd με τη φωνή του ποιητή (ανέκδοτο ηχητικό ντοκουμέντο). Τη φιλολογική επιμέλεια του λευκώματος έχουν αναλάβει οι  κ.κ. Χρύσα Προκοπάκη και Νινέττα Μακρυνικόλα με τη συνεργασία της κ. Αγγελικής Κώττη.

ΚΙΝΗΤΗ ΕΚΘΕΣΗ
Δημιουργία κινητής έκθεσης-αφιερώματος στον Γ. Ρίτσο, που θα συνοδεύει εκδηλώσεις στο πλαίσιο του εορτασμού, θα ενταχθεί στο πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ «Εκθέσεις στα Σχολεία» και θα εξακολουθήσει να περιοδεύει στη χώρα και μετά το 2009. Στόχος του ΕΚΕΒΙ είναι να ενθαρρύνει εκδηλώσεις στην περιφέρεια δίνοντας κίνητρο σε πολιτιστικούς φορείς, σχολεία, βιβλιοπωλεία, έδρες νεοελληνικών σπουδών, δημοτικές βιβλιοθήκες, λέσχες ανάγνωσης κ.ά. να φιλοξενήσουν την έκθεση και να οργανώσουν εκδηλώσεις για το ευρύ κοινό. Η έκθεση αποτελείται από ταμπλώ με εργοβιογραφικά στοιχεία, εξώφυλλα βιβλίων, φωτογραφικό και αρχειακό υλικό για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Την έκθεση επιμελείται η κ. Χρύσα Προκοπάκη και το σχεδιασμό της ο κ. Σταύρος Κούλας.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ 
Δημιουργία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου σχετικού διαδικτυακού τόπου με στόχο την ολοκληρωμένη και άμεση πληροφόρηση ερευνητών, μελετητών, σπουδαστών αλλά και κάθε ενδιαφερόμενου. Τα βασικά του κεφάλαια: πλήρης βιογραφία που θα περιλαμβάνει και το χρονολόγιο από το λεύκωμα, ποιητικό, πεζογραφικό και εικαστικό έργο του Γιάννη Ρίτσου, μελέτες με επιλογή βιβλιογραφίας και κριτικών κειμένων, μεταφράσεις με βιβλιογραφία και ανθολόγηση μεταφρασμένων ποιημάτων, η βιβλιογραφία του Γιάννη Ρίτσου, πολυμεσικό υλικό με φωτογραφίες, κινηματογραφικό υλικό και μελοποιήσεις των ποιημάτων του καθώς και ενημέρωση για τις εκδηλώσεις του Έτους και παραπομπή σε όλους τους σχετικούς συνδέσμους. Την ευθύνη για τον κόμβο έχει ο κ. Μίλτος Πεχλιβάνος σε συνεργασία με την κ. Αγγέλα Γιώτη, υποψήφια διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ. Η έναρξη της λειτουργίας του κόμβου αναμένεται την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21 Μαρτίου 2009.

ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΤΗΛΕΚΑΡΤΕΣ
Κυκλοφορία από τον ΟΤΕ, σε συνεργασία και μετά από πρόταση του ΕΚΕΒΙ, σειράς από 12 συλλεκτικές τηλεκάρτες στις οποίες θα αναγράφονται στίχοι του ποιητή της Ρωμιοσύνης. Ενδεικτικά παραθέτουμε τους στίχους από τις συλλογές «Μονόχορδα» και «Επιτάφιος» που θα αναγράφονται στις δύο πρώτες κάρτες.

                                     Φιλήδονο φεγγάρι, μη μου αλλάζεις τα λόγια.
                                                                       ΜΟΝΟΧΟΡΔΑ, 1979

                                    Μέρα Μαγιού μού μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω,
                                    άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω

                                    Στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
                                    άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης.
                                                                       ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, 1936

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ 
Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, προκειμένου να ενθαρρύνει τη διοργάνωση εκδηλώσεων για τον Ρίτσο στην περιφέρεια, διαθέτει σε κάθε ενδιαφερόμενο (βιβλιοπωλεία, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα, έδρες νεοελληνικών σπουδών, δημοτικές βιβλιοθήκες, λέσχες ανάγνωσης κ.ά.) την κινητή έκθεση-αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο που συνοδεύεται από το επετειακό λεύκωμα και από ταινίες με θέμα τη ζωή του Ρίτσου ή εμπνευσμένες από το έργο του. 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΤΟΣ ΡΙΤΣΟΥ 
Πέραν των προγραμματισμένων εκδηλώσεων, οι οποίες εντάχθηκαν στο επίσημο πρόγραμμα για το Έτος Γιάννη Ρίτσου, πραγματοποιούνται και πολλές ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα στο πλαίσιο του εορτασμού για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή. [Οι εκδηλώσεις αναλυτικά]

---

Βιογραφία

Βιβλιογραφία & Εργογραφία Γ. Ρίτσου

Αρχείο συγγραφέων 
[Γιάννης Ρίτσος] 

Αρχείο μεταφρασμένων ελληνικών βιβλίων 
[Γιάννης Ρίτσος]

έφυγε ο John Updike

'Εφυγε ο πιο βραβευμένος αμερικανός συγραφέας

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009

Σε ηλικία 76 ετών πέθανε χθες από καρκίνο του πνεύμονα ο βραβευμένος με Πούλιτζερ αμερικανός συγγραφέας Τζον Απντάικ, γνωστός παγκοσμίως χάρη στα διασημότερα έργα του ,οι «Μάγισσες του Ιστγουϊκ» και την «Σειρά του Λαγού» (The Rabbit series) που ξεκίνησε το 1960 με το «Τρέχα Λαγέ» και ολοκληρώθηκε το 2001 με το πέμπτο βιβλίο της σειράς, «Rabbitremembered». Για δυο από τα έργα αυτής της σειράς, το «Rabbit isRich» και το «Rabbit atRest», ο Απντάικ βραβεύθηκε με το Πούλιτζερ.

 

Γεννημένος στις 18 Mαρτίου  του 1932 στο Σίλινγκεν της Πενσυλβανίας, ο Απντάικ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1954 και για ένα χρόνο σπούδασε γραφικές τέχνες στη Ruskin School of Drawing and Fine Arts της Οξφόρδης χωρίς ποτέ να ακολουθήσει τον δρόμο της ζωγραφικής.

Η συνεργασία του με το περιοδικό New Yorker άρχισε το 1955 και υπήρξε καθοριστική για την μετέπειτα πορεία του. Συγγραφέας του οποίου τα έργα συχνά εμφανίζονταν στην λίστα των μπεστ σέλερ, ο Απντάικ έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, κριτικές, τα απομνημονεύματά του, «Self-Consciousness» αλλά και διάσημα άρθρα, όπως εκείνο για τον άσσο του μπέιζμπολ Τεντ Γουίλιαμς. Ανάμεσα στα περισσότερα από 50 βιβλία του θα βρούμε τα «Ο τρομοκράτης», «Χωριά», «Γερτρούδη και Κλαύδιος», «Το τέλος του χρόνου»,  «Μπραζίλ» και τις συλλογές διηγημάτων «Αποσπάσματα του έρωτα».

Εκτός από το Πούλιτζερ ο Απντάικ είχε κερδίσει κάθε λογοτεχνικό βραβείο της Αμερικής.