ανοικτές πύλες

από σήμερα πύλες ανοικτές και πάλι! συνάντηση της λέσχης στις 6,30 στο Zero Cafe-Bar, Kos island, Kos Greece ελάτε με την λίστα των καλοκαιρινών αναγνώσεων σας και φέρτε και φίλους!!!!

τέλος σεζόν!

Κυριακή 23 Ιουνίου  

τελευταία συνάντηση για φέτος με ραντεβού στις 8,30 στα Βοτσαλάκια για ένα ουζάκι με παρέα τα βιβλία. Θα συλλέξουμε τίτλους που θα προτείνουμε για ανάγνωση κατά το καλοκαίρι. 

Stay tuned! 

Η ΕΡΤ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΗΣ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ- ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Το Δ.Σ. του Συνδέσμου Εργαζομένων στα Μ.Μ.Ε. της Κω (Σ.Ε.Μ.Μ.Ε.Κ), με αφορμή την συζήτηση των 3 πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης, για το θέμα της ΕΡΤ, διοργανώνει το απόγευμα της Δευτέρας, στην Πλ. Ελευθερίας από τις 19.30 μέχρι 22:00 εκδήλωση διαμαρτυρίας – συμπαράστασης για το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

Καλούμε όλους τους φορείς και τους συλλόγους, αλλά και τους απλούς πολίτες, να δώσουν το παρών στην εκδήλωση, για να ενώσουμε όλοι τις φωνές μας, απέναντι

στην αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική απόφαση της Κυβέρνησης.

* Στην εκδήλωση θα δημιουργηθεί ένα «τείχος βιβλίων», σε συνεργασία και με την Λέσχη Ανάγνωσης Κω, όπου ο κάθε πολίτης θα μπορεί να δωρίσει από ένα βιβλίο, τα οποία θα δοθούν στην συνέχεια στην βιβλιοθήκη των φυλακών.

"Μέσα σ' ένα κορίτσι σαν κι εσένα"

    ήταν ο τίτλος του βιβλίου με το οποίο η Λέσχη Ανάγνωσης Κω αποχαιρέτισε το 2012. Πρόκειται για το μυθιστόρημα της Άντζελας Δημητρακάκη που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις της Εστίας. Εύλογη η απορία όσων διαβάζετε αυτές τις πρώτες σειρές: "Τι δουλειά έχει αυτή η ανάρτηση εδώ, τέλη Φεβρουαρίου, για ένα βιβλίο που διαβάστηκε... πέρυσι;" Δεν θα την αντιπαρέλθω, καθώς είμαι η υπαίτια της καθυστερημένης μας ανάρτησης, αφού ενώ ανέλαβα μετά χαράς να γράψω για τη συζήτηση που ακολούθησε την ανάγνωση του βιβλίου, η εκ χαρακτήρος ροπή μου προς την αναβλητικότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Νά 'μαστε λοιπόν στον εκπνέοντα σχεδόν Φλεβάρη και ορίστε και το καθυστερημένο "ρεπορτάζ":

Η Κατίνα Μελά, γόνος ιδιόρρυθμης ελληνοαμερικανικής οικογένειας και μελετήτρια της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, φτάνει στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2006. Η καθημερινότητά της μετατρέπεται σύντομα σε μια κωμικοτραγική προσπάθεια ένταξης στην αθηναϊκή κοινωνία των ημερών μας και σε μια σπαρακτική απόπειρα συμφιλίωσης με τα πρόσωπα του παρελθόντος της. Παρά τα καταιγιστικά γεγονότα που σηματοδοτούν τη διαμονή της, τον Ιούλιο του 2007 η Κατίνα θα εγκαταλείψει την έκρυθμη πόλη, έχοντας προηγουμένως καταθέσει σε ένα διεθνές φιλολογικό συνέδριο τη μαρτυρία της για την απρόβλεπτη σύνδεση λογοτεχνίας και ζωής.

    Την παραπάνω παράγραφο μπορεί να διαβάσει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και δεν προτίθεμαι να αποκαλύψω εδώ περισσότερα για την πλοκή του, τα οποία μάλλον θα λειτουργήσουν ως spoilers σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμα. Περνάω επομένως κατευθείαν στο "ρεπορτάζ" από τη συζήτησή μας για το βιβλίο. Επρόκειτο πραγματικά για ένα από τα λίγα που έχουμε διαβάσει ως Λέσχη που συγκέντρωσε ισάριθμες σχεδόν θετικές και αρνητικές κριτικές. 
    Διαφωνήσαμε ως προς όλα σχεδόν τα θέματα που θίγονται κατά τη συζήτηση ενός βιβλίου. Ως προς τον τρόπο, ας πούμε, που επέλεξε η συγγραφέας να χειριστεί τα θέματά της, δηλαδή αρχικά μέσα από επιστολές του κεντρικού προσώπου -της Κατίνας- προς φίλους, συνεργάτες και συγγενείς. Αυτές για το πρώτο μισό του βιβλίου. Ακολουθούν σελίδες του ημερολογίου της και το βιβλίο κλείνει με ανακοίνωση της Κατίνας σε φιλολογικό συνέδριο. Τόσο οι επιστολές όσο και τα ημερολόγια ρίχνουν φως στα ίδια πάνω-κάτω γεγονότα, αλλάζει όμως ο τρόπος προσέγγισής τους. Εδώ βρισκόταν το πρώτο σημείο που ακούστηκαν διαφορετικές απόψεις στη συζήτησή μας, κατά πόσο δηλαδή αυτός ο χειρισμός εκ μέρους της συγγραφέα προήγαγε με πρωτότυπο τρόπο τα θέματά της ή κούρασε με επαναλήψεις.     
    Διαφωνήσαμε επίσης για το αν τα θέματα που θίγονται άξιζαν πραγμάτευσης (εδώ ανοίγει βέβαια μια άλλη μεγάλη συζήτηση -την οποία και κάναμε, φυσικά- για το τι περιμένει ο καθένας από ένα βιβλίο), καθώς και ως προς τις δόσεις ρεαλισμού που περιέχονται σε κάποιες σκηνές. Ακόμα και η γλώσσα και το ύφος του βιβλίου μάς δίχασαν για το κατά πόσο ήταν αποτελεσματικά. 
    Διαφωνήσαμε μέχρι εξάντλησης. Καταλήξαμε εν ολίγοις ότι συμφωνούμε πως διαφωνούμε. Στο μόνο που συμφωνήσαμε και εξακολουθούμε να συμφωνούμε είναι για την ευχάριστη και χρήσιμη εμπειρία της συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων που προκύπτει μετά από κάθε ανάγνωση βιβλίου, μετά από κάθε συνάντηση της Λέσχης μας.

Αποστολία Παπαγεωργίου

Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου

Άρης Αλεξάνδρου, Το κιβώτιο, Κέδρος

«Σύντροφε ανακριτά».

Αυτή η φράση θα ηχεί για αρκετό καιρό στα αυτιά των μελών της λέσχης ανάγνωσης, τουλάχιστον αυτών που αναγνώρισαν στο Κιβώτιο τη φήμη που το ακολουθεί, ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ο Αλεξάνδρου δεν πρόλαβε να δει την επιτυχία του Κιβωτίου, που ήταν και το μοναδικό του μυθιστόρημα, αφού πέθανε αρκετά νέος  (56 ετών), μετανάστης στο Παρίσι, αρκετά πικραμένος από τη ζωή και την πολιτική πραγματικότητα γύρω του. Μαχητής αριστερός μέχρι το τέλος, είχε υποστεί πολλές διώξεις λόγω της ανέντακτης και αμείωτης στάσης του. Το Κιβώτιο είναι το έργο του που συμπυκνώνει την κριτική ματιά του, την αγωνιστική στάση του και την ελεύθερη σκέψη του, που αρνούταν να μπει σε οποιαδήποτε καλούπια του επιβάλλονταν, κυρίως από την επίσημη γραμμή της αριστεράς, την οποία εγκατέλειψε νωρίς.

Ο Δημήτρης Μαρωνίτης εντάσσει Το Κιβώτιο στο ρεύμα του «πολιτικού υπερρεαλισμού». Η υπόθεση είναι απλή: κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, μία ομάδα επίλεκτων του ΕΛΑΣ αναλαμβάνει μία αποστολή άκρως σημαντική και μυστική, να μεταφέρει ένα κιβώτιο από την πόλη Ν στην πόλη Κ. Η παράδοση του κιβωτίου θα είναι καθοριστική για τη νίκη. Η ιστορία γίνεται γνωστή μέσα από τις επιστολές που γράφει ο φυλακισμένος πλέον ήρωας προς τον ανακριτή, φυλακισμένος αφού αποδείχτηκε πως το κιβώτιο που κατάφερε ως μοναδικός επιζών να παραδώσει στην πόλη Κ ήταν άδειο. Μέσα από τις επιστολές αυτές παρακολουθούμε όχι μόνο την παράλογη πορεία της αποστολής, που υποχρεώνεται σε μάταιους κύκλους στις ερημιές της Ελλάδας, αλλά και την εξέλιξη του χαρακτήρα του ήρωα, που ξεκινά από τις βεβαιότητες της αριστερής του ιδεολογίας, για να καταλήξει σε άπειρα ερωτήματα για την ορθότητα των επιλογών του και των πεποιθήσεών του. Ένας ήρωας που τυφλωμένος από τα πολιτικά του πιστεύω δεν έχει διστάσει να προδώσει φίλους, να μείνει ψυχρός στα μαρτύρια των ανθρώπων που θυσιάζουν ακόμα και τη ζωής του γι αυτόν, αλλά κα στον ακρωτηριασμό της γυναίκας του. 

Παρακολουθώντας τη ζωή του Αλεξάνδρου (για παράδειγμα στο πολύ καλό ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ:  μπορεί κανείς να καταλάβει πως πολλά από τα γεγονότα που αναφέρονται στο Κιβώτιο είναι αυτοβιογραφικά. Δε συμφωνήσαμε πάντως όλοι πως η φήμη του Αλεξάνδρου είναι δίκαιη. Άλλοι θαυμάσαμε το λόγο του και τη γραφή του, άλλοι θεωρήσαμε πως ήταν κουραστικός. Άλλοι θαυμάσαμε τη δαιδαλώδη πλοκή, άλλοι θεωρήσαμε πως πέφτει σε πολλές επαναλήψεις και αποκαλύπτει γρήγορα όσα έχει να πει. Άλλοι είπαμε πως υπάρχουν καλύτερα βιβλία για το συγκεκριμένο θέμα, άλλοι πως το θέμα δεν τους αφορούσε πολύ κι άλλοι πως παρότι δε μας αφορούσε ο συγγραφέας μας έκανε να μας αφορά. Όλοι συμφωνήσαμε πως η μεταφορά της κενής ιδεολογίας σε ένα κενό κιβώτιο ήταν δυνατή, επιτυχημένη και διαχρονική. Για κάποιους από εμάς, το βιβλίο θα μείνει στα αγαπημένα της βιβλιοθήκης μας και το «σύντροφε ανακριτά» θα το θυμόμαστε, καθώς με όλα τα συμφραζόμενά του φαντάζει δυστυχώς πολύ σύγχρονο.
Μάρθα Κοσκινά

Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής με το συγγραφέα Βασίλη Παπαθεοδώρου

Το Σαββατοκύριακο 1 και 2 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε σεμινάριο δημιουργικής γραφής από το συγγραφέα Βασίλη Παπαθεοδώρου. Το σεμινάριο διοργάνωσε η Λέσχη Ανάγνωσης Κω σε συνεργασία με το Δήμο Κω και απευθυνόταν σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.

 

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μεταλλουργός και χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έχει κυκλοφορήσει έως τώρα δέκα νεανικά και εφηβικά μυθιστορήματα, πέντε από τα οποία ("Το μήνυμα", "Οι Εννέα Καίσαρες", "Χνότα στο τζάμι", "Στη διαπασών", "Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας") διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε μετεκπαιδευόμενους δασκάλους. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας και δύο φορές με το Βραβείο του περιοδικού "Διαβάζω" (2008, 2010) για τα βιβλία του "Χνότα στο τζαμί" και "Στη διαπασών". Επίσης έχει αποσπάσει άλλα έξι λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου.

Οι περισσότεροι από τους μαθητές που πήραν μέρος είχαν ξανασυναντηθεί με το συγγραφέα στα πλαίσια του προγράμματος του ΕΚΕΒΙ «Συγγραφείς και εικονογράφοι στα σχολεία» σε προγράμματα που πραγματοποιήθηκαν στα σχολεία της Κω.

Το σεμινάριο είχε μεγάλη επιτυχία και στους μαθητές που συμμετείχαν απονεμήθηκε πτυχίο συμμετοχής και μοιράστηκαν σελιδοδείκτες. Τα παιδιά έγραψαν και μας έστειλαν ηλεκτρονικά τις εντυπώσεις τους.

Δανάη Αμαλβύ,

Μπορώ να πω πως πέρασα υπέροχα!!! Έμαθα πολλά πράγματα μέσα σε λίγη ώρα. Ακόμη έχω να σημειώσω πως ο κύριος Παπαθεοδώρου έκανε εξαιρετική δουλειά, ήταν πολύ υπομονετικός και καλός μαζί μας. Ευχαριστώ πολύ τον ίδιο που ήρθε να μας δει, αλλά και την λέσχη ανάγνωσης που μας έδωσε αυτή την ευκαιρία!

 

Ελένη Αννιτσάκη

Μια χαρά περάσαμε!!ωραία εμπειρία..γελάσαμε κιόλας!!ήταν ένα σημαντικό βήμα για μένα , διότι και εγώ γράφω και ομολογώ πως έμαθα αρκετά σημαντικά πράγματα!! Αν και δεν μ' αρέσουν οι ομαδικές δραστηριότητες τόσο όσο οι ατομικές, η συνεργασία στο τέλος ήταν διασκεδαστική!!

 

Ελένη Πατάκου

Ήταν πολύ ωραία!!αν και είχαμε περιορισμένο χρόνο ο κύριος Παπαθεοδώρου κατάφερε να μας πει πολύ σημαντικά πράγματα και να προσελκύσει το ενδιαφέρον και εκείνων που δεν ασχολούνται με το γράψιμο. Τον ευχαριστούμε πολύ που διέθεσε τον χρόνο του και ελπίζουμε την επομένη φορά να έχουμε περισσότερη ώρα και να έχουμε μαζί μας και την κυρία Κεφαλά!!

 

Θεοδοσία Διακογιάννη

Λοιπόν....... Ηταν καταπληκτικά!!! Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα να ήταν τόσο υπέροχα... Φεύγοντας από εκεί ένιωσα διαφορετικά ! Είχα ακούσει τόσο όμορφα λόγια από τον κ. Παπαθεοδώρου που με έκαναν να αγαπήσω το γράψιμο ακόμα περισσότερο και ήταν και η αφορμή για να γράψω ένα κειμενάκι !!! Χωρίς να μας κουράσει, να μας κάνει να βαρεθούμε και χωρίς να το καταλάβουμε, μας έκανε καλύτερους αναγνώστες!! Το διασκέδασα και τον ευχαριστώ πάρα πολύ!! Εύχομαι να δοθούν ευκαιρίες και στο μέλλον για να γίνει κάτι παρόμοιο!!!

 

 Μαρία Παπαγεωργίου

Το σεμινάριο ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον για μένα τουλάχιστον, γιατί μ' αρέσει πολύ να γράφω ιστορίες και με βοήθησε πάρα πολύ ο κύριος Παπαθεοδώρου για το τι δεν πρέπει να κάνουμε όταν γράφουμε.

 

Σέια Ντρέου

Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία! Ο Παπαθεοδώρου ήταν πολύ καλός και ευγενικός μαζί μας. Μας εξήγησε πολλά πράγματα τα οποία πιστεύω πως θα μας φανούν χρήσιμα στο μέλλον! Η άσκηση που κάναμε στο τέλος, στην οποία χωριστήκαμε σε ομάδες, το κάθε παιδί έγραψε μια δική του πρόταση που εκδήλωνε συναισθήματα, τόπο, χρόνο και το τέλος και στη συνέχεια ενώσαμε τις προτάσεις μας και το δώσαμε στον κ. Παπαθεοδώρου. Εκείνος διάβασε το κειμενάκι κάθε ομάδας και μετά το σχολιάσαμε! Αυτή η άσκηση λοιπόν ήταν η αγαπημένη μου. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία κ ελπίζω, στο μέλλον, να έχω την ευκαιρία να ξανά συναντήσω τον κύριο Παπαθεοδώρου και να συμμετέχω σε κάτι παρόμοιο!!

 

Σοφία Πανέρα

Μια χαρά περάσαμε!!! Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Μας βοήθησε να μάθουμε αρκετά πράγματα τα όποια θα μας χρησιμεύσουν αργότερα! Ο κύριος Παπαθεοδώρου ήταν πολύ καλός και τον ευχαριστούμε πολύ που μας έδωσε αυτήν την ευκαιρία.

 

 

 

 

 

 

Βιβλιοανταλλαγές - BookSwap on 15th December

ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 

15 ΔΕΚΕΒΡΙΟΥ

Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής με τον Βασίλη Παπαθεοδώρου

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου και Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 

Creative writings - slideshow

Ταξίδι στην άκρη της νύχτας

Το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα σημαντικό δείγμα της συγγραφικής δράσης του Σελίν.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου μεταφερόμαστε στη φρίκη των χαρακωμάτων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας, ο Φερδινάνδος, ένας Γάλλος στρατιώτης, αδυνατώντας να κατανοήσει τη φρίκη που βιώνει γύρω του παύει από την πρώτη στιγμή να θεωρεί ως εχθρούς του μόνο τους Γερμανούς, αλλά και τον καθένα που συμβάλλει με κάθε τρόπο στη συνέχεια αυτής της τρέλας. Η λογική του, τελείως διαφορετική από αυτή των υπολοίπων, τον μετατρέπει σε ένα τραγικό πρόσωπο.

Σε κάποια από τις αποστολές που του αναθέτουν συναντάει έναν άλλον φυγά της πραγματικότητας, τον Ροβινσώνα, έναν ήρωα που θα μπορούσε να πει κανείς ότι λειτουργεί σαν Alter ego του πρωταγωνιστή. Η λήξη του πολέμου βρίσκει τον Φερδινάνδο σε μια αφρικανική γαλλική αποικία όπου η φρίκη εδώ αλλάζει πρόσωπο και μετατρέπεται σε εκμετάλλευση και σε απόλυτη εξαθλίωση των ανθρώπων.  Αρνούμενος να συμμετάσχει και αυτή τη φορά με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτά που συμβαίνουν γύρω του δεν έχει άλλη επιλογή από το να πάρει πάλι το δρόμο για αναζήτηση νέας τύχης...

Η Αμερική με τα μεγάλα κτίρια δεν τον θαμπώνει. Τον απογοητεύει ο τρόπος ζωής. Δεν  θέλει να γίνει μέρος αυτής της μηχανής που συνθλίβει τους ανθρώπους και επιστρέφει στη Γαλλία να τελειώσει τις σπουδές του στην ιατρική.Του δίνεται έτσι η δυνατότητα να αποκτήσει χρήματα μα πάντα υπάρχει μια εσωτερική συστολή που τον εμποδίζει, όπως ο ίδιος λέει «θέλει  θράσος να ζητήσεις χρήματα από κάποιον που είναι στα τελευταία του..»

Η τραγικότητα στην ιστορία του Φερδινάνδου έγκειται στην αδυναμία του να κάνει οτιδήποτε για να αλλάξει τον κόσμο. Ο κόσμος γύρω του είναι άκαμπτος, σκληρός, δεν έχει επιλογή, μέσα εκεί πρέπει να πορευτεί...

Όλο το έργο είναι μια συνεχή καταγγελία ενάντια στο παράλογο του πολέμου, στην αποικιοκρατία, στις ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις, στην εκκλησία. Κανείς δε μένει αλώβητος από αυτή την κριτική κι αυτό κάνει το βιβλίο πάντα επίκαιρο κι ενδιαφέρον.

Η ανάγνωση μπορεί να «βαραίνει» εξαιτίας όλων των δυσάρεστων καταστάσεων που περιγράφονται, αποτέλεσε όμως σίγουρα μια καλή επιλογή από τη λέσχη μας!

                                                                  Νίκος Ξενοκώστας

Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής

Καλοκαιρινές βιβλιοπροτάσεις 2012

• Το σύνδρομο Πόρτνοϊ – Φίλιπ Ροθ (εκδ. Πόλις)
• Νέμεσις – Φίλιπ Ροθ (εκδ. Πόλις)
• Ο Μαύρος Οβελίσκος – Έριχ Μαρία Ρεμάρκ (εκδ. Σύγχρονη Εποχή)
• Η εξέγερση – Joseph Roth (εκδ. Καστανιώτη)
• Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο – Άρτουρ Σοπενχάουερ (εκδ. Πατάκη)
• Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας – Πέρσυ Άλλαν (εκδ. Πατάκη)
• Τι ωραίο πλιάτσικο – Τζόναθαν Κόου (εκδ. Πόλις)
• Εις γην Χαναάν – Σεμπάστιαν Μπάρυ (εκδ. Καστανιώτη)
• Δάσκαλος και μαθητής – Antonio Scurati (εκδ. Πόλις)
• Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης – Λένα Διβάνη (εκδ. Καστανιώτη)
• Μέρες Εγκατάλειψης -Elena Ferrante (εκδ. Άγρα)
• Το 13^ο υπόγειο – Βαγγέλης Μπέκας (εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
• Διονυσία – Αντώνης Νικολής (εκδ. Το Ροδακιό)
• Το ποτάμι – Ketil Bjornstad (εκδ. Πόλις)
• Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων – Jean-Michel Guenassia (εκδ. Πόλις)

καλό καλοκαίρι και καλές αναγνώσεις!! 

Η Λέσχη το Σεπτέμβρη θα συζητήσει το βιβλίο αριστούργημα 

Ταξίδι στην άκρη της νύχτας 

του 

Λουί Φερντινάντ Σελίν  

Το σπίτι του ύπνου, Τζόναθαν Κόου

Την περασμένη Κυριακή συναντηθήκαμε για να συζητήσουμε το βιβλίο του Τζόναθαν Κόου «Το σπίτι του ύπνου». Στο σύνολο μας βρήκαμε το βιβλίο ενδιαφέρον, πρωτότυπο και με πολύ ιδιαίτερο θέμα. Οι αναφορές του Κόου στον ύπνο και τις θεωρίες σχετικά με αυτόν ήταν ευρηματικές και δεν κούραζαν-τουναντίον πρόσθεταν στο βιβλίο.

Το εύρημα του βιβλίου με τον τίτλο Το σπίτι του ύπνου και η χρήση του στην πλοκή υπόθεσης καθώς και η σύνδεση του με το χώρο που εξελισσόταν τα πειράματα του Γκρέγκορι ήταν από τα ευφυή στοιχεία του βιβλίου. Η πλοκή του μύθου και η διαίρεση των κεφαλαίων με βάση τα στάδια του ύπνου ήταν εξαιρετικά δσμένη από τον συγγραφέα και κρατούσε την προσοχή του αναγνώστη αμείωτη. Η αφήγηση του βιβλίου βασιζόταν στη χρήση του φλας μπακ και στη μεταφορά στο σήμερα, με αποτέλεσμα την εντεινόμενη αγωνία για την εξέλιξη των γεγονότων.

 Οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν αληθινοί, απρόβλεπτοι και διέθεταν όλα τα θετικά και αρνητικά στοιχεία που φέρει η ανθρώπινη προσωπικότητα. Ο Τέρι ήταν ένας ελκυστικός ήρωας , το άτομο που είχε την πιο συγκροτημένη προσωπικότητα από την παρέα, σε αντίθεση με τον Γκρέγκορι που παρουσιάζεται ως ψυχοπαθής. Η σχέση του Ρόμπερτ με τη Σάρα και η εμμονή του να συνδέσει τη μοίρα του μαζί της ήταν εντυπωσιακά δοσμένη. Η Βερόνικα, η Κλειώ , η Ρούμπι και όλα τα άλλα πρόσωπα που πλαισιώνουν τους κύριους ήρωες του βιβλίου είναι πρόσωπα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο Κόου αναφέρεται στις αρρώστιες που σχετίζονται με τον ύπνο-ναρκοληψία και αϋπνία –και δένει το μύθο του μπερδεύοντας αλήθεια και όνειρο. Το κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η έκπληξη που σου επιφυλάσσει το τέλος και η οποία αποκαλύπτεται σταδιακά κρατώντας σε εγρήγορση τον αναγνώστη.

Παράλληλα ο Κόου αναφέρεται και στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Αγγλίας(σύνδεση του ύπνου με τη θεωρία του καπιταλισμού και των φιλελεύθερων κομμάτων). Συγχρόνως εμφανής είναι η ειρωνεία του για την κινηματογραφική παραγωγή της Αμερικής (η συζήτηση του Τέρι με το γιο του παραγωγού μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει ). Ενώ το σεμινάριο με τις μεγάλες προσωπικότητες, που αν και έχουν σημαντικές επαγγελματικές εκκρεμότητες πρέπει να ασχοληθούν με παιχνιδάκια ψευδο-ψυχολογικά  καταδεικνύει την είσοδο του μάνατζμεντ ακόμα και σε τομείς όπως η ψυχολογία και η ψυχιατρική .

Ωστόσο η υποφώσκουσα ειρωνεία και η χιουμοριστική γραφή του ελαφρώνουν την ανάγνωση .Είναι φανερό ότι ο Κόου ξέρει πώς να γοητεύει τον αναγνώστη και να κρατά συνεχές και αδιάσπαστο το ενδιαφέρον του καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης!

Γιώτα Κεφαλά

Η Σώτη Τριανταφύλλου κοντά μας!

Ήταν 5 Μάη 2012, παραμονές εκλογών, όταν η Σώτη Τριανταφύλλου ήρθε να συναντήσει τα μέλη της Λέσχης μας. Δεν ήταν προγραμματισμένη κάποια εκδήλωση... Επιθυμούσαμε να τη δούμε ιδιαιτέρως, ως μέλος της δικής μας Λέσχης Ανάγνωσης και να μας συντονίσει μια συζήτηση για το τελευταίο βιβλίο που διαβάσαμε, που μάλιστα ήταν δική της πρόταση: "Ο υπέροχος Γκατσμπυ" του Σκοτ Φιτζέραλντ.
Παρεϊστικα, λοιπόν, συναντηθήκαμε για να τη γνωρίσουμε καλύτερα σε παραλιακό ταβερνάκι της πόλης. Αναπόφευκτο να μιλήσουμε για πολιτική. Μοιράστηκε μαζί μας τις απόψεις της για τη "Χρυσή Αυγή", για την ελληνική αριστερά, για την πορεία της παιδείας στην Ελλάδα, αλλά και στην Αμερική, που ζούσε μέχρι πρότινος, όπου έκλεισε το σχολείο που δούλευε με τα 1600 παιδιά, την απογοήτευση που εισπράττει από την Ελλάδα και πολλά άλλα θέματα...

Στη συνέχεια πήγαμε σε κεντρικό καφέ της πόλης, εφόσον η Λέσχη δεν διαθέτει δικό της χώρο για τις συναντήσεις της, αλλά φιλοξενείται σε παρόμοιες επιχειρήσεις. Εκεί μας μίλησε και για το βιβλίο που μας είχε προτείνει να διαβάσουμε, την ιστορία του Μεγάλου Γκάτσμπυ, ενός Αμερικανού που, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και λίγο πριν το "κραχ", πλουτίζει με όχι απαραίτητα ηθικούς τρόπους... Παρέχει στο μέγαρό του συνεχώς πάρτυ και δεξιώσεις διατηρώντας ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπό του. Κινητήριος δύναμη είναι μια γυναίκα, η οποία ήταν παλιά του αγαπημένη και τώρα παντρεμένη με άλλον, μια που εκείνος δεν μπορούσε τότε να της προσφέρει το "αμερικανικό όνειρο". Συναντάμε κι άλλους ολοκληρωμένους ήρωες που η ζωή τους είναι δηλωτική της ηθικής της εποχής και της αλλοτρίωσης που το αμερικάνικο όνειρο επέβαλε.
Ο στόχος φαίνεται να είναι αυτή ακριβώς η αλλοτρίωση που επέρχεται με την απόκτηση πλούτου και υλικών αγαθών.
Πιο βαθειά, όμως, σε μια δεύτερη ανάγνωση διαπιστώνουμε τη δυστυχία του Γκάτσμπυ, που είναι προσκολλημένος στο παρελθόν, δε ζει το παρόν του και δεν αντιλαμβάνεται πόσο δυσοίωνο θα είναι το μέλλον του. Ολη αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν κα στα παλιά του αισθήματα, που οι άλλοι άνθρωποι, και κυρίως η γυναίκα που τον ενδιαφέρει, δεν ενστερνίζονται, προδιαγράφει το τέλος του, το τραγικό του τέλος. Ένα θάνατο που δεν έχει καμιά δόξα και "γκλάμουρ", που δεν έχει φίλους να τον κλάψουν, που δείχνει πόσο μόνος ήταν πραγματικά παρά το μύθο που είχε δημιουργήσει.

Αφού ολοκληρώσαμε τη συζήτηση για το βιβλίο, κατέφτασαν στο χώρο τα νιάτα. Μαθητές από τη Λέσχη ανάγνωσης του 2ου ΓΕΛ Κω, που τη γνώρισαν μέσα από το βιβλίο της "Για την αγάπη της Γεωμετρίας", στα πλαίσια της λειτουργίας της Λέσχης ανάγνωσης του σχολείου.

Τη ρώτησαν για το βιβλίο, αλλά γρήγορα η συζήτηση πέρασε σε πιο προσωπικά θέματα, όπως για τη ζωή της, τις σπουδές της και τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα των έργων της. Είναι σύνηθες φαινόμενο τα παιδιά να θεωρούν ότι τα στοιχεία που αναφέρονται στα βιβλία είναι αυτοβιογραφικά. Τους διαχώρισε το αυτοβιογραφικό από το μυθοπλαστικό στοιχείο, αλλά και τόνισε τον συγκερασμό τους.
Θυμήθηκε και μοιράστηκε μαζί μας τις αναμνήσεις της από τα μαθητικά της χρόνια, όταν λόγω πίεσης των γονιών της πέρασε πρώτη (!) στη Φαρμακευτική Αθηνών και πήρε το πρώτο της πτυχίο. Ύστερα πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Γαλλική Φιλολογία, εργαζόμενη παράλληλα για να εξοικονομήσει τα δίδακτρα. Τέλος πήγε στη Νέα Υόρκη, να σπουδάσει Αμερικανική Ιστορία, την οποία και δίδαξε. Πάντα όμως ήθελε να γίνει συγγραφέας. Και το κατάφερε και αυτό. Κυρίως αυτό!
Μίλησε για το σύστημα παιδείας σε Ελλάδα και Αμερική. Μας μίλησε για τη συμπεριφορά των μαθητών σε Ελλάδα και Αμερική. Ήταν ιδιαίτερα δηκτική με τους Έλληνες εκπαιδευτικούς και το σύστημα που υπηρετούν.
Απάντησε και σε κοινωνικές αναζητήσεις των παιδιών, όπως  για τη θέση της για την οικογένεια. Τόνισε ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να κάνουν οικογένεια, αλλά από τη στιγμή που το επιλέγουν, πρέπει να θέτουν και να υπακούν σε κανόνες. Μίλησε για το χρήμα σε σχέση με την οικογένεια. Ότι δεν πρέπει να θεωρούνται υποκατάστατο της οικογενειακής ζεστασιάς τα χρήματα. Άλλα εφόδια πρέπει να δίνουν οι γονείς στα παιδιά. Εξάλλου και τα ίδια τα παιδιά χρειάζονται τα όρια της οικογένειας και όχι τα χρήματά της. Οι γονείς οφείλουν να βοηθούν τα παιδιά να αποκτούν ανεξαρτησία.
Τα συμβούλεψε να μην απογοητεύονται με τίποτα. "Να πέφτεις εφτά φορές και να σηκώνεσαι οχτώ", είπε χαρακτηριστικά. Φράση που σημάδεψε το πέρασμά της από τις ψυχές των μαθητών, αλλά και τις δικές μας.
Συνήθως απογοητεύομαι από τη γνωριμία εκ του σύνεγγυς με ανθρώπους που θαυμάζω και εκτιμώ μέσα από το έργο τους. Η Σώτη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη!
Σύγχρονη και μοντέρνα με νέες και δροσερές απόψεις, εφ' όλης της ύλης, παράλληλα με ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία, μίλησε στα παιδιά και εμάς και μας "κέρδισε". Οι απόψεις της διατυπώνονταν καθαρές έως και απόλυτες κάποιες φορές. Σίγουρη για τις επιλογές της μοιράστηκε τα "πιστεύω" της σε μια ατμόσφαιρα άκρως φιλική, άνετη, ζεστή. Δίνει το μήνυμα μέσα από τη ζωή της πρώτα και από τα βιβλία της έπειτα:
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή, και πολύ μεγάλη για να είναι βαρετή!

    ΝΤΑΙΖΗ ΠΕΡΕΖΟΥ

Χίλντα Παπαδημητρίου: "Για μια χούφτα βινύλια" μέσω... Skype!

Για μια χούφτα βινύλια και πολλά άλλα διόλου ευκαταφρόνητα συζητήσαμε με τη συγγραφέα Χίλντα Παπαδημητρίου, το Σάββατο 17 Μαρτίου, με αφορμή τη διαδικτυακή της «επίσκεψη» στη Λέσχη Ανάγνωσης Κω. Αφού αποκαταστάθηκαν τα τεχνικής φύσης θέματα ήχου, συνδεθήκαμε με το αθηναϊκό LC Book Club που τη φιλοξενούσε στο χώρο του.

Το κλίμα δεν άργησε να ζεσταθεί. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις, κατατοπίσαμε αμφότερους για τις συνήθειες κάθε λέσχης και περάσαμε στον Χαρίδημο, τον ήρωα του βιβλίου της Χ. Παπαδημητρίου. Ο Χάρης λοιπόν, όπως μας είπε, στην πορεία της συγγραφής διεκδίκησε το ρόλο του κεντρικού ήρωα, αν και άλλα ήταν τα σχέδιά της εξαρχής. Χαρακτηριστικό είναι, συμφωνήσαμε όλοι, το πώς ο Χάρης, αν και ιδιοσυγκρασιακά αποκλίνει αρκετά από τον κλασικό αστυνομικό του εγκληματολογικού -χοντρός, μη δημοφιλής τόσο ως παιδί όσο και ως ενήλικας, γκαφατζής, χωρίς αυτοπεποίθηση αρκετές φορές- καταφέρνει ωστόσο να μας γίνει συμπαθής. Και προς μεγάλη χαρά όσων αναγνωστών τον συμπάθησαν, μας ανακοίνωσε ότι ο ήρωας του αστυνομικού αυτού μυθιστορήματος εξασφάλισε σίγουρη συμμετοχή και για το επόμενο βιβλίο της.

Γράφω για τον Χαρίδημο σαν να πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, αφού αν κρυφάκουγε κανείς τη συζήτησή μας θα σχημάτιζε πράγματι την εντύπωση ότι μιλάμε για μια αληθινή παρέα ανθρώπων και όχι για πρόσωπα μυθιστορήματος: «Ποια ήταν τα κίνητρα της Σόνιας όταν ομολόγησε», «τσάι σαν αυτό που προτιμούσε η Σόνια;» ή «Τι βιβλία διάβαζε η Λέσχη Ανάγνωσης της μητέρας του Χάρη», ήταν μερικές μόνο από τις ερωτήσεις που θέσαμε στην Χίλντα, οι οποίες μας πρόδωσαν: «ζήσαμε» μαζί με τους ήρωες κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Μας απασχόλησαν βέβαια και κοινωνικά θέματα που αντανακλώνται στην πλοκή του μυθιστορήματος αυτού, όπως το αν ο οικογενειακός θεσμός φαίνεται να περνάει κρίση, αφού στο βιβλίο καμία οικογένεια δεν έχει την παραδοσιακή της μορφή (χωρισμένα ζευγάρια, άντρες προχωρημένης ηλικίας που ζουν με τις μανάδες τους). Η Χίλντα σε αυτό μας απάντησε πως τέτοιου είδους οικογένειες είναι σήμερα μια πραγματικότητα υπαρκτή όσο και οι πιο παραδοσιακές, οπότε αφού υπάρχουν στη ζωή γιατί να μην υπάρχουν και στο βιβλίο, αφού μάλιστα εξυπηρετούσαν και την πλοκή του.

Μάθαμε ακόμα πως το βιβλίο δεν είναι αφιερωμένο μόνο στο βινύλιο αλλά, κυρίως, στο μικρό δισκάδικο που χάνεται. Οι μυημένοι του χώρου θα θυμούνται πως για κάθε γειτονιά το  μικρό δισκάδικο δεν ήταν ένα ακόμα κατάστημα, αλλά σημείο συνάντησης και συζητήσεων για τους μουσικόφιλους. Η ίδια η συγγραφέας είχε δισκάδικο στο παρελθόν, οπότε δεν της ήταν δύσκολο να αναπαραστήσει την ατμόσφαιρά του, αφού επρόκειτο για βίωμά της. Δεν ήταν τυχαίο επίσης ότι το πρώτο της μυθιστόρημα ήταν αστυνομικό, αφού σαν παιδί όχι μόνο διάβασε πολλά παρόμοια βιβλία, μα εξέφρασε κιόλας στον εαυτό της, σε ηλικία 11 ετών, την επιθυμία να γίνει συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων!

Τα παραπάνω είναι  μερικά μόνο στιγμιότυπα από την συζήτησή μας με τη Χίλντα Παπαδημητρίου. Ήταν μια διαφορετική, πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα  «στιγμή» για τη Λέσχη μας και την ευχαριστούμε πολύ.

Επόμενο βιβλίο...

Ταξίδι στην άκρη της νύχτας
Λουί Φερντινάν Σελίν
Θέμα:  Ξένη πεζογραφία
Εκδότης: Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Μετάφραση:  Σεσίλ Ιγγλέση-Μαργέλλου
Σελίδες:  638
Ημ. Έκδοσης: 01/04/2009

Περιγραφή:

"Αριστούργημα!"... "Ανοσιούργημα!"... "Μνημειώδες!"... "Ελεεινό!"... "Υψηλό!"... "Χυδαίο!"... "Κωμικό!"... "Τραγικό!"... "Κωμικοτραγικό!"... "Φιλάνθρωπο!"... [...] "Ακροδεξιό!"... "Αναρχικό!"... [...] "Έκφυλο!"... "Χειμαρρώδες!"... "Ηρωικό!"... [...] Μυριάδες λέξεις γράφτηκαν ήδη το 1932, όταν οι εμβρόντητοι αναγνώστες σαλπάρισαν γι αυτό το αναπάντεχο Ταξίδι, που άλλαξε τα τοπία της γλώσσας, της τέχνης, της ζωής! Μυριάδες γράφονται ακόμη, γιατί το ασύγκριτο μυθιστόρημα του Σελίν εξακολουθεί να μας συγκλονίζει, να μας μεταμορφώνει, να μας μετουσιώνει. Κανείς δεν επέστρεψε, κανείς δεν θα επιστρέψει αλώβητος από την "άκρη της νύχτας". (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

και επόμενο ραντεβού για τη συζήτησή του
τον Σεπτέμβριο 2012
(σε χρόνο και τόπο που θα ανακοινώσουμε εγκαίρως)


Καλό καλοκαίρι!